nieuws

Vlaamse ‘sloopminister’ kent geen pardon voor omstreden ‘Orshof’

bouwbreed

meeuwen-gruitrode – De Vlaamse minister van Ruimtelijke Ordening Stevaert heeft de eigenaars van de ‘Orshof’, een groot therapeutisch en trainingscentrum voor bedrijven in Neerglabbeek, deelgemeente van Meeuwen-Gruitrode in Belgisch-Limburg, schriftelijk laten weten dat het grootste deel van dit domein binnen zes maanden afgebroken moet zijn.

Opnieuw gaat het om een complex dat weliswaar voor een belangrijk deel illegaal werd opgetrokken, maar dat door het gemeentebestuur van Meeuwen-Gruitrode meer dan gedoogd werd. Want de elkaar opvolgende burgemeesters en wethouders hebben de Orshof, inmiddels uitgegroeid tot een familiebedrijf, nooit een strobreed in de weg gelegd.

Siertuin

Integendeel, de gemeente legde een toegangsweg aan tot het domein en zorgde tevens voor riolering en waterleiding. Ook de elektrische voorzieningen werden officieel goedgekeurd. Maar ‘sloopminister’ Stevaert kent ook nu geen pardon. Ook de prachtige siertuin op het zestien hectare grote domein, die elk jaar uit binnen- en buitenland veel publiek trekt trekt en tot de mooiste tuinen van West-Europa behoort, moet worden omgespit zodat de natuurlijke begroeiing zich kan herstellen.

Vervallen

De geschiedenis van de Orshof begint bij de verbouwing met vergunning door de arts en therapeut Yvo van Orshoven van een vervallen 135 jaar oude Kempense boerderij.

Al snel verrijzen er, zonder de nodige bouwvergunningen, bijgebouwen waarin Van Orshoven cursisten ontvangt. De Orshof groeit uit tot een van de grootste cursuscentra van Vlaanderen met meer dan duizend overnachtingen per maand.

Opmerkelijk in deze hele affaire is, dat de gemeente Meeuwen-Gruitrode in 1990 de aanvraag voor een bouwvergunning voor de bijgebouwen weigerde, maar daarna wel de nutsvoorzieningen aanlegde.

“De weigering van de bouwvergunning geschiedde met enige tegenzin en werd afgedwongen door het Vlaamse ministerie van Ruimtelijke Ordening via een zogeheten ‘gemachtigd ambtenaar’, zodat de gemeente buitenspel werd gezet. Het ging er Ruimtelijke Ordening echter helemaal niet om de bouwvergunning te weigeren om het natuurgebied de Solterheide te beschermen. Integendeel. Het ministerie wilde het gebied overleveren aan de grindindustrie en het na de ontgrinding een bestemming als natuurgebied geven.

Groenen

Van Orshoven pikte het niet dat hij werd opgeofferd aan de belangen van grindbedrijven (in 1994 veroordeelde de rechtbank in Tongeren hem een eerste keer tot afbraak), sloot zich aan bij de Groenen die tegen de ontgrinding waren en ging in beroep tegen de afwijzing van de bouwvergunning.

Het slot van het liedje was dat de grindindustrie aan het kortste eind trok en Van Orshoven vier rustige jaren beleefde om zijn complex verder uit te bouwen omdat het eerdere vonnis niet werd uitgevoerd.

Maar de bouwovertreding en een mogelijke gerechtelijke veroordeling bleef boven zijn hoofd hangen. Die kwam er prompt in 1996, toen de rechtbank van Tongeren hem opnieuw tot afbraak veroordeelde. Van Orshoven bleef niets anders over dan een beroep te doen op de Raad van State, een manoeuvre die Ruimtelijke Ordening beschouwt als een uitzichtloze poging om tijd te trekken.

Aan de hele Orshof-affaire zit nog een kwalijk luchtje, dat mogelijk meespeelt bij de plannen van het ministerie van Ruimtelijke Ordening om het domein om zeep te helpen. De Orshof is in het verleden negatief in de publiciteit geweest door een aantal zelfmoorden en vermeende seksuele mishandeling van patienten.

Een parlementaire commissie, die enkele jaren geleden in beeld bracht welke sekten actief zijn in Belgie, noemde Yvo van Orshoven een sekteleider en de Belgische Orde van Geneesheren schorste hem voor het leven.

‘De Orshof’ werd voor een groot deel illegaal opgetrokken, maar door het gemeentebestuur meer dan gedoogd. Foto: Ermindo Armino

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels