nieuws

Postiljon d’amour IJburg

bouwbreed Premium

amsterdam – De gedrongen figuur aan het stuurwiel van de IJburg II buigt opzij. De cameraploeg van RTL4 staat recht voor zijn neus en hij weet dat er een boei dichtbij moet zijn. “Hier haal ik mijn pensioen wel”, zegt hij. Rob is al dik dertig jaar in dienst van het Ingenieursbureau Amsterdam, waarvan de langste tijd als opzichter.

Als de boot is vastgelegd, stappen we aan de wal op een van de eerste eilanden van IJburg. Voor ons zien we de grote stalen damwand waar lassers bezig zijn. Een lasser doet wat anders. Die last een plaatje op een roestig ogende werkvlet van een onderaannemer.

“Tja”, zegt een bestuurder van een mobiele kraan die ernaast staat. “Gisteren wilden ze me met die vlet naar de overkant sturen. Ding in het water gelegd, motor eraan gehangen, bleek het ding al halfvol water te staan. Zeiden ze nog tegen me dat ik de overkant wel zou halen. Weet je hoe koud het water nu is.” De verontwaardiging klinkt nog door in zijn stem. Alsof ze hem wilden verzuipen. “Nu eerst koffie, daarna kijk ik wel of hij droog blijft”, en beent weg.

Op een zanddijk staat een laser eenzaam te wezen. Een man staat ernaast en bekijkt of het allemaal goed gaat. “Ze zouden die machines op rupsbanden moeten verbieden. Die geven zoveel trilling dat de laser ontregelt raakt.” De laser zorgt ervoor dat de damwand keurig een hoek van 83 graden maakt. “Het zou toch een gek gezicht zijn als die hoek anders wordt. Dan past de brug niet.” Terug op de boot ontspint zich een geanimeerde dialoog over werken op IJburg. “Het is een ontzettend leuke klus. Voorlopig kunnen we hier nog jaren vooruit, zegt Rob. Als opzichter is hij een soort postiljon d’ amour tussen de denkers op het vaste land en de werkers op de eilanden. “Als we bezoekers hebben, dan zijn die vaak jaloers omdat wij continu buiten kunnen zijn. Het gekke is dat je ze ’s winters nooit ziet.”

Zwembad

We landen aan langs een aantal dikke buizen. “Je moet naar boven lopen, dan zie je het grootste zwembad dat je je maar wensen kunt.” Boven vloeien verschillende stromen zand-watermengsel in een immense plas water. Als een paar grommende voorwereldlijke monsters zijn twee grondverzetmachines bezig de zanddijk rond de waterplas te versterken. Een van de twee is uitgerust met grijpers en verlengt telkens de aanvoerbuizen.

Teruglopend laat Rob de verticale drainage zien. “Ze lopen lekker”, constateert hij tevreden. Glashelder water stroomt door flexibele buizen in het IJmeer. “Dat zand filtert fantastisch.”

Vanaf het schip terugvarend naar de bouwkeet verdwijnen de zandbergen langzaam achter de strekdam van het Buiten-IJ. Het lijkt onvoorstelbaar dat over een goeie twee jaar hier de eerste trotse bewoners kunnen genieten van het weidse uitzicht. Dat de dijkbewoners in Durgerdam daar anders over denken, doet daar niets aan af.

Reageer op dit artikel