nieuws

‘Fransen slecht in nakomen afspraken’ ‘Patholoog-anatoom sleept Nederlandse bouwers naar Frankrijk

bouwbreed

olst – Nederlandse bouwbedrijven zijn beter en betrouwbaarder dan hun collega’s in Frankrijk. Dat is althans de mening van E.A. Elias. De Egyptisch/Nederlandse patholoog-anatoom kan het weten. Al sinds de jaren zeventig sleept hij regelmatig aannemers naar Frankrijk om hem te helpen bij zijn grote passie: het restaureren van oude boerderijen.

Vier huizen bezit Elias momenteel in de Franse Jura. Drie in het 240 zielen tellende gehucht Passenans en een boerderij zo’n vijftig kilometer verderop. “Dat huis is van de grootouders van mijn overleden vrouw geweest”, vertelt hij in zijn woning in het Overijsselse Olst.

Hier verblijft Elias eigenlijk alleen als hij zijn vak van patholoog-anatoom in het ziekenhuis in Zwolle uitoefent. Maar zijn hart ligt in Frankrijk. Het land waar hij zijn medicijnenstudie volgde en zijn vrouw leerde kennen. “Over een jaar of twee, na mijn pensionering, ga ik definitief terug. Dan houd ik hooguit een flat in Amsterdam aan, omdat mijn dochters daar wonen.”

Elias houdt van Frankrijk, maar meer nog van de veelal authentieke grote boerenhuizen die er staan. “De architectuur, het is allemaal heel simpel maar alles aan die huizen heeft een functie. Het leeft.” Het moet omstreeks 1973 zijn geweest dat hij het huis van de grootouders van zijn echtgenote onder handen nam. “Ik ben begonnen de woning stukje bij beetje terug te brengen in de oude staat. Uiteraard heb ik wel het sanitair aangepast aan de eisen van de tijd, maar de buitenkant heb ik helemaal intact gelaten. De familie gebruikt het huis nu als vakantiewoning.”

Afspraken

Toen al ontdekte Elias dat Nederlandse bouwbedrijven beter in staat waren aan zijn eisen te voldoen dan hun Franse vakbroeders. “Zonder te willen generaliseren”, zegt hij, “maar je kunt op de Fransen niet rekenen. Afspraken worden meestal niet nagekomen. Bij de Nederlanders gaat dat een stuk beter. Daarbij komt dat de bedrijven hier al het nodige voorbereiden en dan ter plaatsen monteren. Scheelt in tijd en prijs. Want, laten we eerlijk zijn, het is niet goedkoop.”

Geziene gast

In Passenans, waar hij nu drie boerderijen bezit, is de in Egypte geboren medicus een geziene gast. “Het leuke is ook dat ik daar als eerste ben begonnen met het restaureren van een huis. De mensen dachten dat er een gek bezig was. En nu zie je dat heel veel bewoners hun woningen opknappen.”

Elias zegt inmiddels een circuit te hebben opgebouwd van bedrijven en mensen die hem bij zijn inspanningen ter zijde staan. “Want”, vertelt hij, terwijl een brede glimlach verschijnt, “ik doe ook veel zelf. Tegelzetten, metselen en wat timmeren, dat lukt me wel. Daarnaast werk ik bijvoorbeeld met een Fries schildersbedrijfje. Dat is een eenmanszaak en die man vindt het leuk om een paar keer per jaar naar Frankrijk te komen om hier schilderwerk uit te voeren. Hij neemt dan zijn vrouw en kinderen mee en levert fantastisch werk af.”

Veeleisend

Als Elias fantastisch zegt, dan is het dat ook. “Want”, zo benadrukt hij, “ik ben heel veeleisend. Het moet wel perfect zijn.” Met een gulle lach vertelt hij over die ene keer dat hij zich toch op iemands bekwaamheid had verkeken. “Dat was een loodgieter, trouwens ook een Fries. Ik legde hem uit hoe ik het sanitair wilde hebben. Met de leidingen die er liepen was het wel wat ingewikkeld, maar hij knikte dat hij het had begrepen en ging aan het werk. Had hij alles fout gedaan, dat was een dure grap. Maar over het algemeen kan ik aardig zien of iemand goed werk levert.”

Over een antwoord op de vraag of hij sterk hangt aan het oude, hoeft Elias niet lang na te denken. “Nee, dat zeker niet. Iets wat niet mooi is mag van mij worden gesloopt, hoe oud het ook is. Het gaat mij om de kwaliteit, de innerlijke waarde, en de waarde voor de omgeving.”

Na een moment stilte zegt hij in Passenans nu bezig te zijn met het herstel van een oude, stenen muur.

“In de tijd van de Romeinen zijn alle erven afgescheiden met dergelijke muren van een meter twintig hoog. Hier en daar zijn ze ingestort. Een nieuw hek zou voldoende zijn, maar dat hoort daar dus niet. Tweeduizend jaar staan die muurtjes daar al. Voor het straatbeeld wil ik dat behouden. Dat kost kapitalen. Die Franse boeren begrijpen daar dus helemaal niets van. Die komen met een tractor en trekken de muurtjes gewoon omver. Dat vind ik dus weer onbegrijpelijk…”

E.A. Elias heeft een grote passie: het restaureren van oude Franse boerderijen. “Het gaat mij om de innerlijke waarde.” Zijn voorbeeld is inmiddels door de inwoners van het dorpje Passenans opgevolgd. Foto’s: Martin Hollering

Een van de huizen die Elias eerder liet restaureren. Het herstel van oude erfafscheidingen vergt niet alleen veel tijd maar is ook erg kostbaar. “En daar begrijpen die Fransen dus niets van…”

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels