nieuws

Interview: ‘De kramp is weg uit New Orleans’

infra

Interview: ‘De kramp is weg uit New Orleans’

Tien jaar na Katrina is er nog altijd werk aan de winkel voor Nederlandse waterbouwers in de Mississippi-delta. Nu met aandacht voor de omgeving en het milieu. Piet Dircke van Arcadis blikt terug en vooruit.

Dat er direct na Katrina weinig oog was voor de omgeving verbaast Dircke niet. “Dat hadden wij in Nederland ook niet na de watersnoodramp van 1953. Zelfs na het alarmerende hoog water op onze rivieren in de negentiger jaren, werden bestemmingsplannen en milieueffectrapportages met de Deltawet Grote rivieren opzijgeschoven of vereenvoudigd om zo snel mogelijk met rigoureuze dijkverzwaringen van start te kunnen. Pas daarna kwam het besef dat het niet zo handig was om elke druppel water zo snel mogelijk naar zee af te voeren en je beter de rivier wat ruimte kon geven.”

Van dat voortschrijdende inzicht kunnen ze in Amerika wat Dircke betreft snel profiteren. Geadviseerd door Arcadis, watergezant Henk Ovink en vele andere Nederlandse waterbouwers, kunnen de Amerikanen daar direct mee aan de slag en een veel steilere leercurve doorlopen.

In New York, dat in 2012 getroffen werd door Sandy, hebben ze daar vanaf het begin aandacht voor gehad. Maar daar was de situatie ook heel anders. “In geld uitgedrukt was de schade door Sandy (104 miljard) vergelijkbaar met die van Katrina, maar in New Orleans was de menselijke ramp veel groter. Sommige bevolkingsgroepen in de Lower 9th Ward zijn de klap nog steeds niet te boven. Er zijn nog altijd 100.000 mensen niet teruggekeerd.”

Solide

Er is daarom ook geen sprake van dat de vers opgetrokken vestingmuren rondom New Orleans alweer geslecht gaan worden en dat de overdimensionering die in alle haast heeft plaatsgevonden teniet wordt gedaan. Dircke: “Maar het besef is er wel dat die barrière zo solide is dat sommige resten van het oude watersysteem overbodig zijn geworden. Ook midden in de stad torenen namelijk her en der hoge keermuren boven de omgeving uit langs de drainagekanalen. Die kunnen wel worden afgebroken, waardoor New Orleans ook weer van de voordelen van wonen aan het water kan gaan genieten. Dat er recreatie mogelijk wordt, de leefomgeving aantrekkelijker wordt en de ecologie verbetert. Het krampachtige is er bij het waterbeheer onderhand wel vanaf.’’ Binnen een programma onder leiding van lokale architect David Waggonner dat luistert naar de veelzeggende naam Dutch Dialogues, is daar een aanzet toe gegeven.

En ook voor het grotere gebied van de Mississippi-delta rekenen Dircke en zijn collega’s nog op het nodige werk. Ten zuidoosten van New Orleans stroomt de rivier via een langgerekt schiereilandje uiteindelijk in de golf van Mexico. De situatie daaromheen is heel slecht. Het gebied worstelt met bodemdaling, verwoestende olie- en gaswinning, verzilting en wordt allang niet meer aangevuld met slib.

Door alle bovenstroomse bedijkingen en activiteiten van de laatste eeuw bevat de rivier nauwelijks nog sediment. Dat kleine beetje dat er nog inzit slaat onder in het stroomgebied niet meer neer, waardoor daar het gebied ook in ecologisch sterk verarmd is.

Spannend

Daar hebben de Amerikanen nu een spannend idee voor ontwikkeld door het kleine beetje slib actief via een zandvang en openingen in de dijk te onttrekken aan het rivierwater en vervolgens te laten neerslaan in het achterland. Sediment Diversion noemen ze dat. Dircke vindt het een reuzespannend en compleet nieuw waterbouwkundig concept waarvan zijn ingenieurshart absoluut sneller gaat kloppen. “En het mooie is: er is sinds kort ook geld voor dergelijke projecten. Door de compensatiegelden die BP moest betalen voor de ramp met het olieplatform in de golf van Mexico worden er nu miljarden dollars geïnvesteerd in het gebied. Het is heel wrang om te constateren, maar die ramp kwam bijna als een geluk bij een ongeluk.”

Jones Act

Geleidelijk slaat dus het gedachtegoed van Building with Nature nu aan, al vertalen ze dat in de VS in engineering with nature. Dircke vindt het best. Net als hij begrijpt dat Room for the River niet beklijft maar veramerikaanst is tot River Revitalisation.

Het enige dat hij ze nog wil aanraden is die vermaledijde Jones Act nu eens af te schaffen. Want veel kennis van Building with Nature is ontwikkeld door Boskalis en Van Oord. Maar die bedrijven mogen dus niet actief zijn in de VS op grond van een achterhaalde nautische wet uit 1920. Er leven zelfs al ideeën om pilot-projecten zoals de Zandmotor te starten om de dynamiek in de Mississippi-delta te herstellen. Het lijkt mij handig om daar toch de kennis van de grote Nederlandse baggeraars bij in te zetten.”

 

Keermuren in de binnenstad van het oude watersysteem worden binnenkort gesloopt. New Orleans kan dan ook weer profiteren van haar ligging aan de rivier. Foto: Arcadis.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels