nieuws

Dineren bij aardlicht in hotel op de maan

bouwbreed

Bouwen op de maan geeft een architect ongekende mogelijkheden. De zwaartekracht is er slechts eenzesde van die op aarde en er is geen atmosfeer. Deze mogelijkheden buit architect Hans-Jurgen Rombaut ten volle uit in zijn ontwerp voor een maanhotel. “Je kunt op de maan bij wijze van spreken complete vloeren op staven zetten die zo dik zijn als spaghettislierten.”

Zijn ontwerp is genaamd ‘Lunatic’, maar is absoluut serieus te nemen. Hij is er niet alleen mee afgestudeerd, de Rotterdamse Academie van de Bouwkunst ziet zijn ontwerp ook als één van de mogelijke inzendingen voor de Archiprix.

Het maanhotel is bedoeld voor toeristen die de maan in al haar facetten willen ervaren. Rombaut noemt zijn hotel dan ook een ‘sensation engine’. In zijn gedetailleerde ontwerp voor het hotel heeft Rombaut de natuurlijke omstandigheden op de maan benut om het verblijf van de gasten zo aangenaam en bijzonder mogelijk te maken.

“Ik denk dat het voorbeeld van ruimtetoerist Dennis Tito in de toekomst navolging zal krijgen. De maan is een heel bijzondere bestemming. Het hotel is gesitueerd aan de rand van Rima Prinz, een diepe kloof in het maanoppervlak. De canyon is drie kilometer diep, vijftien kilometer lang en op z’n smalst een kilometer breed. Dat soort landschappen heb je niet op aarde”, vertelt de jonge architect.

De architect ziet het hotel als een veilige haven, temidden van het uitgestrekte barre, maar fascinerende maanlandschap. Zo is daar bijvoorbeeld het uitzicht op de aarde. Gezien vanaf de maan blijft onze planeet altijd op dezelfde plek staan. Het hotel is zó gesitueerd dat vanaf de ingang tussen twee torens door altijd de aarde te zien is. “Een imposante blauwe bol”, stelt Rombaut, “want vanaf de maan is de aarde ongeveer acht zo groot dan wij hier de maan zien.” In het hotel is het dan ook mogelijk te dineren bij aardlicht, met uitzicht op de imposante canyon.

Boemerang

Het ontwerp van het hotel bestaat uit één centrale, doorzichtige koepel in de vorm van een half ingegraven nautilusschelp op zijn kant. Hierin bevinden zich de receptie en een grote open ruimte, het ‘basaltplein’. Aan beide zijden van de doorzichtige koepel staan twee torens van 160 meter hoogte: één is bedoeld voor mentale en één voor fysieke activiteiten. De constructie van een toren is opgehangen aan een grote, schuingeplaatste boemerangvormige stalen kolom. Het onderste deel van de boemerang is ingegraven in het maanoppervlak. Een loodrecht op de knik in de boemerang geplaatste ondergrondse buis en de weerstand van de rots zorgen ervoor dat de boemerang niet kantelt.

Dwars op het bovengrondse deel van de boemerang – die fungeert als ruggengraat – is een aantal ronde wervels gehangen. Aan die wervels hangen met stalen kabels druppelvormige capsules, die dienst doen als hotelkamers. Onder de capsules hangen accu’s voor de stroomvoorziening en reservoirs voor (afval)water en vuil.

Flying zone

In het hele hotel heerst een druk van één atmosfeer, gelijk aan die op aarde. De luchtweerstand is dus hetzelfde, maar het gewicht is slechts eenzesde. “Iemand die op aarde 70 kilo weegt, weegt op de maan nog geen 12 kilo. Dat is een gewicht dat je met een speciaal pak zelf zou kunnen verplaatsen. In één van de torens is de self-powered flying zone. In diezelfde toren is ook een zwembad. Wie daar gaat zwemmen kan met speciale zwemvliezen als een soort dolfijn boven het water uitschieten”, stelt Rombaut. Ook is in de toren een ‘climbing zone’.

De andere toren is bedoeld voor degenen voor wie genieten van de maan vooral een mentale aangelegenheid is. Ze kunnen er kijken naar ruimteschepen, het maanlandschap, de aarde of andere planeten.

Straling

Het ontbreken van een atmosfeer – waardoor geen windstabiliteit nodig is – en de geringe zwaartekracht verruimen de mogelijkheden voor de ontwerper. Het gebouw kan hij veel ranker uitvoeren dan op aarde mogelijk zou zijn.

Maar de omstandigheden op de maan vormen ook een belemmering. Het ontbreken van een atmosfeer heeft tot gevolg dat de straling er hoog is. Ter bescherming van de bezoekers zijn de torens daarom bekleed met maansteen. Daaronder is een laag water, aan weerszijden ingesloten door glas. Het water – opgewarmd via zonnepanelen – zorgt voor de verwarming en de koeling van het hotel, want de temperatuurswisselingen op de maan zijn enorm. Overdag kan het 160 graden worden en ’s nachts daalt de temperatuur tot min 120 graden.

Van water is bekend dat het de straling remt. Voor de centrale hal zou een dikke laag water omgeven door glas voldoende bescherming moeten bieden tegen de straling. Deze laag is dikker dan om de torens, omdat daar ook het maansteen fungeert als stralingsremmer. Bijna al het materiaal voor het bouwen van het hotel is op de maan te winnen.

Hoe futuristisch het ook mag lijken, ondenkbaar is het idee niet stelt B. Foing van het European Space Research and Technology Centre (Estec) in Noordwijk. Hij is betrokken bij de eerste Europese (onbemande) vlucht naar de maan, Smart 1. Hij is tevens voorzitter van de Lunar Explorers Society. Foing stelt dat Rombauts ontwerp voor zover hij kan nagaan technisch mogelijk is. Hij denkt dat mensen in de toekomst (rond 2070) in een dergelijk hotel op de maan zouden kunnen verblijven.

Het hotel van architect Rombaut op de rand van Rima Prinz, een diepe kloof in het maanoppervlak.

De druppelvormige capsules hangen aan stalen kabels in het maanhotel.

De constructie van een toren is opgehangen aan een grote, schuingeplaatste boemerangvormige stalen kolom.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels