artikel

Blog: Smart highway gloeit helemaal niet

infra

Blog: Smart highway gloeit helemaal niet

Op de terugweg van een afspraak in Limburg besluit ik over Oss te rijden. Daar liggen in een provinciale weg de Glowing Lines, de spontaan oplichtende wegbelijning die deel uitmaakt van het Smart Highway-concept van Daan Roosegaarde en Heijmans. Ik heb er veel over gelezen, maar het nog altijd niet met eigen ogen aanschouwd. Mijn Tom Tom geeft aan dat ik er vroeg in de avond aankom en dat lijkt me het perfecte moment.

Zodra ik de A50 afsla en de N329 opdraai, kondigt de Weg van de Toekomst zich meteen aan. De Glowing Lines zijn vrij laat aan dit experiment toegevoegd. Vooral de zonnebomen zijn niet te missen: grote staalconstructies met zonnepanelen als bladeren die de geavanceerde installaties rondom de weg grotendeels van energie moeten voorzien. Maar niet de wegbelijning. Die zijn na de mislukte eerste versie losgekoppeld van het stroomnet. Glowing Lines 2.0 moet het op eigen kracht doen, net als de glow in the dark-sterretjes op het plafond van menig kinderkamer.

Nog niet voltooid
Voor ik er erg in heb passeer ik een bord dat een proefvak aankondigt met wegbelijning. Dat moet het zijn! De dikke lijnen aan weerszijden van de rijbaan maken plaats voor drie smalle strepen. Als je het niet weet merk je ze niet op en heb je vooral de indruk dat de lijnen ontbreken. Dat de verf op was, of dat het werk nog niet voltooid is. Na een halve minuut kondigt eenzelfde bord het einde van de proef aan. Het wegbeeld is weer vertrouwd, met duidelijke lijnen links en rechts van de rijbaan die oplichten onder het schijnsel van mijn koplampen.

Het is allemaal zo snel gegaan, dat ik omkeer om het traject nog een keer te rijden. Ik ben nu goed voorbereid, let beter op, maar ben weer niet onder de indruk. Zou het nog teveel schemeren?

 

Onbevooroordeeld

Ik las een pauze in neem een kroket bij een tankstation. De dame achter de balie die hem serveert meldt op mijn vraag naar haar ervaringen dat de Glowing Lines het volgens haar helemaal niet doen. Nou zijn haar kroketten niet te eten, dus ik besluit niet teveel gewicht toe te kennen aan haar opmerking. Ik wil deze innovatie onbevooroordeeld tegemoet treden.

Ik stap weer in de auto en het is goed donker. Dit lijkt me het ultieme moment waarop de belijning zijn werk moet doen. Alles wat er aan daglicht op is gevallen vandaag, moeten de lijnen nu in volle glorie uitstralen – om op die manier hun steentje bij te dragen aan de verkeersveiligheid.

Foto Ad Tissink

 

 

Geen sjoege

Ik ben weer niet overtuigd. De onderbroken streep in het midden van de weg, een klassieke reflecterende coating,  is veel beter zichtbaar dan de lijnen aan weerszijden. Eigenlijk doen ze helemaal niets die glowing lines, al wil ik het nog niet toegeven. Ik draai nog twee keer een rondje en rijd het traject nog twee keer af, maar ze geven nog altijd geen sjoege. Ik geef het op en rijd verder naar huis.

Wat moet ik ervan denken? Ik weet het niet.  Ik ben voor innovatie. Nieuwe ideeën verdienen een kans en moeten niet te gauw worden afgebrand. En het idee van de Glowing Lines is charmant.
Daarbij zijn er verzachtende omstandigheden. Het was wel een heel grauwe dag vandaag, waarbij de zon werkelijk geen moment door het wolkendek brak. Maar ja, dat soort dagen hebben we in Nederland. En niet eentje per jaar, maar wel een stuk of vijftig schat ik.

Dat zijn juist de dagen dat je als weggebruiker het houvast nodig hebt van goed oplichtende lijnen. Doorrijdend naar Den Haag, spreek ik voor mijzelf de hoop uit dat Heijmans en Roosegaarde snel met versie 3.0 komen. Of ben ik te voorzichtig en moet ik een rigoureuzere conclusie trekken? 

Reageren op deze blog? Dat kan met een mail aan a.tissink@cobouw.nl of op Twitter via @AdTissink

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels