nieuws

Zelfhelend asfalt vooral voor de achilleshiel van het wegennet

infra Premium

Zelfhelend asfalt vooral voor de achilleshiel van het wegennet

De staalvezels in zelfhelend asfalt geven het materiaal ook extra sterkte. Daarom wacht Heijmans niet op de uitkomsten van een vijf jaar oude pilot in Zeeland, maar wil de bouwer volgend jaar alvast een brug uitrusten met voegovergangen uit het veelbelovende materiaal.

Zelfhelend asfalt is ergens in 2009 bedacht door hoogleraar Erik Schlangen van de TU Delft. Die redeneerde dat als je staalvezels toevoegt aan een asfaltmengsel je dat naderhand heel lokaal kunt verwarmen door er een elektromagnetisch veld op los te laten. De staalvezels warmen op en laten de bitumen eromheen smelten, waardoor kleine scheuren dichtvloeien. Op die manier kan het beruchte rafelen van asfalt worden vertraagd.

Validatie-onderzoek

Heijmans was er destijds als de kippen bij. Er was nog een pittig validatie-onderzoek nodig in het eigen lab om Rijkswaterstaat te overtuigen. Maar in december 2010 lag er een kilometer self healing asfalt in de A58 boven Vlissingen.

“Dat ik meteen zo enthousiast was, kwam vooral omdat het principe zo simpel was”, blikt innovatiemanager Gerbert van Bochove terug. “Het idee was klip en klaar en de laboratoriumproeven waren overtuigend. Alleen is de kostprijs wel hoger. Want die staalvezels zijn veruit het duurste ingrediënt van het asfalt.”

Vorig jaar vond volgens schema een onderhoudsbeurt plaats. Met een geïmproviseerde inductiemachine trokken Heijmans en SGS Intron over het wegdek en verhitten de bitumen. Daarna moet het wegdek er zeker weer vier jaar tegen kunnen.

Opfrisbeurt

“Eigenlijk was die opfrisbeurt niet eens nodig”, stelt Van Bochove. De visuele inspectie had al uitgewezen dat er eigenlijk nauwelijks sprake was van schade of rafeling. Dat komt omdat de staalvezels ook werken als wapening en het asfalt versterken. Daar komt nog bij dat de huidige generatie zoab sowieso al langer meegaat. Voor betrouwbare uitspraken over het zelfhelende karakter is het dus nog te vroeg.”

Voor grootschalige toepassing in wegdekken zijn staalvezels voorlopig een te dure toevoeging

Het bijeffect van de staalvezels zette de innovatiemanager wel aan het denken. “Voor grootschalige toepassing in wegdekken zijn staalvezels voorlopig een te dure toevoeging. Maar bij zwaarbelaste delen kan het wel uitkomst bieden, zoals overgangsconstructies van kunstwerken in zettinggevoelige gebieden. Die vormen vaak de achilleshiel van het wegennet. Als die langer onderhoudsvrij zijn, leveren ze ook minder geluidshinder op. Dat is interessant voor opdrachtgevers.” Volgend jaar wil Van Bochove er een kunstwerk mee aanleggen.

Veroudering

Ondertussen werkt Schlangen met zijn vakgroep aan de TU Delft onverdroten door aan de ontwikkeling. “Wat we met het verwarmen van de staalvezels tot nu toe niet doen, is het tegengaan van veroudering van de bitumen. Daarom zoeken we manieren om vanaf het begin ook verjongingsmiddel aan het asfaltmengsel toe te voegen, dat later te activeren is. We willen het in capsules stoppen die na verloop van tijd uit elkaar vallen en het verjongingsmiddel afgeven.”

Het scheuren moet niet langs de huid van de capsule gebeuren

Ook die ontwikkelingen volgt de innovatiemanager van Heijmans op de voet, maar hij kijkt de kat uit de boom. “De capsules moeten namelijk heel sterk zijn, zodat ze de krachten in de mengtrommel en van de wals kunnen weerstaan, maar ze moeten scheuren zodra het wegdek scheurt. En dat scheuren moet niet langs de huid van de capsule gebeuren, maar er dwars doorheen. Dat is lastig te realiseren en vergt nog veel nader onderzoek. Wij concentreren ons voorlopig op een europees onderzoeksprogramma, Infravation, waarin we met Duitse, Spaanse en Engelse instituten de techniek met de staalvezels verder perfectioneren.”

Reageer op dit artikel