nieuws

De drie van de Veluwe

bouwbreed

Ze zijn gekloond als een drieling. Alleen het gebruikte materiaal is anders. De een heeft een huid van cortenstaal, de ander van Western Red Cedar en de laatste van baksteen. De portiersloges ogen zo strak dat het lijkt alsof ze uit een stuk beschilderd origamipapier zijn gevouwen. De heilige huisjes van De Hoge Veluwe.

Buiten miezert het. Het Nationale Park De Hoge Veluwe is gehuld in regennevels. Gelukkig voor de portier in het stalen entreegebouwtje plenst het niet te hard, want een fikse stort- of hagelbui, dat moet binnen toch een hels kabaal geven. Toch? Maar nee, daarover mag de portier niks zeggen. “Daartoe zijn we niet bevoegd”, zegt hij kortaf. “Heb je niet stiekem oordopjes in een laatje dan?” Hij schudt onverbiddelijk zijn hoofd. Parkportiers hebben geen mening.

Sinds 1995 zijn drie ingangen van het Nationale Park De Hoge Veluwe voorzien van even zoveel portiershuisjes, naar een ontwerp van het architectenbureau MVRDV. Het zijn net drie gekloonde zusjes. Alleen hebben ze allemaal een ander jasje gekregen. De Rijzenburgse versie is volledig van hout, die in Otterloo van baksteen en het exemplaar in Hoenderloo heeft een huid van cortenstaal.

Verwonderd drentel ik om het Hoenderlose portiershok heen. Om daglicht binnen te krijgen, zijn ronde gaten in de koper gekleurde huid aangebracht. Schietgaten in het dak zorgen ervoor dat regenwater in de goot terecht komt en niet van het gebouw afglijdt. Het entreehuisje helt ietwat schuin naar voren zie ik. Door de scherpe punt op het dak doet het, net zoals de andere twee trouwens, sterk denken aan een kerkje. Vooral wanneer het loket is gesloten en het als een gesloten Christo-lichaam tegen de donkerte van de bomen staat.

Die associatie van een kerkje is natuurlijk niet zo vreemd, de plek van de portiershuisjes indachtig. Ze staan op de Veluwe, voedingsbodem voor GPV-gedachtengoed en 06-romantiek. Juist op deze grond ke niet genoeg heilige huisjes worden ontworpen.

Uit het niets komen ineens twee Britse meisjes aangefietst. Ze zien er behoorlijk verdwaald uit. Klopt, en ze zijn niet de enige, vermoeden ze. Want ze kwamen meer gedesorienteerde vriendinnen tussen de bomen van het bos tegen. Weet de portier misschien waar hun coach is die ieder moment kan vertrekken. “Where you entered the park, was there the same house as this one only made of stone or wood”, probeert hij in steenkolen-Engels.

De Britse pubermeisjes kijken elkaar aan. Wat wil die vent. Ze zijn verdorie de weg kwijt en nou begint hij een verhoor over een of ander raar gebouw. “I don’t know”, reageert een van de twee lichtelijk geirriteerd, “but there was a statue of a man there”. Ah, dan weet de portier genoeg. “I phone at the gate that they should wait for you.” Opgelucht haalt het tweetal adem en trapt na een vriendelijk ‘bye’ opnieuw de frisse Andrelon-geuren van het Park de Hoge Veluwe tegemoet.

Ik blijf met de portier in de regen achter. Het druppelt steeds harder. Hij bladert verveeld door de Panorama en heeft nog steeds geen oordopjes gepakt. Dus klaarblijkelijk valt het met de herrie binnen wel mee, hetgeen wordt onderstreept door de bouwmeester van het Park. Deze vertelt verder dat de ticketgebouwtjes qua uitstraling prima aansluiten bij de natuur en cultuur van het Park. Wat hij daarmee bedoelt? “Ben je er nooit binnen geweest dan” blaft hij me toe. Vriendelijk zijn ze bij Neerlands bekendste park beslist niet.

“Ik weet dat binnen het Kroller-Muller van Berlage staat, als u daarop doelt”, stotter ik als een scholier die zijn huiswerk niet goed kent. Precies, klinkt het aan de andere kant. En pas dan begint het mij te dagen. Het verweerde hout, roodbruine cortenstaal en baksteen van de huisjes zal tussen de bomen allengs een groene bossluier aannemen en aldus langzaam met het park vergroeien. Natuur en architectuur hand in hand. En uiteraard past de gedurfde vorm van de portiershutjes, vervaardigd van modieuze materialen, precies in de lijn van Berlage. Toch? Ik hoor de bouwmeester hardop knikken.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels