nieuws

Van schoonmaker tot prijswinnende bouwdirecteur: ‘Droom ervan dat De Combi weer zo groot wordt als het ooit was’

bouwbreed Premium 7784

Van schoonmaker tot prijswinnende bouwdirecteur: ‘Droom ervan dat De Combi weer zo groot wordt als het ooit was’

Souad El Markhous (49) startte als schoonmaakster van bouwbedrijf De Combi. Nu is ze eigenaresse van het Amsterdamse bouwbedrijf. ‘Het sprookje’ leverde haar onlangs de titel Etnisch Zakenvrouw van het Jaar op. Tijd voor haar verhaal.

Nog voordat de ‘hoge piefen’ hun dag waren begonnen, was Souad El Markhous al op kantoor. Nog maar 19 was ze, toen ze bouwbedrijf De Combi voor het eerst binnenstapte. Niet als bouwtalent, of als stagiaire. Nee, ze was daar om het kantoor schoon te maken.

“Stiekem ging ik dan even op de directeursstoel zitten en zei tegen mezelf: ooit zit je zelf op deze plek”, vertelt de bouwvrouw lachend vanuit haar éigen directeursstoel in De Combi-vestiging in Amsterdam.

Geen makkelijke weg

Dat die dag ooit écht zou uitkomen, had ze destijds niet eens kunnen dromen. De vrouw die nu haar eigen kantoor heeft midden in Amsterdam, ruim vijftig mensen onder zich heeft werken én zich Zakenvrouw van het jaar mag noemen, bewandelde ook niet bepaald de makkelijkste weg. Op haar negentiende ‘vluchtte’ ze in haar eentje vanuit Marokko naar Nederland, omdat haar vader haar verbood op zichzelf te gaan wonen om zo te kunnen studeren. In Nederland zocht ze heil bij haar familie, maar ook die hield tegen dat ze de boeken in dook. Ze mocht als schoonmaker aan de slag. Aldus geschiedde.

De Combi Amsterdam

De Combi Amsterdam is gespecialiseerd in renovatie en onderhoud. Het bouwbedrijf, met een omzet van 4,7 miljoen, ging na een faillissement in 2014 zelfstandig verder onder de leiding van Willie van Dijk en Souad El Markhous. De Combi bestond daarvoor uit elf vestigingen. De vestiging in Amsterdam is de enige die nog onder de oude naam opereert. De Combi Amsterdam is niet alleen een renovatie- en bouwbedrijf, maar fungeert volgens El Markhous ook als adviseur. “Dat is het geheim van het succes van De Combi. We gaan naast de klant zitten en zorgen dat hij zijn doel bereikt. We zijn heel eerlijk, als wij denken dat iets niet kan, doen we dat niet. Niet veel aannemers werken op deze manier.”

Maar El Markhous is er niet de vrouw na om op te geven. Bovendien, ze wist dat ze meer kon dan schoonmaken alleen. Dat haar familie haar bleef tegenhouden om haar grenzen te verleggen, zorgde er juist voor dat ze nog harder haar best ging doen.

Stiekem studeren

De oud-directeur van De Combi herkende haar ambitie en doorzettingsvermogen en gaf haar een kans om te gaan studeren. Stiekem, zonder dat haar familie het wist, ging ze elke dag naar school. In de pauze bleef ze binnen, want niemand mocht haar zien.

“Mijn familie dacht dat ik extra uren aan het schoonmaken was”, vertelt El Markhous openhartig. Ze vertelt graag haar hele verhaal, zodat ze anderen kan inspireren. “Pas na drie jaar zijn ze erachter gekomen. Ik kreeg toen de keus: of terug naar Marokko, of trouwen en in Nederland blijven. Ik koos voor het laatste, want ik wilde koste wat kost mezelf blijven ontwikkelen.”

