nieuws

Architectenduo waagt sprong over eigen schaduw

bouwbreed Premium

Architectenduo waagt sprong over eigen schaduw

Spring over je eigen schaduw. Bedenk dingen die andermans voorstellingsvermogen te boven gaan. Walter Zeinstra en Remco Veerbeek starten hun eigen architectenbureau.

In al haar eenvoud is de brochure van het tweetal indrukwekkend. Nieuwkomer
ZVA, letters voor Zeinstra Veerbeek Architecten, weet duidelijk van wanten. Op
de fietsroute door de Amersfoortse wijk Vathorst vormen de gevels van project De
Baluster een hoogtepunt. Omgetoverd werd het lelijkste pand in Groningen, de
C0x26A-winkel aan de Herestraat. Villa’s, kantoren en eigenwijze
appartementencomplexen passeren de revue. Zeinstra en Veerbeek stappen uit het
Noordwijkse bureau van Gerben van Manen en gaan samen verder. Drukke tijden voor
het duo. Contacten worden gelegd met ontwikkelaars, corporaties en
stadsarchitecten. De eerste opdrachten zijn binnen. Walter (1969) en Remco
(1975) zeggen onderling aan een half woord genoeg te hebben. Die klik viel op.
Zeinstra: “De directie zag hoe we samenwerkten. Wilde ons als partner in de zaak
hebben. Dan ga je nadenken. Van Manen is een prachtig bedrijf met een
gigantische orderportefeuille. Mijn droom was om ooit met een eigen bureau,
onder eigen naam, mooie dingen te maken. Je staat op een kruispunt. Wat te doen?
Twee jaar hebben we nagedacht. Je wordt voor de keuze gezet. Ik ben nu 39. Dan
blijf je toch niet tot aan het pensioen hetzelfde doen? Dan dooft de vlam”. Op
vakantie viel de beslissing. Remco genoot in Zuid-Frankrijk, Walter bezocht
Italië. De kogel vloog door de kerk, de werkgever reageerde vol begrip.
Zeinstra: “We werken met een open vizier, hebben geen dubbele agenda. We mogen
de projecten waaraan we gewerkt hebben, gebruiken om onszelf te presenteren.
Fantastisch. Negen van de tien zouden zeggen: ben je belazerd. Wij gunnen elkaar
de tijd om de overgang vlotjes te laten verlopen”.

Bouwvakker

Remco Veerbeek, geboren in het Achterhoekse dorp Sinderen, wilde in het spoor
van zijn vader bouwvakker worden. Mee in het busje. Prachtig. Liep soms ook
behoorlijk in de weg. “Bouwvakker worden? Nee, doe dat maar niet, vond mijn
vader.” Na de middelbare school in Aalten volgde de gang naar de Hogere
Technische School in Arnhem. Volgde in die jaren stage bij Maas Architecten in
Lochem. “Op de HTS heb ik leren kolommen en vloeren tekenen. Met Roel
Lichtenberg won ik de landelijke afstudeerprijs, een ontwerp voor een
architectuurcentrum in Apeldoorn”. Volgens de jury blonk het ontwerp uit in
degelijkheid en elegantie, waarbij niet geschroomd werd van traditionele
oplossingen af te wijken. Van de HTS via de Technische Universiteit Delft
belandde Veerbeek in Noordwijk bij Van Manen. Eerst als gewoon tekenaar, al snel
als assistent-ontwerper. Veerbeek genoot van de eigen verantwoordelijkheid, werd
direct in het diepe gegooid. En pakte de kansen met beide handen aan. Tot en met
een gerealiseerd kinderdagverblijf in India toe. Walter Zeinstra droomde van een
bestaan als boer. Nou ja, ook econoom zou wel iets kunnen zijn. Werken in de
bouw? Nee toch. Nee, niet in de voetsporen van vader, directeur van de
woningcorporatie in Harlingen. Een bezoek aan een voorlichtingsdag van de
faculteit Bouwkunde in Delft bracht de ommekeer. “Ik vond precies wat ik zocht.
Creatief, technisch, de schaal der dingen. Ik hou niet zo van dat kleine gedoe”.
Theoretisch gekneed op de Technische Universiteit Delft, begon Zeinstra in 1997
onder aan de ladder bij Penta Architekten in Harlingen. Huisjes tekenen, nog
zonder de computer. Na anderhalf jaar volgde de overstap naar het bureau van
Cees Reijers in Delft. Van klein tot groot passeerde de revue. Woontoren met
hotel in de Maashaven? Geen probleem. “Plotseling ging ik echt ontwerpen, bouwen
en werkbesprekingen voeren. Alles leerde ik. Cees Reijers is tot op de
draadnagel van het detail. Hij vecht voor extra kwaliteit. Heeft nogal eens
ruzie, wordt dan gezien als lastpost”. Zeinstra betitelt de periode Reijers als
4,5 tropenjaar. “Een tijd van dag- en nacht werken. Voor zijn personeel is hij
niet gemakkelijk. Ik heb het nog het langste bij hem uitgehouden. Ontzettend
veel heb ik van Cees geleerd. Ook het knokken voor de kleine dingen. Voor de
details die nu net het verschil uitmaken”.

Teamwerk

In 2002 verkaste Zeinstra naar het vijftig personen sterke bureau van Gerben
van Manen in Noordwijk. Kwam terecht in een cultuur van slagvaardig teamwerk.
Voor de architect werd de goedkeuring van de Welstandscommissie een eindstation,
tekenaars voltooiden de ontwerpen. “Bij Van Manen hebben we geweldig kunnen
bouwen. Het was een logische stap. Het commerciële schuw ik niet. Je kunt best
flexibel plannen maken die aanspreken in de verkoop. Maar dan zonder jezelf te
verliezen. Als op de voordeur een rekje moet, dan krijg ik dat ook”. De steeds
groter kringen trekkende kredietcrisis, schrikt Zeinstra en Veerbeek niet af.
Het tweetal knoopt contacten aan met gelijkgestemde bureaus om als cluster
sterker in de markt te staan. Zeinstra: “Het bouwen voor starters in de
woningmarkt normaliseert. Er is een schreeuwende behoefte. Van de geplande
productie moet nog altijd 80 procent gebouwd worden. Het kaf zal zich scheiden
van het koren”.

Reageer op dit artikel