nieuws

Grond voor steun

bouwbreed

Het is maar goed dat ik bij de laatste verhuizing mijn verzameling publicaties van Karl Marx en Friedrich Engels niet heb weggedaan. Een aantal van de ideeën van deze heren blijkt toch waardevaster te zijn dan aandelen. Het is opeens normaal dat banken genationaliseerd worden, autoleasemaatschappijen bij de overheid aankloppen om staatssteun, uitkeringen worden ingezet voor werkgarantie en de bouwsector oproept tot een soort nationaal reddingsplan. Overheidsbouwbeleid. Garantstelling door de overheid van hypotheken. Belastingvoordelen voor aspirant-kopers. “De markt” ligt groggy in de hoek van de ring. Het heil moet van de overheid komen! Maar nu we het toch over de ‘oude doos'” hebben: een wild plan. De overheid tuigt nationaal bouwbeleid op in ruil voor alle grondposities van projectontwikkelaars, ontwikkelende bouwers en andere ondernemers in de vastgoedwereld. Die gronden zijn voor veel bedrijven op dit moment toch een financiële steen aan het been. Bovendien worden ze elke dag minder waard nu er een enorme vraaguitval dreigt. Het doel waarmee marktpartijen in de bouw gronden verwerven is immers het garanderen van toekomstige ontwikkel- of bouwomzet. Het zijn eigenlijk speculatieve omzetten, die voorlopig zwaar op de maag liggen. Met deze ruil (grond voor steun) krijgt de rijksoverheid een zeer sterke positie op de grondmarkt. Daarmee kunnen grondprijsontwikkelingen worden beheerst en kan effectief worden gestuurd op ruimtelijke ontwikkeling. Er wordt de laatste jaren veel geklaagd over verrommeling, maar zolang de hoofdschuldigen daaraan hun gang kunnen gaan, is het immers dweilen met de kraan open. Nationalisatie van de grond (want daar hebben we het eigenlijk over) heeft nog een ander belangrijk voordeel. Veel ondernemers speuren nu naar potentiële bouwlocaties op de lokale beleidsagenda en zodra ze een indicatie hebben dat er ergens ooit gebouwd zou kunnen/mogen worden, slaan ze toe. Vele jaren later zijn ze een vanzelfsprekende partner in een project. Ik heb dat altijd een gemakzuchtige manier van ondernemen gevonden. Het gaat immers niet om het ontwikkelen van nieuwe producten en diensten of het toevoegen van waarde in een complex vraagstuk dat nu speelt. Het gaat ook niet over klanten en gebruikers. Het gaat niet over de levenscyclus van bouwwerken of over duurzaamheid. En het gaat niet over wat ik noem ‘complementair denken’: de overheid helpen om zijn opgave te realiseren. Dat vergt dat een ondernemer ook een beetje van de overheid en zijn vraagstukken houdt.Zonder grondposities zijn marktpartijen in de bouw dus gedwongen modern te ondernemen. En daar zitten we toch allemaal op te wachten.

Het is maar goed dat ik bij de laatste verhuizing mijn verzameling publicaties van Karl Marx en Friedrich Engels niet heb weggedaan. Een aantal van de ideeën van deze heren blijkt toch waardevaster te zijn dan aandelen. Het is opeens normaal dat banken genationaliseerd worden, autoleasemaatschappijen bij de overheid aankloppen om staatssteun, uitkeringen worden ingezet voor werkgarantie en de bouwsector oproept tot een soort nationaal reddingsplan. Overheidsbouwbeleid. Garantstelling door de overheid van hypotheken. Belastingvoordelen voor aspirant-kopers. “De markt” ligt groggy in de hoek van de ring. Het heil moet van de overheid komen! Maar nu we het toch over de ‘oude doos'” hebben: een wild plan. De overheid tuigt nationaal bouwbeleid op in ruil voor alle grondposities van projectontwikkelaars, ontwikkelende bouwers en andere ondernemers in de vastgoedwereld. Die gronden zijn voor veel bedrijven op dit moment toch een financiële steen aan het been. Bovendien worden ze elke dag minder waard nu er een enorme vraaguitval dreigt. Het doel waarmee marktpartijen in de bouw gronden verwerven is immers het garanderen van toekomstige ontwikkel- of bouwomzet. Het zijn eigenlijk speculatieve omzetten, die voorlopig zwaar op de maag liggen. Met deze ruil (grond voor steun) krijgt de rijksoverheid een zeer sterke positie op de grondmarkt. Daarmee kunnen grondprijsontwikkelingen worden beheerst en kan effectief worden gestuurd op ruimtelijke ontwikkeling. Er wordt de laatste jaren veel geklaagd over verrommeling, maar zolang de hoofdschuldigen daaraan hun gang kunnen gaan, is het immers dweilen met de kraan open. Nationalisatie van de grond (want daar hebben we het eigenlijk over) heeft nog een ander belangrijk voordeel. Veel ondernemers speuren nu naar potentiële bouwlocaties op de lokale beleidsagenda en zodra ze een indicatie hebben dat er ergens ooit gebouwd zou kunnen/mogen worden, slaan ze toe. Vele jaren later zijn ze een vanzelfsprekende partner in een project. Ik heb dat altijd een gemakzuchtige manier van ondernemen gevonden. Het gaat immers niet om het ontwikkelen van nieuwe producten en diensten of het toevoegen van waarde in een complex vraagstuk dat nu speelt. Het gaat ook niet over klanten en gebruikers. Het gaat niet over de levenscyclus van bouwwerken of over duurzaamheid. En het gaat niet over wat ik noem ‘complementair denken’: de overheid helpen om zijn opgave te realiseren. Dat vergt dat een ondernemer ook een beetje van de overheid en zijn vraagstukken houdt.Zonder grondposities zijn marktpartijen in de bouw dus gedwongen modern te ondernemen. En daar zitten we toch allemaal op te wachten.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels