nieuws

Water bij de wijn

bouwbreed Premium

Bekenden van vroeger blijven je soms bij door één goed verhaal. Een hilarische herinnering die je jaren later nog opdist in een café of tijdens een feestje. Zo kwam ik een tijdje over de vloer bij een Limburgse kunstschilder. Diens grote trots: zijn wijnkelder onder een geërfde herenboerderij in de uiterwaarden van de Maas. Maar […]

Bekenden van vroeger blijven je soms bij door één goed verhaal. Een hilarische herinnering die je jaren later nog opdist in een café of tijdens een feestje. Zo kwam ik een tijdje over de vloer bij een Limburgse kunstschilder. Diens grote trots: zijn wijnkelder onder een geërfde herenboerderij in de uiterwaarden van de Maas.

Maar toen gebeurde het: ik zie nog de schrik in de ogen van deze privé sommelier bij de eerste de beste overstroming van de rivier. Honderden kostbare wijnen weken lang onder water. De etiketten dreven los rond.

Deze kleine �horror story� kwam weer boven door de bekendmaking van de Unie van Water-schappen over de overlast in Nederland door stijgend grondwater. Met als bijhorend schrikbeeld: natte kelders, vochtige kruipruimten, beschimmelde muren, zwammend hout, kromtrekkende kasten. Zeg nu zelf: wie zit daar op te wachten? De enigen die er van profiteren zijn wijnliefhebbers, zoals mijn toenmalige kennis. Want hoe vochtiger de wijnopslag, des te beter hun godendranken schijnen te smaken. Beschimmelde etiketten en kurken worden graag voor lief genomen. Authentiek toch?

Het schijnt dat ruim een kwart miljoen huishoudens geregeld last heeft van te hoge grondwaterstanden. De kosten om alles recht te breien dan wel te voorkomen bedragen 0,5 tot één miljard Euro. De oorzaken van de problemen zijn verschillend: slechte grondslag, gebrekkige ontwatering in Vinex-wijken, stopzetting grondwateronttrekking door industrieën, rioleringsproblemen of toenemende kwel achter rivierdijken en kustduinen.

De vraag is of er op macroniveau iets aan gedaan kan worden?

Jawel, zeggen deskundigen. Grondwatertechnische maatregelen (drainage, extra watergangen, onttrekkingmiddelen) of bouwtechnische maatregelen (folies, wegwerken kieren in vloeren, stromingsdichte lagen) kunnen de problemen zeker verlichten. Maar wie neemt het bestuurlijke initiatief? Voor grondwater is niemand verantwoordelijk. Lees het bericht van de waterschappen er maar op na: “het wordt hoog tijd het totale grondwaterbeheer in ons land goed en duidelijk te regelen (�) er is nu te veel sprake van fragmentarisch beheer (�) actief grondwaterbeheer is formeel aan geen enkele overheid opgedragen.”

De waterschappen stellen voor om het grondwaterbeheer in operationele zin geheel in hun handen te leggen. Dat klinkt daadkrachtig, eenvoudig en dus sympathiek. Toegegeven: het zou het begin kunnen zijn van de oplossing. Maar er is meer. Vergeet niet de rollen van de provincies en de gemeenten. De provincies formuleren voortaan slechts het algemene grondwaterbeleid, menen de waterschappen. Maar of de provincies dat ook zo voelen, is de vraag. Het bericht van de Unie zegt daar niets over. Terwijl de laatste tijd wel duidelijk is dat veel provincies en waterschappen, als het om water gaat, er niet echt een liefdesrelatie op na houden. Hoe zeer partijen dat ook trachten te verhullen.

Tussen waterschappen en gemeenten botert het beter. Qua grondwater is men het op hoofdlijnen eens. Beide overheden beloven nauwe samenwerking en men is voorstander van gezamenlijk loketten voor publiek en bedrijven. Bravo! Maar of dat de uiteindelijke remedie is? Het riekt weer erg naar polderen. Laten wij elkaar helpen: als ik jou niet lastig val, houd jij je handen van mijn werk af. Water bij de wijn dus. Wat mankeert, is centrale aansturing. Zo komen we toch weer uit bij het Rijk. Wat moet, dat moet. Ze bemoeien zich daar in Den Haag toch al met van alles en nog wat. Laat ze nu ook maar eens ondergronds gaan.

Reageer op dit artikel