nieuws

Asbest overspoelt ontwikkelingslanden

bouwbreed

Een nieuwe golf asbestslachtoffers is in aantocht. In derdewereldlanden maken de minerale-vezelproducten furore als goedkoop bouwmateriaal voor de armen. Aandacht voor de bijzondere risico’s is afwezig; reden om het ergste te vrezen.

Westerse landen zijn met het gebruik de derde wereld voorgegaan. De ziekte openbaart zich gemiddeld na veertig jaar. Het International Labour Office (ILO) schat dat tussen 1995 en 2029 in West-Europa 250.000 mensen sterven aan asbestgerelateerde ziekten. Dat is maar een klein deel van wat wereldwijd op stapel staat.
Harde cijfers ontbreken. Er is slechts betrouwbare informatie uit de landen met een goede registratie, bijvoorbeeld die in Noord-Europa. Door deze te extrapoleren komt het ILO op 100.000 slachtoffers per jaar. Maar het bureau weet dat die berekeningsmethode ontoereikend is. In de derde wereld gaan in verhouding veel meer slachtoffers vallen; een gevolg van de onbezonnen omgang met het materiaal. Door het veelal recente gebruik moet de grote klap nog komen.

Argumenten

De Utrechtse advocaat Bob Ruers is gespecialiseerd in asbestzaken en werkt aan een promotieonderzoek naar de berichten in het verleden over de schadelijkheid van asbest en de reactie van de bedrijfstak daarop.
Die geschiedenis is gevoeglijk bekend: net als de tabaksindustrie, bleven asbestbedrijven erop hameren dat gevaren voor de gezondheid niet bewezen waren. Ook toen de twijfel daarover nihil was.
Ruers ziet een opvallende gelijkenis met wat nu in de Derde Wereld gebeurt: “De industrie komt nog met dezelfde argumenten als bij ons in de jaren vijftig: als je het maar veilig gebruikt, is er niets aan de hand. Dat klopt. In theorie.” De werkelijkheid is anders, weet hij.
“De onwetendheid op het gebied van milieu en gezondheid is enorm.” De bevolking bouwt massaal de eigen woningen met daken en muren van asbest. “Ze zouden niet mogen zagen of boren of ze moeten uitgebreide veiligheidsmaatregelen nemen. Dat gebeurt niet. Beschermende ‘maanpakken’ tref je nergens aan.”
Ook met de reststukken gebeuren bedenkelijke dingen. En later met het sloopafval; niets heeft het eeuwige leven, ook asbest niet. Het materiaal slingert rond woningen en kinderen gebruiken het als speelgoed. Of er zit er nog wel een deksel voor een kookpot in. Ruers: “Ik moet er niet aan denken waar dat toe gaat leiden.”
Op pagina 3:
Golf van slachtoffers door goedkoop bouwmateriaal.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels