nieuws

IJ van Columbus

bouwbreed Premium

Eén miljoen woningen op het water. Dat is de praktijk over dertig jaar. Drijvende huizen, huizen op palen. Complete drijvende kolonies in IJsselmeer en Noordzee. De eerste ‘floating city’ verrijst vermoedelijk voor de kust van Almere of Lelystad.

Eén miljoen woningen op het water. Dat is de praktijk over dertig jaar. Drijvende huizen, huizen op palen. Complete drijvende kolonies in IJsselmeer en Noordzee. De eerste ‘floating city’ verrijst vermoedelijk voor de kust van Almere of Lelystad.
Science fiction? Niet volgens een aantal deskundigen die vijf jaar geleden al weer tijdens een symposium aan de Universiteit in Delft zich over dit onderwerp uitspraken. Zelfs Ontbijt tv, de voorloper van Goede-morgen Nederland, besteedde er een ronkende reportage aan. Nooit meer van
gehoord, zult u zeggen. Dat kan kloppen. Hoewel? In kleine kring worden dit soort ideeën nog altijd gekoesterd. Zelfs meer dan dat. Plannen worden ontwikkeld en hier en daar zelfs uitgevoerd.
Neem IJburg, dat eilandenrijk in het IJmeer bij Amsterdam waar rond 2010 circa 40.000 mensen wonen. Weliswaar nog grotendeels aangelegd op klassieke wijze – vaste woningen en gebouwen op kunstmatige eilanden van opgespoten zand – maar met op één plek wel al enige ruimte voor (water) experimenten.
Bij Steigereiland, één van de acht eilanden van IJburg, worden tachtig woningen op palen in het water gerealiseerd en is er plaats voor 200 drijvende woningen en woonschepen. Geen projecten waar toekomst gevoelige mensen als Rudolf Das, Wubbo Ockels en Chriet Titulaer direct hun vingers bij aflikken, maar toch. Een begin is er. Bovendien: de ontwikkelingen staan niet stil. Delftse studenten wonnen laatst een prijsvraag van Royal Haskoning met hun door de jury ‘pragmatisch’ genoemde ontwerp voor een complete drijvende stad met zo’n 20.000 inwoners in het IJmeer tussen Amsterdam en Almere. Een duurzame, grotendeels ‘selfsupporting city’, op reusachtige, eenvoudig te koppelen pontons van beton en piepschuim, onderling verbonden door eveneens drijvende snelwegen. Een stad met drijvende parken zelfs.
De kosten? Vele miljarden euro’s maar dan heb je volgens de jeugdige bedenkers ook wat. Want zo’n ‘drijf-dorado’ is goed voor het milieu, zij veroorzaakt geen problemen bij het waterbeheer en is door de ontwikkeling van allerlei nieuwe technieken bevorderlijk voor de export en dus voor de economie. Een modern project met andere woorden waar steden als Parijs en Londen volgens de studenten jaloers van worden.
Alleen al hun artist impression en videoclip van de drijvende IJstad mogen er wezen. Wat direct opvalt zijn een zestiental cirkelvormige, drijvende structuren met daarop vele verdiepingen hoge, koepelvormige leef- en werkruimten. Ze herinneren aan spannende plaatjes van vroeger over toekomstige steden op de maan.
Het enige wat in de plannen van de Delftse studenten nog ontbreekt, is dat de verschillende delen van de drijvende IJstad als enorme damschijven onderling van plaats kunnen wisselen. Of dat de stad, of delen ervan, verrassingsreizen als die van Columbus maken over IJmeer of zelfs Markermeer. Trips vol verrassingen.
Wat staat de ‘opvarenden’ van IJstad te wachten? Is dat Amsterdam in de verte? Liggen daar niet de Oostvaardersplassen?
Onzin natuurlijk. Toch blijft het de moeite waard te luisteren naar de Delftse plannenmachine. Vijf jaar geleden. En nu weer. Al is aan het einde van deze eeuw slechts een fractie van de ideeën verwezenlijkt, dan is het toch weer een stuk aangenamer wonen in ons land.
Jelle Leenes
jelle.leenes@freeler.nl

Reageer op dit artikel