nieuws

‘We blijven erbij tot de laatste baksteen’

bouwbreed Premium

‘We blijven erbij tot de laatste baksteen’

“Het wantrouwen bij aannemers tegen architecten zit diep”, weten de drie partners van architectenbureau LEVS, voorheen Loof en Van Stigt. Toch schrikken zij er niet voor terug ook de directievoering te doen.

Marianne Loof, Adriaan Mout en Jurriaan Van Stigt zien architectuur als
bouwen aan de samenleving. Daarbij hebben ze te maken met een gecompliceerd
samenspel van verschillende belangen, zowel individuele als maatschappelijke.
Stedelijke schoon, een plezierige buurt, goede voorzieningen en goede
gebruikseigenschappen moeten hand in hand gaan. Een opgave, en vaak ook een
gevecht. “Een lange adem en een rechte rug”, zien ze als beslist noodzakelijk om
mooie dingen van de grond te krijgen. “We doen aan directievoering omdat we dat
kunnen, maar ook omdat het kennis in huis brengt die we kunnen benutten in het
ontwerpproces. Daarnaast houden we zo zicht op de uitvoering.” Met een plan voor
de Chassékerk in het Amsterdamse stadsdeel De Baarsjes is LEVS zeven jaar bezig.
Het bisdom wil van de kerk af en het stadsdeel wil het karakteristiek gebouw
behouden. De wijk zit verlegen om ruimte voor voorzieningen. “Gezocht is naar
een opzet waarmee alle partijen kunnen leven: het bisdom, het stadsdeelbestuur
en de vele organisaties die vastzitten aan de activiteiten die we in het gebouw
onderbrengen zoals sport, een kinderdagverblijf en naschoolse opvang.” De
uitvoering staat eindelijk voor de deur. Een project als dit is volgens hen
alleen goed van de grond te krijgen door een langdurige betrokkenheid.
Verschillende schakels in het bouwproces die los van elkaar werken, staan daarop
haaks. “Wij bemoeien ons daarom met projecten van het absolute begin tot en met
de allerlaatste steen.” Scholenhuisvesting bijvoorbeeld, stellen ze, kan net zo
ingewikkeld zijn als een auto. Maar de auto-industrie heeft meer tijd om eraan
te werken. “Aan een nieuwe auto gaan jaren van engineering vooraf. Bij een
gebouw is de verwachting dat het in één keer wordt bedacht.” Bouwen is teamwerk.
“Je zoekt naar goede partners en opdrachtgevers. Die heb je niet voor het
uitzoeken, maar het is ook aan ons om andere partijen te inspireren.” Het lukte
het Amsterdamse Ignatiusgymnasium te overtuigen tot de renovatie en uitbreiding
van zijn huisvesting in Amsterdam-Zuid. De school zocht in eerste instantie
alleen een oplossing voor de mediatheek. “Wij zagen de daar onderliggende
vraag.” De school had al een dependance en op langere termijn zou een nieuwe,
grotere school nodig zijn. Grond voor zoiets blijkt slechts te vinden aan de
rand van de stad. Niet ideaal voor een school die sterk is verbonden met zijn
buurt. “Buurtbewoners associëren scholen weleens met overlast maar ze zijn het
kloppend hart van de wijk.” “Wij hebben bestaande bijgebouwen vervangen door
nieuwbouw, meer dan de oudbouw in de stijl van de Amsterdamse School,
aansluitend bij de directe omgeving. Veel extra ruimte kwam beschikbaar door
alles wat geen daglicht nodig heeft, onder de grond te brengen, zoals de
sporthal, het muzieklokaal en de fietsenstalling.” Het oude hoofdgebouw heeft
eenkarakteristieke jarenvijftigstijl en wordt gerenoveerd. “Het is een mooi
ontwerp”, klinkt het stellig. De financiering kwam rond door een speciale
subsidie voor ondergronds bouwen en, belangrijk, was een forse besparing op de
exploitatie: “Het energieverbruik halveert terwijl de ruimte verdubbelt.”

Chocoladefabriek

Van het een komt het ander. Iets soortgelijks gebeurde bij de herontwikkeling
van de voormalige chocoladefabriek in de Bussumse spoorzone. Tijdens het proces
viel het oog op de andere kant van het spoor. Daar zag LEVS kans voor een
stedelijke verdichting die toch aansluit bij “het landelijke, lome karakter van
Bussum”. Inspelen op de omgeving, leggen ze uit, heeft vele vormen, afhankelijk
van die omgeving. “Voor Nieuwkoop dachten we aan de Nieuwkoopse plassen: riet.”
Een nieuw zorgwoningencomplex krijgt daarom een rieten gevel. Brandtesten
toonden aan dat het materiaal aan de veiligheidseisen voldoet. “De bouw krijgt
meer beperkingen opgelegd dan vroeger. Dat geldt ook voor metselwerk. Kijk maar
eens naar de gewaagde vormen van de Amsterdamse school. Aannemers zouden nu gauw
zeggen: dat kan niet. Dan volgt er een-tweetje met de directievoerder en je komt
er haast niet meer tussen. Wij onderzoeken nieuwe vormen of latendat doen en
zeggen dan: we gaan dat fantastische metselwerk maken. Gecertificeerd en wel.”

Reageer op dit artikel