nieuws

Moeizame zoektocht naar een mooie, vrije kavel

bouwbreed Premium

amsterdam – Zelf een huis bouwen is een enorme klus maar voor het zover is, moet eerst een kavel worden gevonden en dat is ook geen kleinigheid. Zeker niet in de Randstad, waar particulier opdrachtgeverschap schaars is. De Amsterdamse Pauline Westendorp en haar partner Ika ter Haar hebben het gemerkt. Als er al een stuk grond te krijgen is, blijkt het geen toplocatie.

Drie jaar zijn ze nu op zoek naar een mogelijkheid om samen met bekenden een eigen buurtje te creëren, waar ze prettig met elkaar kunnen leven. “Met de gezelligheid van een woongroep, maar met voor iedereen een eigen huis.”

De opzet is een woongroep, maar dan een zonder de uit vroeger tijden beruchte huishoudelijke dwang en talrijke vergaderingen. “Wij organiseren het project, zoeken een kavel, zo hebben we besloten, en anderen zijn welkom om daarbij aan te sluiten. Want we zijn gewaarschuwd: als je vanaf de eerste stappen alles in groepsverband doet, heb je al ruzie voor je aan bouwen toe bent.”

Wanneer ze dat zijn, hangt nu af van het vinden van een vrije kavel. “Op Vinex-locaties treffen we vooral achtergeschoven plekken aan”, “Dichtbij de snelweg bijvoorbeeld.” Ze begrijpen dat wel: “Ontwikkelaars en corporaties praten voortdurend met de gemeente en regelen voor zichzelf de betere plekken. Particuliere opdrachtgevers hebben dat contact niet; die moeten het in hun eentje doen. Zo houden ze de slechtste kavels over.”

Toegegeven: ze zijn kritisch en, niet onbelangrijk, ze zoeken in de Randstad. “Dat we kritisch zijn, ligt voor de hand. We wonen heel mooi in Amsterdam”, zeggen ze in hun ruime woonboot aan het IJsbaanpad. Daar ligt een haventje met steigers waaraan tientallen woonarken liggen. Deze vormen een dorp in de stad, waar vrijwel iedereen iedereen kent. Veel van de mede-kandidaten voor het bouwproject zijn hier gevonden. “Het enige dat we nog echt missen, is stilte”, wijzen ze naar de A10, die zich van zo�n driehonderd meter afstand permanent laat horen.

Hun ambities zijn hoog en zullen niet lager worden nu ze er zoveel tijd in hebben gestoken. Tot de eisen behoren een maximale reistijd van een uur vanaf Amsterdam en een groene omgeving, wat betekent bouwen op een grote kavel of anders in elk geval een bos of water in de buurt. Een paardenstal en een moestuin horen er ook wel bij. En geen laagveen; alleen zandgrond is goed genoeg, hebben ze besloten, met het oog op de lange termijn. “Daar zullen we minder gauw natte voeten krijgen.” Een bijkomende wens is energiezuinig bouwen. “Wij zien dat graag, maar je moet die extra investering wel kunnen doen, ook al verdien je die op termijn weer terug. Niet iedereen zal daarover hetzelfde denken.”

Zeker met hun eisenpakket zijn de lokaties schaars, realiseren ze zich. “De enige gemeente waar het kan, is tot nu toe Almere. Daar konden we een kavel krijgen van 2 hectare. Maar het is wel Almere…. Daar willen onze vrienden niet naartoe, als we dat hadden doorgezet, was onze deelnemerslijst heel kort geworden.”

Hun ideaal is 5 tot 10 woningen, deels (dure) koop, deels wat goedkopere koop en deels huur. De opzet is dat mensen van verschillende leeftijden bij elkaar komen te wonen. Dan kun je elkaar opvangen; ouderen kunnen bijvoorbeeld eens op de kinderen letten en jongeren kunnen de ouderen bijstaan.

Het is een mooi ideaal, denken ze, en het past bij deze tijd want er wordt opnieuw gezocht naar samenhang; mensen zoeken elkaar weer op. “Die individualisering dat hebben ze nu wel gezien, met iedereen in zijn eigen appartementje met de agenda bij de hand.”

De echtgenotes van Ter Haars broers, die beiden van Turkse komaf zijn, blijken graag mee te doen, juist vanwege dit sociale karakter, want dat kennen ze van hun geboortestreek. “Zij missen het gevoel van gezelligheid met de familie dat ze vroeger hadden, dat iedereen zo bij elkaar kan binnenlopen.”

Een alternatief voor een nieuwbouwkavel is de aankoop van een van de vele leegkomende boerderijen en de schuren te verbouwen tot woningen. Die mogelijkheid hadden ze een keer, in Hilversum. Maar ineens zagen ze vliegtuigen landen: pal naast deze boerderij lag verscholen in het groen een vliegveld.

Voor boerderijen blijken vooral de procedurele obstakels talrijk. De bedrijfsbestemming van de schuren moet worden veranderd in een woonbestemming. “Voor dat is geregeld, ben je drie jaar verder. Als het al lukt, want van een ambtenaar hebben we begrepen dat we zoiets in het hele gebied rond de hele Utrechtse Heuvelrug wel kunnen vergeten.”

Desondanks houden ze moed. “We hopen dat de politiek, een wethouder, een keer zal zeggen: hé, dat is een leuk idee, en de zaak in beweging brengt.”

�Alleen de slechtste plekken zijn beschikbaar�

Reageer op dit artikel