In de huidige woningmarkt lijkt iedereen het erover eens: we moeten bouwen voor starters. Toch vergeten we daarbij opvallend vaak waar een woning in de kern over gaat. Leefbaarheid. In onze drang naar betaalbaarheid, zijn we verslaafd geraakt aan het minimaliseren van vierkante meters. Maar als we de starters echt willen helpen moeten we anders denken. Daarom moeten we op zoek naar andere woonvormen. Wie wil nou niet betaalbaarheid en kwaliteit van leven verkopen?

De kernwaarde van een collectieve arbeidsovereenkomst (cao) is solidariteit en gelijkheid: gelijk werk moet leiden tot gelijk loon. Helaas zien we in de praktijk van de bouwsector dat de huidige cao en de interpretatie daarvan juist ongelijkheid in de hand werken. De vraag rijst dan ook: staan de bonden nog wel pal voor een eerlijke en transparante beloning voor álle medewerkers?

De Merwedebrug in de A27 is voor vrachtwagens en touringcars tijdelijk verboden terrein. Uit onderzoek blijkt immers dat de stalen boogconstructie minder sterk is dan gedacht. Aanvullend onderzoek moet nu duidelijk maken wat er precies aan de hand is. Een begrijpelijke maatregel, maar naar mijn mening ook een stevige wake-upcall.

De woningnood wordt vaak gepresenteerd als een simpel rekensommetje: er zijn te weinig huizen, dus we moeten er meer bouwen. Veel meer. De politiek belooft al jaren dat er 100.000 woningen per jaar bij zullen komen. Tegelijkertijd groeit de bevolking snel. Volgens het CBS kwamen er in recente jaren meer dan 350.000 immigranten per jaar naar Nederland, waarvan ongeveer 300.000 arbeids- en studiemigranten.

Vorig jaar juni hadden we te maken met een hittegolf en dit jaar staat half augustus de teller al op vijf (regionale) hittegolven. We moeten werken bij hitte serieus gaan nemen.

Heeft u dat ook wel eens? Dat het achteraf allemaal zo logisch lijkt? Zodra techneuten een breedgedragen technische oplossing hebben gevonden, lijken we collectief te vergeten hoe rommelig de weg ernaartoe was. Ik zou bijna zeggen: "dat is een charme!". Die rommelige weg dóet er namelijk niet meer zo toe. Of toch wel: want wie heeft eigenlijk onderweg schade opgelopen? En op welke manier?

Het Nederlandse elektriciteitsnet staat onder grote druk. Niet ergens in een beleidsstuk of toekomstverkenning, maar gewoon hier en nu. Terwijl we doorgaan met bouwen, verduurzamen en elektrificeren, zien we het in de praktijk gebeuren. De intenties zijn goed en de doelen zijn noodzakelijk, maar het systeem dat dit allemaal moet dragen, begint zichtbaar te kraken. Nederland nadert een aansluitstop en die komt sneller dichterbij dan we lange tijd wilden erkennen.

Ik ben projectontwikkelaar bij een woningcorporatie. En ik ben vader van twee jongens van 15 (Emre) en bijna 19 (Arda). Die twee rollen beginnen elkaar steeds vaker te schuren. Niet omdat ik mijn vak niet met overtuiging uitoefen, maar omdat ik steeds moeilijker kan uitleggen wat we met zijn allen aan het bouwen zijn en vooral voor wie.

De Tour de France 2026 zit erop. Heroïsch, historisch, die titanenstrijd op de laatste dag tussen Van der Poel en Pogacar. Wat een spanning, wat een schouwspel. Daar kunnen veel sporten een puntje aan zuigen. En terwijl ik naar die strijd tussen twee grootheden keek, vroeg ik me af: hebben wij in de bouw niet onze eigen titanenstrijd?

Op vakantie in Nederland word ik altijd een beetje jaloers. Niet op mensen met een groter zwembad, een luxer huisje of een fijne camper. Op de plek zelf. Of ik nu door een vakantiepark loop, een kustplaats bezoek of een historisch stadje in een gebied waar toerisme een belangrijk verdienmodel is: er klopt iets. De bakker zit op loopafstand. Kinderen kunnen zelfstandig naar de speeltuin. Er is groen. Er zijn plekken waar mensen elkaar vanzelf ontmoeten. Auto's zijn aanwezig, maar niet dominant.