nieuws

Stunten in het Braziliaanse binnenland

bouwbreed

Stunten in het Braziliaanse binnenland

In recordtempo krijgt het nabij São Paolo gelegen Viracopos een vliegveld dat op termijn kan uitgroeien naar een capaciteit van jaarlijks 65 miljoen passagiers. Brazilië heeft haast want in de zomer van 2014 is het land gastheer van het Wereldkampioenschap voetbal.

Maurice Hermens en Theo Simmerman van Royal Haskoning DHV wrijven zich nog regelmatig in de ogen. In mei 2012 zaten de ingenieurs voor een blanco vel, op 14 juni 2013 al moet het vliegveld operationeel zijn. Een regelrechte stunt waarbij de luchthavenontwerpers van NACO en de bouwspecialisten van Haskoning DHV de handen ineenslaan. Van een masterplan was achttien maanden geleden nog geen sprake.

Tempo, Brazilië kan tijdens het WK Voetbal geen verkeersinfarct gebruiken. Als overal ter wereld aanwezig specialist op het gebied van de inrichting van luchthavens werd NACO – een volle dochter van Haskoning DHV – gevraagd door het consortium Aeroportos Brasil Viracopos S.A. (de ontwikkelende bouwers UTC en Triunfo en operator Egis) om mee te helpen de opdracht binnen te halen. Met succes. Waarna voor de bouwkant Haskoning DHV in beeld kwam, dat op zijn beurt weer een beroep deed op Nederlandse inbreng van het Nationaal Luchtvaart- en Ruimtevaartlaboratorium. Op 19 oktober kon al met de bouw worden begonnen. De terminal zal straks ruim 130 bij 220 meter groot zijn. De gezamenlijke lengte van de drie pieren wordt bijna een kilometer. Tientallen shovels en vrachtwagens rijden af en aan om de miljoenen kuubs grond te verzetten die nodig zijn voor het ophogen van taxibanen en opstelplaatsen voor vliegtuigen. De parkeergarage krijgt een capaciteit van vierduizend voertuigen. “Alles in een waanzinnig tempo, van masterplan naar het definitief ontwerp”, zegt Simmerman. Het NLR werd ingeschakeld om tot in de puntjes de start- en landingsmogelijkheden te onderzoeken. Grote toestellen veroorzaken meer turbulentie dan kleine, snelle afslagen zorgen dat vliegtuigen sneller dan voorheen de landingsbaan kunnen verlaten. Wat biedt woekerend met de ruimte de optimale capaciteit aan starts en landingen?

Uit het oogpunt van snelheid en het voorkomen van misverstanden is voor de luchthaven van Viracopos besloten tot een glashelder ontwerp, waarbij zo veel mogelijk afhankelijkheden zijn geëlimineerd. Geen twijfels, geen onnodige keuzes. Dat immers kost overleg en tijd.

Hermens: “Gekozen is voor een grid van 30 maal 30 en een subgrid van 10 bij 15. In de ruwbouw zijn uitzonderingen op het basisgrid tot een absoluut minimum beperkt. Je werkt ontzettend snel, behalve bij de uitzonderingen. In minder dan 10 procent wordt afgeweken. Uitbreiding is gemakkelijk en toch is het ontwerp geen rechthoekige doos geworden. De installaties zijn centraal boven de veiligheidszones geplaatst.”

Brazilië en Nederland, een wereld van verschil. Het land is Latijns en de bewoners gebruiken joviaal voornamen. Maar pas op: als de grote baas telefoneert valt alles stil. De Nederlandse precisie van bouwen is aan de andere kant van de wereld toch echt van een andere orde.

Hermens: “Ik sprak met een aannemer over stalen dakconstructies. Ja, ja, met bouten aan elkaar. Terwijl ik aan bouten dacht, was hij in zijn hoofd aan het lassen. Het was me al opgevallen, alle stalen constructies worden daar gelast. Dat was sneller. Even ging me het licht uit. De fabrieken in Brazilië werken lang niet zou nauwkeurig als in Nederland. Ook niet bij beton. Dan krijg je een totaal andere manier van denken, je zorgt voor tolerantie en vangt die op in de verbindingen.”

Een uitdaging was de grondslag: rode klei tot ruim 40 meter diepte waar de sondeerapparaten op vastliepen. Dan maar bouwen op kleef, net zoals bij de grachtenpanden in Amsterdam.

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels