nieuws

Politiek neemt groot risico met sociale zekerheid

bouwbreed

Als het niet om zo’n ernstig onderwerp ging, viel de discussie over een nieuwe structuur van de sociale zekerheid maandag in de Tweede Kamer te betitelen als een klucht. Terwijl iedereen vol spanning wacht op een definitieve vormgeving, blijkt de politiek geen flauw idee te hebben van de uitwerking en de kosten. Gevolg: nader onderzoek is nodig.

Het klonk allemaal sympathiek en nog logisch ook. Een loket voor de werkloze of arbeidsgehandicapte waar hij/zij zowel een uitkering kan halen als wordt geholpen met reintegratie in het arbeidsproces.

Maar dan rijst de vraag hoe het systeem er precies uit moet zien. Uitgegaan wordt van marktwerking bij de uitvoeringsinstellingen – voor de bouw SFB-UOSV – nieuwe toetreders in die markt en private reintegratiebedrijven. Tegelijkertijd wil de overheid een vinger in de pap houden bij de vaststelling van uitkeringen.

Publieke Centra voor Werk en

Inkomen, zeg maar een combinatie van de gemeentelijke sociale diensten, een deel van Arbeidsvoorziening en een nog groter deel van de uitvoeringsinstellingen, moeten de claimbeoordeling voor hun rekening nemen.

Tot zover de theorie. De praktijk blijkt veel weerbarstiger, zoals immer het geval is. Veel verstandige mensen, onder meer de SER, de Stichting van de Arbeid en het College van Toezicht Sociale Verzekeringen, hebben diverse keren gewaarschuwd tegen de plannen. Niks effectiever en efficienter, niks klantvriendelijker, en een groot risico dat moeilijker bemiddelbare werklozen en arbeidsgehandicapten nu helemaal buiten de boot vallen, zo luiden de kritieken.

Maar ja, de politiek zat nu eenmaal met het op een achternamiddag geschreven regeerakkoord. Dat werd maandag uiteraard ontkend, maar feit blijft dat er toch aanzienlijk korter over is nagedacht dan over de doorwrochte adviezen van de diverse colleges.

Dat bleek dan ook tijdens het

Kamerdebat. Er bestaat onduidelijkheid over de vormgeving, onduidelijkheid over de privacybescherming van clienten en geen enkel zicht in de kosten van de reorganisatie. Het is dan ook niet meer dan logisch dat de politiek geen definitieve besluiten kon

nemen.

Ronduit schrijnend is de opmerking van een ‘geachte afgevaardigde’ dat nu eenmaal niemand van tevoren weet wat het beste is en dat dus maar via een leerproces de meest wenselijke vorm moet worden gevonden. Alsof sociale zekerheid en reintegratie onderwerpen zijn waarmee je risico’s kunt nemen.

Nog erger is dat nu al bij de uitvoeringsinstellingen sociale zekerheid en bij arbeidsvoorziening sprake is van onrust over de ongewisse toekomst. Deze onrust uit zich doordat een aantal arbeidskundigen, loondeskundigen en andere experts zichzelf maar aan het privatiseren is. En zoals gebruikelijk zijn het niet de slechtsten die als eersten vertrekken.

De trieste conclusie kan geen andere zijn dan dat de politiek ondoordacht bezig is met de integratie van werk en inkomen, reintegratie van werklozen en arbeidsgehandicapten en uitkeringen. Daarmee plaatst de politiek zich op een eiland, waar de roep van het maatschappelijk middenveld dat het anders moet, niet wordt gehoord.

Dat dit ten koste gaat van een groot deel van de bijna een miljoen inactieven die, gezien de spanningen op de arbeidsmarkt, best weer aan de slag zouden kunnen komen, is een geluid dat maandag in de Tweede Kamer niet te beluisteren viel. Wie is nog verbaasd dat de politiek zo weinig serieus wordt genomen?

Ferry Heijbrock

Redacteur Cobouw

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels