nieuws

Commentaar: Bouw United

bouwbreed 725

Commentaar: Bouw United

Ik heb jaren gevoetbald. Op straat, op voetbalvelden. En als ik iets heb geleerd, is dit het wel; in je eentje kun je geen wedstrijd winnen. Al ben je nog zo goed. Al heet je Lionel Messi. Je hebt elkaar nodig. Als je wint. Als je verliest.

Bouwen en mannenvoetbal lijken op elkaar. Haantjesgedrag, harde humor, en maar weinigen laten een spaan van je heel als je een fout maakt. En langs de lijn weet iedereen het beter.

Ik heb dat soms als lastig ervaren. Lang niet altijd voelde ik me thuis in deze machocultuur. Maar als je wilt spelen, moet je wel meedoen. Je past je aan aan de omstandigheden van de kleedkamer. Het haalde niet altijd het beste in mij naar boven. De kleedkamer, de keet.

Weer zie ik de vergelijking met de bouw. Het is een mannenwereld van trots, testosteron. Al is bouwen een stuk lastiger dan tegen een bal aan schoppen. Vaak ook minder betaald en met meestal veel meer spelers. Zie dan dat stukje leer maar in de ploeg te houden. Elkaar te blijven motiveren als het tegenzit.

Ook de omstandigheden in de bouw zijn zwaarder. Kunstgras? Het dak dicht als het regent? Hooguit een tentzeil.

Het was kil op het veld in mijn laatste jaren in de selectie. Daarom besloot ik te gaan voetballen met vrienden. Terug naar de essentie: lol maken staat voorop. En na de wedstrijd geef je de tegenpartij een hand, ongeacht het resultaat.

Wat ben ik blij dat werkgevers en werknemers in de bouw de strijdbijl begraven. Niemand won afgelopen jaar een wedstrijd, terwijl alles toch begint bij FairPlay, respect voor elkaar en plezier, al klinkt dat kinderlijk naïef.

Bouwen doen we samen. Oprecht krijg ik kippenvel van dat soort teksten. Want bouwen is als voetbal. Samen iets presteren. De een met een dribbel, de ander met een schitterende pass.

Over de auteur
Thomas van Belzen is journalist van Cobouw 
Reageren op dit commentaar kan via thomasvanbelzen@vakmedianet.nl 

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels