nieuws

Londen ontdekt overdekt ‘buiten’ zijn

bouwbreed Premium

De spectaculaire overdekking van de binnenplaats van het British Museum past in een trend in de Britse hoofdstad om lang verwaarloosde en vergeten binnenhoven te herontdekken. Het uit 6000 losse delen en 1800 koppelstukken opgebouwde frame boven de nieuwe Elizabeth II Great Court geeft het British Museum opeens een zee van ruimte .

En meer dan dat. Want Londen krijgt er letterlijk een overdekt ‘museumplein’ bij. De binnenplaats maakt in Londen dus een verrassende comeback.

Architect Sir Norman Foster, bekend van Reichstag en de Zwabberbrug over de Theems, tekende voor dit museumplein maar heeft ook een vergelijkbare herinrichting gedaan van de Royal Academy, een van Londens vele kunsttempels. De binnenplaats van het Nationale Maritieme Museum in Greenwich kreeg een glazen overkapping, terwijl binnen het gerestaureerde Royal Opera House van Covent Garden een eveneens overdekte passage is geschapen. Zo krijgt Londen er steeds meer plaatsen bij waar je droog blijft als het regent.

Dome

Het dak boven de Great Court van het British Museum geldt als een van de grootste in zijn soort. Technisch is het een soort Dome maar dat in Londen een wat beladen term geworden. De vergelijking met een donut is wel zo treffend.

Uit het gat in het midden torent de koepel van de oude museumleeszaal. De overspanning van glas en staal meet 92 bij 73 meter. Bijzonderheid is dat het bijna 800 ton wegende geheel (420 ton staal en 350 ton glas) rust op een historische en bepaald gammele architectuur.

De Georgiaanse binnengevels (klassiek achttiende en vroeg negentiende eeuwse Engelse architectuur naar achtereenvolgende Britse koningen met de naam George) zijn stevig genoeg, maar het andere uiteinde, een niet centraal geplaatste leeszaal, bleek een probleem. Dit gebouw leunt zelf op 20 stalen ribben en had wanden van niks waarin zelfs papier-maché bleek verwerkt. Rondom deze leeszaal is een ring van twintig stalen buizen geslagen met een buitenste diameter van 457 millimeter. Deze worden opgevuld met beton. Bovenin, rondom de imponerende kopen van de leeszaal werd een zogenoemde ‘Sneeuwgalerij’ gemaakt, een nieuwe witte betonnen ‘plak’ die als een middenrif functioneert om de horizontale druk van de uiteinden van het dak te weerstaan. Op de Georgiaanse gebouwen zijn ‘glijdende draagvlakken’ gepositioneerd om de bewegingen door zonnehitte en vrieskou te ondervangen.

De 3312 glaspanelen tellende constructie rust aan de buitenkant op korte stalen dakpylonen die onzichtbaar zijn vanaf de grond. Het knappe van de constructie is dat al de extra draagcapaciteit is gecamoufleerd met een kalkstenen cladding die er al sinds mensenheugenis lijkt te zitten.

Schandaaltje

Het was overigens deze cladding die leidde tot het enige schandaaltje rond het bijna 400 miljoen gulden kostende project. De opdracht was specifiek Portland kalksteen te gebruiken dat eerder is gebruikt in het British Museum. De aannemer vond dat wat duur en verwerkte goedkopere Franse kalksteen. Puristen hekelen het gebruik van de ‘verkeerde’ en ook nog buitenlandse stenen maar hebben verder niets aan te merken op de fenomenale binnenplaats.

Reageer op dit artikel