blog

Walsend naar Parijs

bouwbreed Premium 596

Walsend naar Parijs

Een, twee, drie, één, twee, drie. Ik stel me voor dat Jacqueline Cramer en Rob van Gijzel één keer met elkaar hebben gedanst. Geen chachacha of lambada, maar een wals, vertoond op formele feestjes, een ballroomdans. Met een rechterdraai en een linkerdraai en een spindraai.

Beetje geven, beetje nemen. Liefhebben zonder dat hardop te zeggen. Geniepige tikjes uitdelen, zonder openlijke confrontatie. Steeds meer willen vertellen, zonder het achterste van je tong te laten zien als dat niet hoeft.

Of ze ooit walsten, weet ik niet, maar ik moet daar aan denken na al die gesprekken die ik deze week met ze voerde. Die gingen niet over dansen hoor, maar over het Betonakkoord, over poen en CO2-uitstoot, over staalslakken en klinker, cement, geopolymeren, recycling, over Parijs.

De wals, Parijs. Ooit was dat de stad van de romantiek. Van de Eiffeltoren, de Champs Élysées, van L’amour, stukjes stokbrood en slokjes rode wijn bij candlelight.

Niets meer van dat. De hoofdstad van Frankrijk staat tegenwoordig symbool voor alles wat te maken heeft met emissies en vervuilende industrieën. En Jacqueline doet haar stinkende best om beton duurzamer te maken.

Rob, van het Betonhuis, moet zij zien te verleiden. Maar Rob zegt dat beton helemaal niet zo milieuonvriendelijk is. Maar Rob kent haar van vroeger en wil haar niet in een hoekje laten zitten.

“Jacqueline, je hebt ons nodig”, neemt hij haar bij de hand. “Ik heb hier een brief. Als jij die ondertekent, zijn we allebei blij.”

En zo geschiedde. Daarom walsen Jacqueline en Rob nu samen verder naar een energieneutraal Parijs in 2050. Een prachtig sprookje. Of ben ik dan de boze wolf?

Thomas van Belzen 
Journalist en presentator Cobouw 

Reageer op dit artikel