blog

Vakmanschap

bouwbreed 692

Vakmanschap

Het vervangen van een rubber in een espressomachine leidt tot een typisch gevalletje van pech. Nadat alle technische mannen uit  mijn buurtje zich met de laatste vastzittende schroef hebben bemoeid, past er geen enkele schroevendraaier meer op de kop van de schroef.

Ik bel wat rond, maar niemand komt met goede raad. Zelfs de onderhoudsdienst van de gespecialiseerde leverancier in de grote stad schudt na slechts één poging zijn hoofd. “Ik kan het apparaat opsturen. Dan zullen ze de schroef er uit boren. Vervolgens gaat er nieuw schroefdraad in. ’t Wordt een duur klusje, want de hele machine moet uit elkaar. Koop maar een nieuwe, zou ik zeggen”.

Dan moet ik opeens denken aan een smid op mijn dorp. Hij heeft wel vaker een onmogelijke klus voor me gedaan. Hij wil wel even naar de schroef kijken. “Zeg nooit niet”. Na enig peinzen loopt hij zijn werkplaats in. Hij snijdt twee stukken staaldraad van 5 millimeter af en last de twee delen als een T aan elkaar. Vervolgens last hij het T-stuk vast op de kop van de schroef. Ondertussen verwarmt hij de schroef. Voorzichtig draaiend geeft de schroef zich snel  gewonnen.

Natuurlijk heb ik daarna alle technische mannen en de onderhoudsman van de leverancier verteld dat het klusje geklaard is. Ze beschouwen het vastlassen van een T-stukje op een dolgedraaide schroef als een belangrijke innovatie en zijn vast besloten die aan hun repertoire toe te voegen.

Innovatie zit dus in een klein hoekje. En komt bovendien uit een onverwachte hoek (wie gaat er nou met een espressoapparaat naar de smid?). Maar het vergt vooral een betrokken, peinzende vakman die nooit niet zegt.


Lenny Vulperhorst
Adviseur Andersson Elffers Felix Utrecht
l.vulperhorst@aef.nl

Reageer op dit artikel