blog

Rem kwam niet

utiliteitsbouw Premium

Rem kwam niet

Het was een prachtige line-up, die Building Holland had geregeld. Op de vakbeurs in de RAI afgelopen week zouden Ben van Berkel, Thomas Rau en Rem Koolhaas spreken. De laatste zou afsluiten op donderdag. Witte donderdag. Toepasselijk voor iemand met een bijna goddelijke status.

Op de redactie van Cobouw sloten we weddenschappen af. De meeste journalisten gokten dat Rem niet zou komen. Rem komt immers nooit. Tenzij hij het podium deelt met een koning of een president. Maar nu stond Maxime Verhagen in het voorprogramma. Dat is toch andere koek.

Toch waren er ook collega’s die dachten dat Koolhaas wel zou verschijnen. Hij bouwt immers een nieuw hotel bij de RAI en dat wordt met 650 kamers meteen het grootste van de hoofdstad. Dat schept wellicht verplichtingen naar de opdrachtgever. Verplichtingen waar zelfs Rem niet onderuit komt.

Bij de opening van de beurs dinsdag informeerde ik nog eens voorzichtig bij de organisatie. Komt Rem nog steeds? De voorlichter glimlachte, hij begreep de vraag, maar verzekerde me dat er geen afzegging was binnengekomen. Ik was bereid hem te geloven.

Ik wilde sowieso nog een keer naar Building Holland, er was genoeg interessants te zien, en ik had de donderdag al maanden vrij gehouden in mijn agenda. Want ik wilde nu toch Rem een keer in levenden lijve zien. Ik ben geen fan van zijn gebouwen, maar er hangt een sfeer van magie om de man heen en hij schijnt een wervelwind van ideeën en gedachten te produceren. Iemand die, in elk geval veel architecten en opdrachtgevers inspireert, en telkens weer op een andere manier naar de wereld laat kijken. Dat wilde ik zelf ook wel eens ervaren.

Tot aan het optreden van Maxime Verhagen leek het erop dat Rem zou komen. De stoelen op de eerste vijf rijen voor het hoofdpodium werden pontificaal vrij gehouden met witte briefjes. Gereserveerd voor genodigden van Kamer van Koophandel Amsterdam ston erop. Gelukkig was daarachter nog genoeg plek. Zo’n publiekstrekker is Maxime nou eenmaal niet.

Een kwartier voor dat hij gepland stond kwam het verlossende woord van de dagvoorzitter: Rem komt niet. Hij was geveld door een griepje. In zijn plaats kwam Alain Fouraux, de directeur van het kantoor in Rotterdam van OMA.  Een hostess haalde meteen alle briefjes van de stoelen. Blijkbaar was bij de Kamer van Koophandel meteen niemand meer geïnteresseerd.

Zou Rem echt ziek zijn? Vroeg ik mij af. Of was hij uit het veld geslagen door het overlijden van Johan Cruijff dat vlak daarvoor wereldkundig was gemaakt. Rem lijkt me niet iemand die elke zondag in het stadion zit,  maar zo goed ken ik hem niet. Het zou hem wel iets menselijks geven als hij van slag was door het overlijden van een voetballer.

Fouraux stak een verhaal af over de reclamemast met verspringende driehoeken die al sinds de bouw van het RAI-complex de aandacht trekt. Die mast had OMA geïnspireerd tot het ontwerp van verspringende blokken met hotelkamers en daartussen de lagen voor de publieke functies. Want op straatniveau was onvoldoende ruimte voor een flinke plint.

Het was best een boeiend verhaal, maar er zijn zoveel architecten die best boeiende verhalen vertellen. De makke is dat je met een beetje overtuigingskracht vaak net zo goed het tegendeel kunt beweren. Ik had nu Rem wel eens in actie willen zien. Ervaren wat zijn magie precies is.

[intermezzos:1]Ik had het idee dat Fouraux leek op zijn baas. Kort geschoren, strak in zijn vel, een scherpe kaaklijn en een beetje een hoekige motoriek. Maar hoe kon ik dat weten? Ik ken Rem alleen van foto’s. Anderzijds is wetenschappelijk bewezen dat mensen die veel met elkaar omgaan op elkaar gaan lijken, dus onmogelijk was het niet. Iedereen kent de voorbeelden uit zijn omgeving. Zelfs honden en hun baasjes gaan op elkaar lijken. Dat is niet louter een volkswijsheid, ook dat is gestaafd met onderzoek. 

Toch was Fouraux geen Rem. Denk ik. Ik heb zijn presentatie niet uitgezeten. Rem heeft zich gecommitteerd om volgend jaar wel te komen naar Building Holland, beloofde Fouraux. Dat was voor mij het sein om de zaal te verlaten. Volgend jaar doe ik een nieuwe poging. De datum staat alweer genoteerd in mijn agenda. Cliffhangers creeëren daar is Rem volgens mij altijd al een meester in geweest. En anders de beursorganisatie wel. 

Reageer op dit artikel