nieuws

‘Bestuursfuncties verrijken mijn leven’

bouwbreed Premium

Hij groeide op in het schildersbedrijf van zijn vader, koos zelf ook voor dit beroep, maar heeft het er niet moeilijk mee dat zijn zoon besloot een andere richting uit te gaan. Arie Koster nam onlangs afscheid als voorzitter van de SVS, de vakopleiding voor schilders en stukadoors. Zijn vertrek beschrijft hij als het gooien van “een steen in een rimpelloze vijver.” De fusie tussen zijn bedrijf en dat van zijn broer maakte het hem echter onmogelijk langer aan te blijven.

egelen’ zit hem in het bloed. Zelfs in zijn vrije tijd neemt hij zitting in het bestuur van de meest uiteenlopende organisaties. Zo was hij onder meer nauw betrokken bij de organisatie van het Oude Stijl Jazzfestival te Breda, een kerkgenootschap en de Rotary Club. Aan dat laatste herinnert een plaquette in zijn werkkamer. “In appreciation of your dedicated service to Rotary International”, staat er op.

“Is besturen een liefhebberij?”, vraagt hij hardop aanzichzelf. “Nee, het is een verrijking van mijn bestaan. Je komt binnen allerlei clubs, je ontmoet mensen, de contacten groeien en het worden je vrienden.” Hij haalt diep adem. Constateert dan ten overvloede: “Besturen is de invulling van mijn leven.”

In de jaren dertig gingen de ouders van Arie Koster (58) vanuit Zuid-Holland naar Brabant. Hier begon zijn vader een schildersbedrijf. Ondanks de economische crisis groeide het tot een onderneming met vijftien personeelsleden. Koster senior specialiseerde zich in scheepsschilderwerk en nam met name binnenvaartschepen en jachten onder handen.

Arie, de oudste van vijf kinderen, volgde na de middelbare school de opleiding aan de Christelijke Nationale Schildersschool te Zwolle. Arie Koster: “Niemand verplichtte me om schilder te worden. Ik mocht ook een ander beroep kiezen, maar dat kwam niet eens in me op. Ik heb dat van van huis uit meegekregen, het zat in mijn opvoeding.”

Bij het onderwijs

Na de schildersschool liep hij een poosje stage en kreeg in 1960 de kans om in Breda een bedrijfspand te kopen. “Mijn vader wilde graag een poot van het bedrijf in die stad en bovendien had ik een aardig meisje leren kennen. Waarom niet?, dacht ik.”

Vrijwel tegelijkertijd begon hij met een deeltijd baan in het Lager beroepsonderwijs. “Ik deed er dingen bij, zeg maar uit liefhebberij. Ik legde de link naar het onderwijs”, vertelt Koster. “Toen ik moest kiezen tussen een fulltime baan als leraar en mijn eigen bedrijf, koos ik definitief voor de onderneming.”

Zijn betrekkingen met het onderwijs waren daarmee niet van de baan. Hij sloot zich aan bij de SVS en kwam in het bestuur terecht. Als bestuurslid maakte hij een ware evolutie binnen het schildersonderwijs mee. “Het ambachtelijke veranderde eigenlijk nauwelijks”, legt hij uit. “Maar het product is sterk veranderd. Bovendien vereist de veiligheid meer aandacht.”

Ook de leerlingen veranderden in de loop der jaren sterk. “De jongens komen steeds minder vaak uit het lager beroepsonderwijs. Je treft tegenwoordig veel mbo-ers aan, maar er zijn ook drop-outs die via het leerlingstelsel alsnog schilder worden. Bovendien kiezen meisjes vaker voor een ‘mannenberoep’ en stromen veel allochtonen de bedrijfstak binnen.”

Oude Stijl Jazzfestival

In zijn bestuursfuncties vond hij een zinvolle vrijetijdsbesteding. “Net als mijn vader ben ik een echt vergaderdier”, stelt hij vast. “Het moet natuurlijk wel ergens toe leiden. Ik moet er niet aan denken dat ik in het bestuur van een bridgeclubje terecht zou komen.” Dit betekent overigens niet dat hij het amusement schuwt. Zo trad hij twintig jaar geleden toe tot de organisatie van het Oude Stijl Jazzfestival te Breda, een muziekfestijn dat jaarlijks tienduizenden bezoekers uit binnen- en buitenland trekt.

Hij herinnert zich nog de optredens van beroemdheden uit de jazzwereld zoals de Amerikaan Doc Cheatham en de Portena Jazzband uit Argentinie en weet nog precies hoe de onlangs overleden Pim Jacobs de optredens aan elkaar praatte.

“Ik heb nog alle geluidsbanden”, zegt hij glimlachend. Een fanatieke verzamelaar van jazzplaten is hij echter nooit geworden. Zijn andere bestuursfuncties en zijn bedrijf slokten daarvoor te veel tijd op.

Tijd tekort

Met spijt in zijn hart legde hij onlangs zijn voorzitterschap van de SVS neer. “Toen ik zei dat ik er mee ging stoppen, was dat alsof je een steen gooit in een rimpelloze vijver”, zegt hij. “Ik zat negentien jaar in het bestuur en niet iedereen begreep waarom ik er mee ophield want er is grote behoefte aan mensen die vanuit het ambacht sturing ke geven.”

Hij zag echter geen andere mogelijkheid omdat zijn onderneming fuseerde met die van zijn broer. “Ik ben er lange tijd van uit gegaan dat mijn zoon het bedrijf zou voortzetten. Toen hij besloot om een heel andere richting uit te gaan heb ik met mijn broer overlegd. Hij heeft het bedrijf van mijn vader voortgezet en zit net als ik zonder opvolger. We hebben toen besloten om onze ondernemingen samen te voegen”, legt hij uit. “Voor mij betekende het dat ik mijn bestuursfuncties moest neerleggen. Het nam te veel tijd in beslag. Ik had te veel functies en was steeds vaker weg van het bedrijf. Dat is economisch niet verstandig want de onderneming leidt er onder, dat is voelbaar en in de nieuwe situatie kon dat niet langer.”

Boven het bureau van Arie Koster hangt een kleurenfoto van een zeiljacht. Betekent het neerleggen van zijn bestuursfuncties dat bij meer tijd kan vrij maken voor deze hobby?

Hij schudt zijn hoofd. “Ik zit graag aan boord van mijn schip en ook hou ik van golf en tuinieren, maar ik kom tijd tekort.” Hij neemt een adempauze, verzucht dan: “Met de dingen die ik nu als hobby doe, zou ik niet mijn hele dag willen vullen. Ik vraag me wel eens af welk beroep ik had gekozen als ik geen schilder was geworden. Eerlijk gezegd, weet ik ’t niet. Het is voor mij belangrijk om zinvol bezig te zijn. Variatie in mijn werk vind ik ook heel belangrijk en dat heb ik allemaal. Eigenlijk heb ik in mijn leven precies de dingen gedaan die ik wilde doen.”

Reageer op dit artikel