nieuws

Hoe duurzaam is Anke van Hal?

bouwbreed Premium

Hoe duurzaam is Anke van Hal?

Deurdrangers en een rood fluwelen gordijn in het tochtportaal. Dat zijn misschien wel de meest effectieve ingrepen in het huis uit 1921 dat Anke van Hal met haar gezin bewoont. De deuren die iedereen altijd open liet staan, gingen dankzij de drangers plotseling netjes dicht. Daardoor verdween de warmte niet meer via het trappenhuis naar boven en vervolgens naar buiten via de originele rieten kap. Van Hal, hoogleraar duurzaam bouwen aan de universiteiten van Delft en Nyenrode, ervoer direct de effecten van die simpele en goedkope maatregelen. Ook de infraroodfoto’s lieten niets aan duidelijkheid te wensen over.


De ervaring met het geavanceerde zonneboilersysteem dat ze een paar jaar later liet installeren, was heel anders. Een vat van een paar duizend liter water, verwarmd door zonnecollectoren, voedt sindsdien de cv-installatie.

De boiler met pompen, leidingwerk en expansievat neemt relatief veel ruimte in. In Duitsland, waar het systeem heel gangbaar is, wordt dat nauwelijks als een bezwaar gezien, maar Van Hal moest even slikken toen het systeem werd geïnstalleerd. Vreemd genoeg vielen de voorgespiegelde besparingen op stookkosten daarna tegen.

Het duurde lange tijd voordat de oorzaak was achterhaald; het programma van de thermostaat werd voortdurend overruled door de kinderen. Ook ’s nachts draaide de cv steevast een paar graden hoger. De vormgeving van de thermostaat bleek het gemakkelijker te maken om het fout te doen dan goed. “Dat het comfortabeler was in huis dan voorheen, was ons natuurlijk wel opgevallen, maar dat schreven we toe aan alle maatregelen die we tegelijkertijd hadden genomen.” De plafonds van de ruimtes onder de rieten kap waren bijvoorbeeld goed geïsoleerd. De kap zelf niet; dat was afgeraden door de rietdekker. Onder de beganegrondvloer waren thermokussens geplaatst en voor het historische ‘getrokken’ glas voorzetramen.

“Hoewel ik in mijn werk voortdurend bezig ben met duurzaam bouwen, merk ik dat ik qua gedrag toch niet heel veel afwijk van de doorsnee bewoner. Als het me te veel moeite kost om de opbrengsten van een maatregel in kaart te brengen, laat ik het er op een gegeven moment bij zitten. Met de pv-panelen die sinds kort op de schuur liggen, gaat dat denk ik anders. Die kan ik straks via een appje op mijn telefoon continu uitlezen. Daar kijk ik nu al naar uit. Maar als het meer moeite kost, haak ik af, net als de meeste mensen.”

Reageer op dit artikel