nieuws

Jan Jaap (54) is- ondanks het personeelstekort- nog steeds werkloos: ‘Werkgevers zien slechts een a4tje van je’

bouwbreed 9256

Jan Jaap (54) is- ondanks het personeelstekort- nog steeds werkloos: ‘Werkgevers zien slechts een a4tje van je’
Jan Jaap, hij is 54 jaar en nog steeds werkloos (terwijl het werk in de bouw enorm aantrekt). Foto: Jean Pierre Reijnen

‘Jan Jaap de Jonge (54) zit al ruim zes jaar thuis. Hij heeft de juiste papieren, maar toch kan hij geen werk vinden in zijn geliefde sector. De Jonge is niet de enige. Ondanks het personeelstekort zijn er nog steeds ouderen die nergens aan de bak komen. Een tragisch verhaal van een werkloze, maar nog steeds positieve bouwmanager.

Terwijl de klokken aan zijn muur- hij heeft er vier in diverse wereldtijden- doortikken, staat de tijd voor Jan Jaap al jaren stil. Al zes jaar lang doet hij verwoede pogingen werk in de bouw te vinden. Honderden sollicitatiebrieven heeft hij misschien al wel verstuurd. Maar nog steeds heeft hij geen kans gekregen zich opnieuw voor de sector te bewijzen.

Nog steeds geen werk

Jan Jaap de Jonge hoort bij de groep ouderen die, ondanks de aantrekkende economie, nog steeds geen werk kan vinden. Die groep is door het personeelstekort aan het slinken, maar toch zitten nog steeds ruim vierduizend oud-bouwmedewerkers zonder werk.

Dat zijn niet alleen lager opgeleiden, maar óók hoger opgeleiden, zoals Jan Jaap. “Ik voel me niet oud, en ik wil ook graag weer aan de bak. Daarom doe ik nu mijn verhaal. Om duidelijk te maken dat er nog veel ouderen zijn die snakken naar werk.”

Werk in overvloed en toch vinden nog niet alle ouderen een baan. 

Regelen en plannen

Jan Jaap studeerde bouwkunde aan de HTS, en heeft er inmiddels 28 jaar als bouwmanager op zitten. Vroeger wilde hij architect worden, maar een baan als projectleider was hem meer op het lijf geschreven. Regelen, plannen, problemen oplossen en overleggen met mensen. Dat is waar Jan Jaap goed in is en waarin hij altijd kon uitblinken.

Tot hij begin 2013 plotseling werkloos raakte. Zijn werkgever – een bouwadviesbureau – was de dupe van de crisis. Het bedrijf ging failliet en dus raakte Jan Jaap voor het eerst in een zeer lange tijd, zijn baan kwijt.

Marketingstrategie

Geen probleem. Jan Jaap was ervan overtuigd zo weer nieuw werk te hebben. Hij had toch de juiste papieren en de juiste ervaring? Bovendien waren er heel véél vacatures voor bouwmanagers te vinden. “Ja, daar verbaasde ik me wel over, zo midden in de crisis”, vertelt de 54-jarige Helmonder op een zonnige ochtend in zijn rijtjeshuis, waar hij samen met zijn vrouw woont.

Nog 4500 bouwvakkers in de WW: hoe kan dat nou?

Dat er in tijden van grote tekorten nog steeds ruim vierduizend bouwmedewerkers boven de 55 in de WW zitten, roept flinke verbazing op bij wervings- en selectiebureaus. “Ik kan het me haast niet voorstellen.” Het aantal WW-uitkeringen bij oudere bouwmedewerkers is de afgelopen drie jaar flink gedaald, bleek onlangs uit cijfers van het UWV. Desondanks zitten er nog steeds zo’n 4.500 oud-bouwmedewerkers boven de 55 in de WW. Gek, vinden wervings- en selectiebureaus. De meeste kunnen makkelijk oudere werknemers aan een baan helpen.
“Is dat écht zo? Ik verbaas me enorm over dit cijfer”, zegt directeur Paul Muller van uitzendbureau Bouwgenius. “Wij zijn nog hard op zoek naar timmermannen, van welke leeftijd dan ook. Dus ik kom graag met ze in contact.”
Sipke Meindertsma, directeur van de bedrijven Bouwselect en Bouwpartners, reageert hetzelfde. “Wij werven en selecteren personeel in het hoge en uitvoerend segment en in beide gevallen speelt leeftijd geen enkele rol. Ik ga graag met die duizenden werklozen in gesprek. Ik weet haast zeker dat ik werk voor ze kan vinden.”

Instelling belangrijk
Directeur Caspar Jansen van Haldu Groep vraagt zich af of deze werklozen dan wel wíllen werken. “Ook wij hebben totaal geen moeite met werk te vinden voor ouderen. 52 procent van ons werknemersbestand is boven de 45 jaar. Dat zegt toch genoeg?”
Wat volgens Meindertsma wel van belang is, is de instelling. “Sommige medewerkers die jarenlang in de bouw hebben gewerkt, zijn gewend een bepaald salaris te ontvangen en bepaalde werkzaamheden te doen. Het kan zijn dat werknemers toch geen werk vinden, omdat ze dit niet willen veranderen.”
Bij lager opgeleiden kan de fysieke gesteldheid ook meespelen, vervolgt hij. “Maar dan nog kunnen ze wel aan de bak komen, als ze maar bereid zijn aanpassingen te doen.”
Corinne Meinster, directeur van Meinselect Breda, heeft een iets andere kijk. Zij ziet nog steeds 50-plussers die – ondanks het personeelstekort – geen baan kunnen vinden. “Vooral voor mensen die in de crisis werkloos zijn geraakt, is het nu heel moeilijk. Jan Jaap, die een van onze klanten is, kan, terwijl hij echt geen absurd hoge (loon) eisen stelt, maar niets vinden. Van opdrachtgevers krijg ik te horen dat dit komt omdat hij er al zo lang uit is en of zijn actuele kennis nog wel voldoende op orde is.”
Volgens bouwmanager Jan Jaap de Jonge zelf ligt het niet zo simpel. In ieder geval niet voor hem. Hij staat ingeschreven bij veel wervings- en selectiesbureaus, en nog steeds heeft niet een bureau voor hem een baan kunnen vinden. “Dat ik niet op mijn salaris wil inleveren, is klinkklare onzin. Salaris en andere functies: ik wil het allemaal best veranderen. Dat is echt geen issue.”

“Achteraf heb ik te horen gekregen dat veel van die vacatures niet eens bestaan. Maar dat ze als marketingstrategie door bedrijven in de markt werden gezet.”

2 of 3 brieven per week

Reacties kreeg hij dan ook nauwelijks. Zeker twee of drie sollicitatiebrieven stuurde hij per week de deur uit. Soms wel meer, afhankelijk van het aanbod. “Ik was ervan overtuigd dat ik in ieder geval op gesprek zou komen”, vertelt hij eerlijk. “Maar dat gebeurt niet. Waarom ik niet word uitgenodigd? Wist ik het maar. Overigens neem ik de afwijzingen niet persoonlijk. Werkgevers zien slechts een A4’tje van je, ze weten niet wie je in werkelijkheid bent.”

Waarom hij maar geen werk kan vinden, snapt hij nog steeds niet. Minder verdienen? Geen probleem. Een andere functie? Bespreekbaar. Natuurlijk. Is het dan tóch zijn leeftijd? Jan Jaap denkt inmiddels van wel. Van bedrijven krijgt hij steeds weer andere redenen te horen. ‘U heeft niet genoeg ervaring’. Of: ‘U bent niet gemotiveerd genoeg’. Of: ‘dat ik niet paste binnen de homogene (of heterogene) leeftijdsopbouw van een bedrijf’. “Simpel gezegd: u bent te oud”, is de vertaling die Jan Jaap maakt. “Te jong zal het in ieder geval niet zijn”, zegt hij met een wrang glimlachje.

Eerlijk?

En dat terwijl hij in het begin nog niet eens de ‘magische’ grens van de 50 gepasseerd was. Toen hij werkloos raakte, was hij 48. “Of ik dit oneerlijk vind? Tja, wat is eerlijk?”, zegt hij met fronsende wenkbrauwen. “Ik heb er geen vat op. Ik kan alleen maar zijn wie ik ben. Ik vind het niet eens zo jammer voor mezelf, maar vooral voor al die bedrijven die gemotiveerde 50-plussers mislopen.

De redenen dat er niet wordt gekozen voor oudere werknemers, stroken vaak totaal niet met de werkelijkheid. Dat ouderen vaak ziek zijn, geen ambitie meer hebben, hun tijd uitzitten. Ik denk dat het omgekeerde waar is.”

Ambitieus en met veel liefde voor zijn vak

Voor Jan Jaap klopt het beeld in ieder geval totaal niet. De Helmonder is een ambitieuze man, met veel liefde voor zijn vak. Die héél graag weer aan de slag gaat. “Sommige werklozen gaan de hele dag achter de tv zitten en doen niets meer. Dan werk je mee aan je eigen ondergang.”

De bouwmanager is juist altijd bezig. Niet alleen met hobby’s, maar juíst ook met zijn werk. Van artikelen lezen, tot brainstormen over vraagstukken in de bouw, tot kleine projecten doen. Hij doet het allemaal. “Op een gegeven moment ben ik mijn eigen bedrijf begonnen. Hapsnap kon ik wat klusjes doen, hier en daar. Ik kon er niet van leven, maar het hield me wel op de been. Bovendien blijf je dan ook op de hoogte van de ontwikkelingen.”

‘Wilde wel eens mijn kop koffie tegen de muur gooien’

Hij bleef optimistisch- en is dat feitelijk nog steeds. Maar dat betekent niet dat hij zich niet rot voelde. “Ik heb de laatste jaren heus wel wat gevloekt”, geeft hij toe. “En momenten gehad dat ik mijn kop koffie tegen de muur kapot wilde gooien. Als je continue wordt afgewezen voor functies waarvan je zeker weet dat je ze gewoon aankan, dan is dat wrang. Maar ik ben geen persoon die er te lang in blijft ‘hangen’. Dat levert me niets op. Dus ga ik door.”

Zijn doorzettingsvermogen leverde hem in 2016 tóch werk op. Geen droombaan, maar wel een die brood op de plank bracht. Ook niet in de bouw, maar in de evenementenbranche. Hij ging aan de slag als activiteitenbegeleider in een Escape Room en werd in no-time vestigingsmanager. Na twee jaar moest hij weg; een vast contract zat er niet in.

Weer volop kansen?

Toen de bouw in 2018 flink aantrok, zag Jan Jaap weer volop kansen. “Ik merk ook dat er éindelijk meer loskomt”, zegt hij voorzichtig. “Oké, ik heb nog steeds geen baan, maar ik word wel weer vaker uitgenodigd voor een gesprek.”

Ondanks de continue afwijzingen wil hij nog steeds aan de slag in de bouw. “Nee, ik ben er absoluut niet klaar mee. Op dit moment help ik mijn broer met zijn verbouwing van zijn woning. Ik doe de calculatie, ik regel de vergunning. Het is maar heel klein, maar ik vind het geweldig om te doen”, vertelt hij met een glinstering in zijn blauwe ogen. “Dat wil ik nog jaren doen.”

Ondertussen gaat de zoektocht door. “Ik weet zeker dat er nog ergens een werkgever rondloopt die mij dolgraag wil hebben. We zijn elkaar alleen nog niet tegengekomen.”


Herkent u zich in dit verhaal? Dan horen wij dit graag! Mail dan naar marijedeleeuw@vakmedianet.nl. 
Reageer op dit artikel