nieuws

Hebben provincies te veel tijd?

bouwbreed

Soms denk ik dat provinciale bestuurders te veel tijd hebben. Onlangs vernam ik dat de provincie Noord-Holland, althans Gedeputeerde Staten, zich druk maken over een extra bedrijfswoning van een agrarier. Zou dit dagelijks bestuur geen belangrijkere zaken te doen hebben dan een hardwerkende agrarier die op zijn land een tweede bedrijfswoning wil bouwen te dwarsbomen? Is dit Noord-Holland op zijn smalst!

U had het goed begrepen, althans dat dacht ik, de provincie wil een bestuur op afstand en op grote lijnen zijn. Op grote lijnen (streekplannen) zet deze overheid het beleid uit en gemeenten kunnen in grote zelfstandigheid hun ruimtelijk beleid uitvoeren. Geen centralisme maar het bestuur herkenbaar dichter bij de burger brengen.

De provincie Noord-Holland brengt dit op haar manier in de praktijk (?) door de bouw van een (tweede) bedrijfswoning op het terrein van een tuinbouwbedrijf in Lutjebroek in de gemeente Hoogkarspel tegen te houden.

Het is toch onvoorstelbaar dat een hedendaags professioneel bestuur met dito ambtelijk apparaat zich uitvoerig verdiept en daarover schriftelijk uitlaat over het wel of niet toestaan van het bouwen van een enkele bedrijfswoning op een perceel tuinbouwgrond ergens in een uithoek van een provincie met 2,5 miljoen inwoners.

Is dit nu de doelstelling van de Wet op de ruimtelijke ordening (Wro)? Hebben provinciale bestuurders werkelijk niets beters te doen dan zich over een zo’n woninkje te buigen? Hebben zij wel eens nagedacht over het anti-mobiliteitsscenario van de rijksoverheid, dat ervan uitgaat dat mensen vlakbij hun werk moeten gaan wonen of het liefst van thuis uit werken?

In dat licht zou een bedrijfswoning wel passen in het rijksbeleid, maar niet in het provinciale beleid omdat een zo’n woninkje volgens deze provinciaaltjes de horizon zou vervuilen.

Overigens merk ik bij de gemeente Amsterdam ook een dergelijke bekrompen visie op het thuiswerken. Hierbij dient u te weten dat de gemeente Amsterdam een huisvestingsbeleid hanteert dat zwaar wordt getekend door dogmatisch socialistische trekjes uit de jaren zestig. De hoofdstad formuleert bezettingsnormen voor woningen, dus voor een gezin van zoveel mensen hoort zoveel vierkante meters woonoppervlakte.

Het feit dat mensen meer ruimte nodig hebben om thuis te werken regardeert de gemiddelde hoofdstedelijke bestuurder in het geheel niet. Want als mensen zo graag thuis werken, zetten ze hun lap-top en modem maar op de keukentafel. Hierbij gaan ze geheel voorbij aan (alweer) het rijksbeleid om de (auto)mobiliteit tegen te gaan en mensen te stimuleren enkele uren of dagen per week thuis te werken via de elektronische snelweg Internet.

Overigens zijn het ook de provincies die de gemeentelijke huisvestingsverordeningen op grond van de Huisvestingswet moeten goedkeuren. Daarbij zullen ze in onderhavige kwestie ook reageren zoals Noord-Holland deed in het geval Lutjebroek.

Het heeft er alles van weg dat provinciale bestuurders gevangen zitten in hun virtuele wereld van regeltjes, plannen, procedures en dossiers. De werkelijkheid staat daar per definitie ver vanaf. Daarom mogen de provincies wel eens opletten dat hun tijd niet over is, want dan is het met hen ook over!

Hans Broeren, makelaar en taxateur OG, Amsterdam

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels