Het kabinet wil dat in 2030 de helft van de nieuwbouwwoningen uit een fabriek komt. Mijn advies: maak industrieel bouwen geen doel op zich. Fabriekswoningen komen sneller tot stand, vragen minder mensen en bieden kansen voor verduurzaming. Maar een snel geproduceerde woning maakt nog geen snel woningbouwproces. Voor de fabriekspoort wachten grond, ontwerp, financiering en vergunningen. Erna volgen transport, fundering, netaansluiting, openbare ruimte en voorzieningen.

Op een bijeenkomst over de bouw van 2040 tot 2140 zat een vertegenwoordiger van de VNG. Tot mijn verbazing zei hij precies wat ik al jaren denk: niet het stapelen van regels is het probleem, maar het tussentijds wijzigen ervan. En vooral de onduidelijkheid die dat oplevert. Bedenk daarbij dat gebiedsontwikkeling zomaar tien tot vijftien jaar duurt.

Gemeenten hebben een belangrijke rol in het borgen van de constructieve veiligheid. Maar die rol staat flink onder druk en is niet altijd even duidelijk en consistent. Dat leidt niet tot betere processen en al helemaal niet tot betere veiligheid.

Een robot die midden in de nacht een bouwplaats inspecteert. Een humanoid die zware materialen tilt of op gevaarlijke plekken werkzaamheden uitvoert. En één vakman die straks meerdere robots tegelijk aanstuurt. Het klinkt futuristisch, maar de ontwikkeling gaat sneller dan veel mensen denken.

Dat de in 2024 ingevoerde Wet kwaliteitsborging (Wkb) nu al aan herziening toe is zal niemand verrassen. Dat projectontwikkelaars en bouwbedrijven bij deze herziening ook meer invloed krijgen dan bij de uitwerking en invoering van de Wkb is evident. De recente schorsing van drie erkende kwaliteitsborgers en de daarmee samenhangende vertraging van bouwprojecten toont de noodzaak tot een herziening aan. 

Aan de invoering van de Wet kwaliteitsborging voor het bouwen (Wkb) is jarenlang gewerkt. Sinds 1 januari 2024 geldt de Wkb voor grondgebonden woningen en kleine bedrijfspanden. De bedoeling: betere bouwkwaliteit en een heldere samenwerking tussen bedrijfsleven en overheid.

Mijn carrière begon in Amsterdam, Weesperzijde 99: destijds kantoorlocatie voor Brandweer Amsterdam-Amstelland. Rode auto's mét blauwe zwaailichten! Als preventie-adviseur leerde ik al snel: mijn belangrijkste competentie is - gek genoeg - "risico's accepteren"! Dat begrip risico? Daar zit wat merkwaardigs in. De bouw pikt er een graantje van mee. Of: krijgt eenzelfde klap van de molenwiek.

De zomer is voorbij. Als je dit leest heb je de bosbranden en hitterecords overleefd. Misschien geholpen door airco op de knusse hotelkamer of een verkwikkend zwembad op de bomvolle camping.

Hoe werden de piramiden van Gizeh, Stonehenge, de Chinese muur en het Suezkanaal aanbesteed en uitgevoerd? Als dit in de oudheid is gelukt, waarom is het bij de huidige projecten dan zo complex?

Tijdens mijn studie, midden jaren tachtig, zat biologisch bouwen in hetzelfde hoekje als zelf brood bakken en een geit in de wei. Niets mis mee, maar het bleef een niche: veel gevoel, weinig bewijs.