We hebben inmiddels energiezuinige gebouwen, warmtepompen en zonnepanelen. Maar terwijl de operationele uitstoot snel daalt door een combinatie van duurzamere elektriciteit en betere installaties en gebouwen, stijgt de materiaaluitstoot onverminderd door. Wat we aan de voordeur besparen, verliezen we in de fundering, de gevel en de fabriek.
Eenentwintig grote woningbouwlocaties. Zo staat het in de plannen van D66 en CDA. Dat is een forse schaal, groter nog dan de locaties die eerder in beeld waren.
Het lijkt zo'n voor de hand liggend aspect in een inhoudelijk gesprek, een tegenargument. Pro en contra, enerzijds-anderzijds en hoor en wederhoor, het zijn vanzelfsprekende begrippenparen die we in ons dagelijks werk, maar ook privé, bewust en onbewust gebruiken en waarderen. Zo hoort het. Tot ik laatst gewezen werd op de gewoonte van het tegenargument.
In Cobouw Forecast helpen we u op weg. Hierin voorspellen we de nabije toekomst. Geen vage vergezichten, maar concrete toekomstverwachtingen.
Afgelopen week lag het Cobouw-magazine op mijn leesstapel, een editie volledig gewijd aan prefab bouwen. Beton, hout, laagbouw, stapelbouw, werkelijk iedereen mocht zijn zegje over prefab doen.
Iedere gebiedsontwikkeling begint met een lange lijst ambities. Groen, buitenruimte, voorzieningen, duurzaamheid, betaalbaarheid en mobiliteit. Iedereen onderschrijft ze. Geen enkel plan start met het idee om kwaliteit te schrappen. Tot de eerste rekensommen op tafel komen.
Sint en Piet zijn weer in het land. Over de kleur van de pieten en de vraag of Nederlands erfgoed met wat roetvegen verloren gaat, woedt in een achterhoede nog wat verdeeldheid, maar met het Sintfeest zelf is iedereen blij. De komende weken rijdt deze - van links tot rechts - graag geziene groep seizoensmigranten uit Spanje weer stilletjes over onze Hollandse daken om cadeautjes uit te delen.
De titel van deze column is een afgeleide variant van het spreekwoord 'de één zijn brood is de ander zijn dood'. Hoewel dat wel mijn eerste gedachte was na het lezen van de sectorprognose voor de bouw van PricewaterhouseCoopers (PwC), moet nog maar blijken of het echt allemaal zo fatalistisch is.
We zijn nog niet klaar met het oplossen van congestie op het elektriciteitsnet en de volgende file tekent zich al af: drinkwatercongestie. Het voelt onwerkelijk in een land met gemiddeld 800 millimeter regen per jaar, maar schaarste gaat zelden over hoeveel er in totaal is. Het gaat over beschikbaarheid, tijd, locatie, kwaliteit, vraagpatronen en onze ontwerpkeuzes. En eerlijk is eerlijk: we ontwerpen nog steeds alsof drinkwater een eeuwige vanzelfsprekendheid is.
Aannemers nemen nog altijd vooral aan. Niet in de betekenis van aannemen dat iets lukt, maar in de letterlijke zin: opdrachten aannemen. En dat terwijl veel van hen precies weten hoe het beter kan. Hoe het slimmer, duurzamer en toekomstbestendiger kan. Toch blijft het vaak stil. Alsof het niet gepast is om je opdrachtgever te vertellen dat de opdracht zelf misschien niet klopt en veel beter kan.