‘Ga jij de cijfers maar doen’

En dat lukte. Ze rondde haar studie moderne bedrijfsadministratie af, werd administratief medewerker en niet veel later boekhouder. “Inmiddels was Willie van Dijk, die nu mijn zakenpartner is, directeur van De Combi. Ook hij zag dat ik potentie had. Hij zei op een gegeven moment: ‘ga jij de maandelijkse cijfers maar doen’. ‘Maar dat kan ik helemaal niet’, zei ik tegen hem. Toch geloofde hij in mij en dus ging ik ook in mezelf geloven. Met wat hulp en de nodige cursussen, kreeg ik het onder de knie en werd ik hoofdboekhouder.”

De Combi groeide. Tot het in 2014 mis ging. Het renovatiebedrijf ging failliet als gevolg van de slechte marktomstandigheden en een dubieuze financieringsconstructie. Meerdere vestigingen werden overgenomen. Die in Amsterdam kwam in handen van Coen Hagedoorn. Althans, voor heel even.

Twee dagen op naam Coen Hagendoorn

“Het heeft twee dagen op Coen Hagendoorn’s naam gestaan”, aldus El Markhous. Verschrikkelijk vond ze dat. “Dit bedrijf voelde als mijn kindje. Ik heb hier zoveel meegemaakt en deze plek heeft zoveel voor mij betekend, dat ik het niet kon afstaan.”

Van Dijk en El Markhous besloten om samen een poging te doen de vestiging over te nemen. Ze hadden haast geen cent op hun bankrekening, maar toch kregen ze de eigenaren van Coen Hagendoorn zo ver het bedrijf te verkopen. “Ik heb de eigenaren van Coen Hagendoorn mijn hele verhaal verteld. En duidelijk gemaakt wat dit bedrijf voor mij betekende. Coen Hagendoorn zag onze ambitie en gaf ons de kans om het geld bij elkaar te rapen. Wonder boven wonder lukte dat.”

Hoe precies? El Markhous glimlacht om de vraag. “We hebben beiden ons netwerk aangesproken. Uit onverwachte hoek, uit mijn netwerk, dook er een investeerder op. Toen hadden we genoeg geld om het bedrijf samen over te nemen.”

‘Ik wou dat mijn vader dit had kunnen zien’

Trots kijkt El Markhous om zich heen. Precies op de plek waar ze nu zit, vond het gesprek met Coen Hagendoorn toen plaats. En nu is dit háár kantoor. Met háár foto’s op de muur. En háár schilderijen. “Ik wou dat mijn vader dit nog had kunnen zien”, zegt ze met tranen in haar ogen, terwijl. “Hij was heel boos op me, omdat ik naar Nederland vertrok en de kansen die hij me had geboden in de prullenbak had gegooid. Hij had me namelijk wél de kansen gegeven om te studeren, maar na mijn eerste jaar studie moest ik op mezelf gaan wonen. Dat wilde hij niet, want dat vond hij te gevaarlijk. Een vrouw in haar eentje in een grote stad. Daarom ben ik gevlucht, ik hoopte in Nederland wel mijn studie af te kunnen maken. Maar in plaats daarvan zag hij dat ik schoonmaker was geworden.”

Ze slikt even en vervolgt haar verhaal: “Hij zei tegen me: heb je alles wat je hier hebt opgebouwd weggegooid om Nederlandse toiletten te poetsen? Hij heeft me jarenlang niet willen spreken. Een paar jaar geleden kreeg hij Alzheimer. Hij heeft daardoor nooit bewust meegemaakt hoe ver ik ben gekomen. Dat is het enige waar ik ooit spijt van heb gehad”, zegt ze terwijl ze de tranen uit haar ogen veegt.

Souad El Markhous wil zich meer gaan inzetten voor roze helmen op de bouwplaats. Foto’s: Eran Oppenheimer

Ruim vier jaar is El Markhous nu directeur en inmiddels voelt ze zich een echte bouwvrouw. In haar auto heeft ze zelfs een roze bouwhelm en veiligheidsschoenen liggen. “Ik vind eigenlijk dat élke vrouw in de bouw die zou moeten hebben. Laat ze maar zien dat je vrouw bent. Want de bouw kan wel wat meer vrouwen gebruiken”, zegt ze resoluut.

Toch waren de eerste jaren voor haar als directeur niet makkelijk. Opeens was ze de baas van collega’s die haar ooit nog als schoonmaker hadden gezien. Dat maakte haar onzeker. “Maar van mijn collega’s kreeg ik meteen het volle respect. Klanten vonden het soms wat lastiger. Vooral vanwege het feit dat ik een vrouw ben. Sommigen benaderden mij met ‘geachte heer’. Anderen keken mij aan met zo’n blik van: moet ik jou wel serieus nemen?’”

In het begin 10-0 achter

De Combi had bovendien een flinke deuk opgelopen door het faillissement. “Je staat in het begin al 10-0 achter”, legt de eigenaresse uit. “Maar gelukkig werkten veel oud-klanten van ons goed met ons mee. Arcadis, Vesteda, Apleona en nog veel meer bedrijven vertrouwden ons en lieten ons oude opdrachten afmaken en gaven nieuwe. Dat heeft de nieuwe start een heel stuk makkelijker gemaakt. Er was hier zelfs een schoonmaker die we niet konden betalen, maar toch bleef poetsen. Zo kwam het bedrijf er langzaam weer bovenop.”

Weer zwarte cijfers

Inmiddels draait De Combi Amsterdam weer mooie zwarte cijfers. Het bedrijf heeft bij lange na niet de omzet van voorheen – 150 miljoen op het hoogtepunt) – maar El Markhous is met 4,7 miljoen dik tevreden. “Natuurlijk droom ik er stiekem wel van dat De Combi weer zo groot wordt als het ooit was”, geeft El Markhous toe. “Maar we hebben op dit moment geen plannen om uit te breiden. We willen onze rol als ‘adviseur’ niet zomaar opgeven. Nu gaan we naast de klant zitten en denken echt met hen mee. Als wij denken dat iets niet kan, zeggen we dat eerlijk. Dat wordt lastiger als je groter wordt.”

Etnische Zakenvrouw van het Jaar

De Etnische Zakenvrouwen Awards worden elk jaar uitgereikt aan topondernemers en -managers die met hun indrukwekkende loopbaan een rolmodel en inspiratiebron zijn voor vele opkomende talenten. Volgens de jury verdient Souad El Markhous deze prijs omdat haar loopbaan ‘een waar succesverhaal’ is. Van schoonmaker, groeide El Markhous door naar administratief medewerker, naar boekhouder en hoofd boekhouder. Uiteindelijk nam ze de Amsterdamse vestiging van De Combi over en werd ze eigenaar/ directeur. Ze ronde haar studie moderne bedrijfsadministratie af terwijl ze zwanger was.

Heeft ze nog meer ambities? Misschien ooit directeur van BAM worden? “Natuurlijk zou ik dat wél willen, maar of ik het zou kunnen dat is de vraag. Ik blijf bescheiden”, lacht ze.

Inzetten voor meer roze bouwhelmen

Komende tijd wil ze vooral tijd steken in het inspireren van anderen. Met haar verhaal. ”Ik wil ze laten zien dat je heel ver kunt komen, als je er voor knokt. En ik wil meer vrouwen in de bouw, daarvoor wil ik me gaan inzetten”, zegt ze vastbesloten. Ze wijst op de roze bouwhelm en veiligheidsschoenen. “Er zijn meer roze helmen nodig op de bouwplaats. Vrouwen krijgen namelijk sneller iets voor elkaar dan mannen. Daar ben ik van overtuigd.”

De twee prijzen die ze onlangs won, hebben haar doen besluiten om haar verhaal door te vertellen. “Soms kan ik het zelf nog steeds niet geloven. Maar tóch heb ik dit allemaal bereikt. Die prijzen zijn daar het bewijs van. Ik zeg altijd: laat je dromen niet beperken in nachturen. Ga ze waarmaken. Dat ga ik aan mensen vertellen”, besluit ze.

Reageer op dit artikel