nieuws

Waterige voorstellen van waterschappen

bouwbreed

Waterige voorstellen van waterschappen

Het investeringsaanbod van de waterschappen ter beteugeling van de economische crisis is erg mager, meent Jelle Leenes van de Nederlandse Waterbond. Aan het bod zijn namelijk zoveel mitsen en maren verbonden dat het nauwelijks zoden aan de dijk zet. De schappen doen er vanwege de crisis beter aan hun tarieven aan te passen.

Wel eens een binnenboezem van nabij gezien? Zo niet, ga dan eens kijken in de
Polder Berkel boven Rotterdam. Daar ligt een binnenboezem. De Bergboezem Berkel
om precies te zijn. Een extra tussenstap is deze waterberging in het wegpompen
van overtollig water uit twaalf, diepe poldervakken van de polder. Een probleem
echter: de capaciteit van de Bergboezem Berkel is spoedig ontoereikend.
Toekomstige woningbouw in de omgeving noopt tot een verdubbeling van haar volume
tot minstens 1,2 miljoen kubieke meter water. De uitvoering van dit werk met
toebehoren is gepland vanaf eind 2010, begin 2011. Of beter: stond gepland. Want
het betrokken Hoogheemraadschap Delfland ziet kans het werk naar voren te halen.
Als bijdrage ter beteugeling van de economische crisis. Het kabinet vroeg
provincies, gemeenten en ook waterschappen aan te geven welke toch al op stapel
staande projecten kunnen worden vervoegd ten einde de bedrijvigheid en daarmee
de werkgelegenheid in ons land op peil te houden. De gemeenten beantwoordden dit
verzoek heel voortvarend het best. De VNG publiceerde op 24 velletjes een
inventarisatie van projecten ter waarde van twee miljard euro die gemeenten
bereid zijn te bespoedigen. Weliswaar onder bepaalde voorwaarden, maar toch. Een
niet gering bedrag, die twee miljard. Enige provincies presenteerden
soortgelijke lijsten ter waarde van honderden miljoenen euro’s. Ook daar kun je
wat mee, zou je denken. De waterschappen volgden in het rijtje overheden als
laatste. Hun ‘aanbod’: ‘geplande investeringen ter grootte van enkele miljoenen
euro’s kunnen sneller worden uitgevoerd.’ Toe maar: enkele miljoenen! Dat zet
toch geen zoden aan de dijk. De ‘normale’ investeringen van de waterschappen
bedragen de komende periode immers 1,5 miljard euro per jaar! Toegegeven, de
schappen meldden tevens dat hun extra bijdragen kunnen oplopen tot enkele
honderden miljoenen euro’s. Een reëel gebaar is dát echter nauwelijks als je
ziet aan hoeveel voorwaarden dat aanbod gebonden is: het kabinet en andere
overheden moeten vertragende procedurele belemmeringen wegnemen, het Rijk dient
al gereserveerde meerjarengelden eerder ter beschikking te stellen,
subsidiemogelijkheden moeten ruimer, vergunningsprocedures moeten sneller,
grondverwerving moet eenvoudiger, bestemmingsplannen dienen aangepast. Zo kunnen
we waarschijnlijk nog wel even doorgaan.

Imago

Wat een gemiste kans voor de waterschappen. Alleen al in communicatief
opzicht. Als waterschappen namelijk ergens over klagen dan is het over gebrek
aan zichtbaarheid: Nederlanders weten niet wat de schappen doen en wat dat
allemaal niet kost. Met een substantiële ‘crisislijst’ van eerder uitvoerbare
projecten -dringende dijkverhogingen etcetera- hadden de waterschappen hun imago
flink kunnen oppoetsen. Het tegendeel gebeurt echter. We vernemen dezer dagen,
eerst in de vakpers en nu ook in de algemene media, dat de waterschapslasten
voor burgers als gevolg van een nieuw toedelingssysteem en door uitbreiding van
taken dit jaar fors hoger uitvallen. De Vereniging Eigen Huis -na jaren dommelen
op het gebied van water eindelijk wakker geworden- becijferde dat een gemiddeld
meerpersoonshuishouden vijf procent meer kwijt is. Eénpersoonshuishoudens
betalen liefst zeventien procent meer. Dat allemaal nog los van het feit dat de
belastingen per waterschap -onvoldoende verklaard- enorm kunnen verschillen.
Eigen Huis stelt in navolging van de Nederlandse Waterbond terecht dat het bij
de waterschappen nog altijd ontbreekt aan een deugdelijke, gezamenlijke
verantwoording van hun tarieven. En inderdaad: een onafhankelijke rekenkamer kan
helpen de waterschappen tot de orde te roepen. Ook daarvoor pleitte de Waterbond
al eerder. Mijn advies aan de waterschappen: laat die paar miljoen crisiseuro’s
maar zitten. Die bergboezem bij Rotterdam bijvoorbeeld kan desnoods wel even
wachten. Maak in plaats daarvan een waarachtig gebaar naar de consument. Pak
uitwassen in de tarieven zo spoedig mogelijk aan. Zorg op landelijke schaal voor
meer evenwicht. Vereven dit onderling zo nodig. Dat alles met het oog op een
eerlijker verdeling van de lasten voor burgers. En op het behoud van hun
koopkracht. Dat is pas écht een bijdrage aan de crisis. Een bijdrage die de
waterschappen qua imago bovendien geen windeieren zal leggen.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels