Lenny Vulperhorst

Meestal begin ik de zaterdagkranten met humor. Youp op de achterpagina van NRC Handelsblad. Een Voetnoot van Arnon Grunberg in de Volkskrant waar ik om moet glimlachen. Helaas ben je meestal met 5 minuten wel klaar.

In de week dat er een nieuw Kabinet is geïnstalleerd, dat fors gaat investeren in de infrastructuur, is er weer eens uitgerekend dat files tot hoge (lees: onacceptabele) maatschappelijke en economische kosten leiden.

Eigenlijk zou iedere minister ook verantwoordelijk moeten zijn voor een groot project. Het kost weinig moeite om 10 van dat soort megaprojecten of voor Nederland risicovolle projecten te bedenken. Laten we het eens proberen.

Een van mijn vuistregels is dat ik niet correspondeer of in discussie ga over mijn columns. Maar mag ik mijn column gebruiken om met iemand in discussie te gaan die mij bekritiseert? Is het überhaupt handig om mijn gelijk te willen halen via mijn column?

Juist nu zijn er luidruchtige smaakmakers nodig in de sociale huursector. Maar waar zijn ze? Drie externe ontwikkelingen en een interne hebben corporaties kopschuw gemaakt. Eerst de greep in de kas. Toen de parlementaire enquête. En daarna de politieke verwurging van Blok.

Organisaties zoeken permanent naar de slimste manier om een situatie te scheppen die creativiteit uitlokt. Lang is gedacht dat twee ingrediënten onmisbaar zijn: een groep en een geschikte locatie. Er is veel onderzoek gedaan of dit echt zo is. Dat van die groep wordt in twijfel getrokken.

Soms blijft iets door je hoofd spoken. Een bestuurder is ontspannen in gesprek met een natuurbeschermer. "Gek dat ik die en die vogel zo weinig meer zie". Waarop de ander vraagt: "Heb jij nog wel eens muggen op je voorruit?".

De voorzitter van VNO-NCW (van CDA-huize) hoopt natuurlijk als nieuwe minister van Sociale Zaken "de wet die de arbeidsmarkt verziekt" te veranderen. Daarom durft hij het kennelijk aan het overleg met de bonden te laten stranden.

Ja. Ik houd er ook niet van. Probeer er om heen te rijden. En ben dan net zo 'slim' overigens als vele anderen. Dan de echte dommeriken. Die gaan er elke dag op dezelfde tijden in staan. Files. Het zijn zo ongeveer de laatste onzekerheden in ons dagelijks bestaan.

Rijkswaterstaat heeft zijn voorraden aangevuld met Marokkaans zout, hoor ik op radio 1. Dat is (als ik ga zoeken op Tenderned) een gevolg van een internationale aanbesteding met maar één gunningcriterium: prijs.