nieuws

Zand in economie trekt wissel op de toekomst

bouwbreed

Het zand in de economische machine brengt Nederland op de rand van een recessie. Dit zet de verhoudingen in de ons polderlandschap onder druk. Het najaarsoverleg heeft daarvoor geen oplossing gebracht.

Premier Kok in de rol van Colijn. Dat beeld drong zich op na het najaarsoverleg afgelopen donderdag. “Gaat u maar rustig slapen”, sprak Colijn aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog. “Geen reden tot paniek”, zegt Kok aan de vooravond van een economische recessie.

Een boude bewering? In Duitsland is al enige tijd sprake van een krimpende economie. Ons eigen CBS komt eveneens met een krimp van 0,4 procent en zegt dat 1,5 procent groei dit jaar niet meer haalbaar is. Allerlei geleerde instanties zoals OESO en IMF stellen hun prognoses naar beneden bij. De enige die (nog) niet meedoet is de beurs. Die stijgt gestaag en tikt ongedurig tegen de 500 punten aan.

Op zich vallen de cijfers voor Nederland nog mee. De krimp is vooral te wijten aan een enorme dip in de export. Maar of dat een reden is optimistisch te blijven, is een grote vraag. Naar de bouw vertaald is nu al zichtbaar dat de woningbouw lager gaat uitvallen dan iedereen had voorspeld. Ook de kantorenmarkt begint haperingen te vertonen. De gww-sector houdt het voorlopig nog wel, mede dankzij de grote projecten in uitvoering. In deelmarkten echter is de recessie wel merkbaar, bijvoorbeeld in de Telecom-markt. Een bedrijf als Meijssen heeft het daardoor al uiterst moeilijk.

Je zou dus verwachten dat er wat alarmlichten op zijn minst oranje flikkerlicht vertonen. “Geen reden tot paniek”, van de voorzitter van de Raad van van Bestuur van BV Nederland is echter het enige wat we te horen krijgen. Obligate kreten van de ministers van Sociale Zaken en Economische Zaken dat er aan loonmatiging gedaan moet worden, voorzitter Hans de Boer van MKB-Nederland die de nullijn bepleit en bestuurders van Akzo Nobel die een miljoen aan opties verdienen. Dat laatste staat in weerwil van wat Lodewijk de Waal van de vakcentrale FNV ons wil doen geloven, los van de economische problemen. Het moment is echter uiterst ongelukkig, maar dat konden ze bij Akzo in 1997 ook niet weten.

Onder die omstandigheden kun je als vakbeweging de roep om loonmatiging ook niet echt serieus nemen. Dan zal Kok iets meer alarm moeten slaan.

Dat neemt niet weg dat loonmatiging noodzakelijk is. Daarvoor had dan echter de basis gelegd moeten worden in het najaarsoverleg. Daarbij kan de liefde niet alleen van werkgevers en werknemers komen. Het kabinet had dan ook wat moeten doen.

Lastenverlichting

Veel verder dan melden dat er dit jaar een lastenverlichting van 7 miljard is geweest (wie heeft daar iets van gemerkt bij een inflatie van dik 4 procent) en komend jaar 3 miljard beschikbaar is, kwam het echter niet. Geen gulden uit de buffers van de sociale fondsen en nauwelijks lastenverlichting. Dat maakt het dus bijna onmogelijk voor sociale partners en dan met name de vakbonden om mee te doen aan loonmatiging.

Door technocratisch te reageren op de sombere economische signalen en weinig te doen om het sociale partners mogelijk te maken de lonen te matigen, trekt het kabinet een zware wissel op de toekomst van ons poldermodel.

‘Loonmatiging is ook een zaak van het kabinet’

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels