nieuws

Eenzame bouwer Philipp Holzmann op zoek naar nieuwe vrienden

bouwbreed

De steun van Brussel aan de redding van Philipp Holzmann zet kwaad bloed. Wie een vriendje van de baas is, kan zich blijkbaar alles veroorloven. Tot en met het op klaarlichte dag kwijtraken van 2,7 miljard gulden.

Analyse

In het najaar van 1999 kwam de ellende bij Holzmann voor kanselier Gerhard Schröder als een geschenk uit de hemel. De populariteit van de politicus was destijds tot naargeestig niveau afgezakt. Gehaaid greep de pragmaticus, die graag gezien wordt als industriekanselier en doener, in voor het oog van de draaiende camera’s en verklaarde zonder overleg met Brussel het doodgewaande Philipp Holzmann weer voor springlevend. Door enkele honderden miljoenen uit de staatskas beschikbaar te stellen, werden de banken voor het blok gezet. Uit vrees de zwarte piet te krijgen, kwamen de financiers aarzelend over brug en verhoogden de kredietlijnen. De Europese Commissie had maar liefst zestien maanden nodig om te controleren of de ingreep van Schröder wel door de beugel kan.

Concurrentie

Voor de sappelende concurrentie en onderaannemers is de redding van Holzmann een nagel aan hun eigen doodskist. De Frankfurters hebben sinds november 1999 bij al hun partners de duimschroeven aangedraaid. Bovendien overheerst in de sector de mening dat Holzmann dankzij de royale overheidssteun onder de prijs kan duiken en zo concurrenten opdrachten door de neus boort.

Voorzitter Arndt Frauenrath van Deutsche Baugewerbe, de bond van de kleine en middelgrote bouwers, reageert op de beslissing van Europees commissaris Mario Monti met nauwelijks ingehouden woede. Dat de redding van Holzmann betaald wordt uit de portemonnee van de belastingbetaler is nog te slikken. Maar hoe kan Brussel instemmen met steun die op slinkse wijze de cao buitenspel zet? Bedrijven in even hoge of grotere nood zijn gedwongen de volledige tarieven te betalen. Holzmann wordt van zijn sterfbed gelicht en tot leven gedwongen terwijl al jarenlang iedere twaalf maanden achtduizend bouwfaillissementen worden bijgeschreven.

“Het is toch een aanfluiting dat de directeur van uitgerekend Philipp Holzmann in de kranten oproept om de overcapaciteit in de bouw op te ruimen. Nou net de overcapaciteit veroorzaakt doordat Holzmann met belastinggeld kunstmatig in leven wordt gehouden”, moppert Frauenrath. Provocerend roept hij de kanselier op ook alle andere bedrijven die door eigen schuld in de problemen komen te helpen.

Cijfers

De Duitse bondsregering kwam Holzmann in november 1999 te hulp met de toezegging via het Kredietinstituut voor de Wederopbouw (KfW) een lening van 168 miljoen gulden beschikbaar te stellen. Daar bovenop bood Schröder nog garanties ter waarde van 112 miljoen. Vorig jaar schoof het KfW een krediet van 140 miljoen gulden toe.

Europees commissaris Monti reageerde aanvankelijk uiterst korzelig op de handelwijze van kanselier Schröder. De man in Brussel dreigde de reddingsactie te blokkeren. Wist Berlijn soms niet dat de EU een speciale taak heeft om oneerlijke concurrentie door staatsingrepen te voorkomen? Vervolgens zocht Monti zich maandenlang wezenloos naar specialisten die onafhankelijk en deskundig de transacties beoordelen kunnen. Daarom liet het oordeel zestien maanden op zich wachten.

Ondanks de grote geldstromen slaagden de Frankfurters er vorig jaar niet in om in de zwarte cijfers te blijven. Het concern stelde verschillende keren de verwachtingen bij en kwam tenslotte uit op een verlies van 175 miljoen.

Het negatieve resultaat vloeit vooral voort uit de onwil van de banken om ter wille van de lieve vree onroerende goederen van Holzmann over te nemen. Ook zit het concern tegen dat de bouwconjunctuur in Duitsland steeds verder wegzakt. De bouwers in het land hebben dringend behoefte aan door de overheid ontketende grote infrastructurele investeringen. Projecten die gezien de afnemende overheidsinkomsten het beste maar privaat kunnen worden gefinancierd.

Partner

Ook al slaat kanselier Schröder politieke munt uit de overleving van Holzmann, de echte redding zal komen uit het buitenland. Het sterk afgeslankte concern trapt in Duitsland op de rem en haalt nu al ruim 70 procent van de omzet over de grens. De redding van Philipp Holzmann is pas voltooid als het concern, dat Amsterdam hielp aan zijn Centraal Station, slaagt te fuseren met een krachtige, waarschijnlijk buitenlandse partner. Bijvoorbeeld de bouwpoot van de Hollandsche Beton Groep.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels