blog

Als het moeten eraf is, dan…

bouwbreed Premium 1183

Als het moeten eraf is, dan…

Het is al weer enige tijd geleden dat ik een column schreef voor Cobouw, maar ik blijf me verbazen; over de tekorten, te late leveringen, veiligheid, ZZP’ers, personeel en ga zo maar door. Wat gaan wij toch slordig en respectloos met elkaar om.

Ik loop nu bijna een jaar mee op de werkvloer en heb diverse bouwwerken bezocht. Dat zouden echt meer werkgevers moeten doen. Ik ben nu terug op een oud nest. Voordat ik een eigen bedrijf had, heb ik voor deze aannemer negen jaar gemetseld als werknemer van een gespecialiseerde aannemer.  Na 25 jaar weg te zijn geweest, viel het mij op dat het merendeel van de oude garde er nog werkte of doorgestroomd was naar de directie. Ze moesten lachen toen ze me zagen en vroegen; wat kom jij nou doen? Ik legde uit dat, als je wilt weten wat er niet goed gaat in de bouw, je je op de werkvloer moet begeven en dat doe ik dan ook. Een harde leerschool, maar wel de realiteit.

Zo raakte ik met de vroegere uitvoerder en nu directielid aan de praat over de bouw.

En wat blijkt? Werken worden te laat opgestart of komen stil te liggen, of worden te haastig in elkaar gezet door niet-vakbekwame mensen. En die druk is goed te voelen op de werkvloer. Het gaat zelfs zo ver dat er, nog voor de werkzaamheden worden gestart, gevraagd wordt of iedereen zou willen overwerken omdat anders de planning niet wordt gehaald. In de keet hoor je gemor; men vraagt zich af wanneer ‘zij van boven’ nu eens leren ‘nee’ te zeggen, want ze zijn overal bezig en maken niets af, graven gaten met een shovel en gooien ze dicht met een theelepel. En als je de leidinggevende erover aanspreekt, krijg je als antwoord dat het werk eigenlijk twaalf weken terug al had moeten starten, maar dat door late levering van materialen de planning is opgeschoven.

De consequentie is dat de leveranciers, toeleveranciers en gespecialiseerde aannemers voor die twaalf weken ander werk zoeken en daarna lopen dus diverse werken samen. Op deze werkvloer is er bijvoorbeeld een regeling met timmerlieden dat ze tot elf uur bij ons werken, daarna gaan ze naar een andere klus. Er is geen keus, want we zijn zelf te laat begonnen. En zo gaat het eigenlijk in de hele bouw; overal starten, niets af kunnen maken, mensen onder druk zetten of teleurstellen.

Gevangenis voor oudere werknemers

Ik schaam me soms als ik in een keet zit en aanhoor hoeveel ouderen hieronder lijden. Het is af en toe net of ik in de gevangenis zit. ”Hoeveel jaar moet jij nog?”, vraagt een oudere bouwvakker aan zijn maat.” Ik moet tot 70 jaar en vier maanden in deze rotzooi blijven werken.” Hoe demotiverend kan het voor hen zijn als je deze mensen onder druk nog eens een zwaardere last mee geeft?  Ik dacht bij mezelf; waarom halen we het moeten er niet af? Geef een oudere bouwvakker op z’n 62ste levensjaar een basisinkomen en laat hem of haar zelf bepalen hoeveel dagen hij of zij wil gaan werken tot aan het pensioen. Ik kan je op een briefje geven dat, als je het moeten eraf haalt, werken weer leuk wordt. Maar als ik dit voorleg aan een werkgever dan krijg ik als antwoord dat je hier toch niet van op aan kunt.  Ik geef dan aan dat, als we dit onbelast gaan uitvoeren, het aantrekkelijk is voor zowel werkgever als werknemer. We leven in een flexibele wereld en als twee oudere werknemers elk drie dagen werken, vormt dit samen een ruime werkweek. Het is een kwestie van goed plannen. “Ja als je het zo zegt, klinkt het aantrekkelijk,” kreeg ik als reactie terug, “We halen de druk van de ketel, behouden kennis en krijgen er gemotiveerde werknemers voor terug.”

Waarom praten we steeds over duurzame inzetbaarheid en komt niemand met een gepaste oplossing voor onze oudere werknemers? Doodgaan is straks ook geen reden meer om niet te gaan werken, zei ik gekscherend tegen de vroegere uitvoerder, nu directielid; je kunt dan altijd nog rechtop tegen een profiel aangezet worden in uren geld, als je maar aanwezig bent. Hij lachte, knikte, en zei dat hij daarom niet meer werk aanneemt dan we aankunnen. Nee zeggen is namelijk ook een antwoord. Ik knikte en benadrukte nogmaals dat we zuinig moeten zijn op onze mensen.

Weet je waar wij in Nederland goed in zijn? Om van een oplossing een probleem te maken en uiteindelijk wordt de oplossing het probleem. Ik gaf hem een hand en zei: “Ik ga weer wat doen, want anders komt dit werk ook niet af.”


René Kesselaar, directeur/eigenaar van Kesselaar&Zn

Reageer op dit artikel