nieuws

Van Lijnbaan en Coentunnel tot waterkas en zweefkantoor

bouwbreed

katendrecht/heemstede – De bouwers van Dura Vermeer hebben nog steeds de pest in hun lijf vanwege de bouwfraudeaffaire. Oorlogen en bittere laagconjunctuur, had hun trotse concern doorstaan. En dan die dolkstoot op 9 november 2001 in televisieprogramma Zembla.

“Dura Vermeer is een hartstikke mooi bedrijf”, verzekert directielid Herman Spenkelink. “Nooit hebben we in de rode cijfers gestaan. Behalve in 2003 door die verrekte bouwaffaire”.

Bestuursvoorzitter Dick van Well geeft in het jubileumboek van Dura Vermeer aan dat zijn bedrijf – na een uitspraak van het Europese Hof in 1998 – de oude, betwiste aanbestedingspraktijken resoluut de rug toekeerde. “Met als gevolg dat we geen spat werk meer aannamen. Na een half jaar moesten we met hangende pootjes terugkeren”.

Schoon schip

Als uiteindelijk de Nederlandse Mededingingsautoriteit ingrijpt, besluit Dura Vermeer snel schoon schip te maken. De aannemer ontpopt zich als vurig pleitbezorger van de schikking met de opdrachtgevers, ook al kost dat de sector 73,5 miljoen euro.

Van Well: “Binnen vijf seconden gingen we akkoord met de schikking. Ik ben er van overtuigd dat het ons minder geld gekost had als het vechten was geworden. Maar die honderden procedures zouden jaren vol ellende met zich hebben meegebracht”.

Dura Vermeer, met 3500 medewerkers plus een omzet van 970 miljoen euro de zesde bouwer van het land, kan roemen op een indrukwekkende historie. Grondlegger van het concern is op 30 maart 1855 de Katendrechtse timmerman Job Dura, telg uit een geslacht van zalmvissers, houtzagers en veerschippers. De Vermeers zitten aanzienlijk korter in het vak. De naar Heemstede uitgewaaierde Friese pionier Piet Vermeer start op 6 juni 1961. Zijn keuze? Asfalt! Verkeersinfarcten en snel oplopende dodentallen onder de automobilisten beloven volop werk voor de wegenbouwers. Sinds 16 juni 1998 trekken Dura en Vermeer samen op. En met succes.

Flexibel van kozijn tot doodskist, ontwikkelt Dura zich eind negentiende eeuw als veelzijdig ondernemer in de Rotterdamse regio. Katendrecht is nog een landelijk dorp maar zal snel opgeslokt worden door de grote havenstad aan de overzijde van de Maas. Het opknappen van oude hofsteden maakt plaats voor omvangrijker werken. Kort na de eeuwwisseling wordt in Rotterdam het Beursgebouw onderhanden genomen. Kantoren verrijzen, scholen neergezet.

Crisisjaren

Hoewel de helft van de bouwvakkers in de crisisjaren van 1931 tot 1937 werkloos raakt, blijft Dura overeind. In de vooroorlogse jaren werkt de onderneming voor het ministerie van Defensie op Schiphol. De Hoge Veluwe krijgt – naar het ontwerp van Henry van der Velde – zijn museum voor de prachtige collectie van Heleen Kröller-Müller. Te Utrecht wordt robuust warenhuis Galeries Modernes uit de grond gestampt.

In de Tweede Wereldoorlog steekt Dura de handen uit de mouwen om provisorisch het zwaar gebombardeerde Rotterdam weer bewoonbaar te maken. De Duitsers drukken het herstel echter de kop in door medio 1942 een bouwstop aan te kondigen. Dura ziet tot zijn schrik hoe de bezetters zijn betonmolens, kranen en auto�s inpikken.

Na de oorlog pakt Job Dura snel de draad weer op. “Je moest wel een heel slechte aannemer zijn, wilde je na 1945 geen opdracht krijgen”. De wederopbouw geeft de onderneming vleugels. Een hoogtepunt wordt begin jaren vijftig de realisatie van het baanbrekende winkelcentrum De Lijnbaan, een project van destijds het indrukwekkende bedrag van 13 miljoen gulden.

Gedreven door de grote woningnood, zwermt Dura over het land uit als vlotte huizenbouwer. Systeembouw wordt toegepast, uit de kokers van bouwkundige Welschen en collega Muijs & De Winter. Snel, sneller, snelst. Met in de hoogste versnelling de volledig geprefabriceerde woningen volgens het systeem Coignet. À tempo laat Dura grote delen van het land geheel van gezicht veranderen.

In de jaren zestig komt infrabouwer Vermeer langszij met grote projecten zoals de Coentunnel en tal van snelwegen. De onderneming uit de Haarlemmermeerpolder stort zich op de aanleg van grote ondergrondse leidingen voor gas, water en riolering. Specialismen ontstaan in de bouw van tunnels en viaducten.

Zowel Dura als Vermeer gaat op avontuur in het buitenland. De Rotterdammers richten bedrijven op in Australië en Zuid-Afrika. Eind jaren zestig staan meer buitenlanders dan Nederlanders op de loonlijst. Nog steeds echter komt dan driekwart van de omzet uit eigen land.

ermeer snuffelt in de jaren tachtig in Afrikaanse landen als Kameroen, Tsjaad en Ethiopië. Drinkwaterprojecten wisselen zich af met werkzaamheden voor de olie-industrie. Vietnam verschijnt in het vizier, zowaar met een eigen vestiging. De blik gaat naar Egypte en Polen. Om uiteindelijk te constateren dat het verre buitenland weliswaar kansen biedt maar ook minstens zo vele risico�s herbergt.

Schaalvergroting

Met de fusie in 1998 kiezen de familiebedrijven Dura en Vermeer voor de schaalvergroting die nodig is om de opdringende concurrentie het hoofd te bieden. Zelfbewust trekt de onderneming sindsdien een eigen plan, geënt op samenwerking en innovatie.

Zo is Dura Vermeer in de combinatie Saturn van de partij bij de aanleg van prestigieuze tunnels voor de Randstadrail en de Amsterdamse Noord-Zuidlijn. In het centrum van het Westland pronkt Naaldwijk met zijn kas op het water. Voedingsconcern Unilever glimt in Rotterdam van trots vanwege naar zijn 30 meter boven het maaiveld zwevende hoofdkantoor De Brug.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels