nieuws

Bouwen volgens Blom

bouwbreed

‘Een van de ergste euvels van architectuur is dat het zo vaak om esthetica gaat.

Ik vind de menselijke aspecten het allerbelangrijkst’

Afgelopen dinsdag overleed Piet Blom (1934). Blom groeide op in de Jordaan als zoon van een groenteboer, een afkomst waar hij altijd met trots aan zou blijven refereren. Na zijn opleiding tot timmerman, volgde hij vanaf 1956 onderwijs aan de Amsterdamse Academie van Bouwkunst en afstudeerde op ‘Het dorpsgewijs bewonen van steden’.

Blom verwierf landelijke bekendheid in 1962 met zijn Prix de Rome-plan ‘Een dorp als huis’, een plan voor een Pestalozzi-kinderdorp. Zijn eerste opdracht, de verbouwing van een boerderijencomplex tot tijdelijke mensa (Drienerlo 1962-64), had Blom te danken aan W. van Tijen. “Een hard werkende jongen wordt, al is hij tot de tanden gewapend door kennis, geen architect of z’n vader moet geld hebben of notabele zijn. Of je moet toevallig in de eeuw leven dat een Van Tijen bestaat.”

Naast zijn praktijk bleef Blom zijn fascinatie voor het creeren van een waarlijk stedelijk leven, waarbij het leven in de Jordaan hem voor ogen stond, verder uitwerken.

In 1963 maakte hij ‘Wonen als stedelijk dak’, een studie naar een woonvorm waar door een menging van functies en een vorm van repetitie die niet zichtbaar meer is, gemeenschapszin wordt gestimuleerd. Dit creeren van een werk- en woonomgeving waar de sociale interactie wordt gestimuleerd, zou een terugkerend thema in de ontwerpen van Blom blijven.

In 1967 kreeg Blom de kans zijn ideeen te realiseren, niet in een stedelijke omgeving, maar aan de rand van Hengelo. In de jaren dat de verbeelding aan de macht was, verwierf Blom behalve de Kasbah nog een aantal andere grote bouwopdrachten: De Boomwoningen en het Speelhuis in Helmond (1972-76), de Blaakoverbouwing (Rotterdam 1978-84) en Academie Minerva (1976-84). In de jaren daarna, in een tijd van verdere verzakelijking van de maatschappij, werd het stiller rond zijn persoon, niet in de laatste plaatst door zijn principiele standpunten. Daardoor kwam menig plan niet verder dan de tekentafel; “voor architecten zijn politici vergif”. Midden jaren negentig verwierf hij nog een aantal bouwopdrachten, waaronder die voor het uitbundige Russische paleisje in Amersfoort.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels