blog

Bouworkest aan de Maas

bouwbreed 1161

Bouworkest aan de Maas
Vakantieorkest Ad Hoc

Was er maar meer harmonie in de bouw, iets meer samenspel en gedeeld geluk. Dan zouden er minder ongelukken zijn.

Jelle van de afdeling Marketing speelt klarinet. Jelle uit Leiden, brildragend, blonde scheiding. Ik kwam er gisteren achter toen ik hem vroeg naar zijn vakantieplannen.

“Ik ga naar Frankrijk”, antwoordde hij droog. Ik gokte dat hij er gitaar zou spelen, akoestisch, rond het kampvuur. Niets was minder waar.

“Ik speel klarinet.”

Klarinet? Ik keek omhoog, zette mijn vingers in beweging en deed in de lucht alsof ik klarinet speelde. “Dat is een trompet”, corrigeerde Jelle.

Ik gaf de moed niet op, vroeg door, wilde alles weten, hing minuten aan zijn lippen.

“Zaterdag vertrek ik met harmonieorkest Ad Hoc naar Frankrijk. We gaan acht dagen op tournee. Opbouwen, muziek maken, nagenieten, roes uitslapen, afbouwen de volgende ochtend en naar het volgende dorpje. De dorpsbewoners koken voor ons.”

Broze noten

Spelen om te eten. Dat is de deal tussen dorpjes en muzikanten. En even wil ik Jelle zijn. Liefde gaat door de maag, maar kennelijk ook door het oor.

Ik denk aan bouwvakkers die er niet meer zijn of bijna niet meer waren. Wekelijks valt er eentje met fatale afloop van daken of onbeschermde breedplaatvloeren…

Het kan anders, weet ik sinds kort. Een bouwplaats in Spijkenisse, de zon brandde, het water danste, de veiligheidsman bracht me naar boven: een toren, tunnelbouw, Terras aan de Maas 2.

Poolse bouwvakkers werkten, lachten, hielpen elkaar. Ik zag teamwerk en Pools plezier. “Een kwestie van investeren in de synergie van mensen”, zei de projectleider van Vorm Bouw, maar ik zag een ‘bouworkest’.

Het ritme klopte, geen valse noten en de bouwdirigent had het meesterstuk, dat je in hoger sferen brengt, uitmuntend voorbereid.

Ritme van een bouwproject

Geen struikelgevaar, geen levensgevaarlijke gaten voor open liftschachten, geen gewijs naar elkaar, iedereen speelde hetzelfde liedje. Eén tempo, afgestemde rust, respect voor het repertoire, harmonie.

Bouwers en klarinettisten hebben raakvlakken, ziet Jelle, al zitten er vooral vrouwen in zo’n muzikale groep. “De klarinet is niet per se populair en je bent zeker vijf jaar verder voor je het een beetje onder de knie hebt.”

Vooral de A is lastig: “Dan ligt alles namelijk open en kun je vrijwel niets corrigeren omdat je geen vingers gebruikt voor dat akkoord, daar moet je dus op inspelen.”

Ik wil graag meer bouworkesten zien dit jaar en denk dan aan Jelle. Als god in Frankrijk, zal hij met een wit wijntje in de hand, flirtend met Françaises, kijkend naar heldere sterrenhemels, terugblikken op memorabele optredens.

Maar als het moet, dan staat hij er, en blaast hij de longen uit zijn lijf. Cijfert hij zichzelf volledig weg, voor dat één hogere doel: absolute harmonie.

En als hij buiten adem dreigt te raken, dan neemt een collega-klarinettist het even van hem over. En vice versa.

 

 

Reageer op dit artikel