nieuws

Rusland vraagt goede bouwmaterialen

bouwbreed

De bouwmaterialen vormen voor buitenlandse investeerders de interessantste sector van de Russische bouw. Rusland zou zich welbeschouwd volledig zelf ke voorzien met materialen. De problemen die dat vooralsnog verhinderen, hangen bijvoorbeeld samen met een gebrekkige organisatie en met het transport. Daarbij schort er nogal wat aan de kwaliteit en de standaardisering. De grote verschillen in kwaliteit maken prijsbepaling uitermate moeilijk. In de afgelopen jaren is er een soort beurs voor bouwmaterialen ontstaan die redelijk functioneert en waar de prijzen worden vastgesteld.

Rusland is na China ’s werelds grootste producent van cement. Begin jaren negentig produceerde het land jaarlijks 80 tot 85 miljoen ton cement. Bijna 90 procent daarvan wordt gemaakt met verouderde, energie-intensieve en vooral milieuschadelijke technieken die zo’n twintig jaar en soms zelfs ruim dertig jaar oud zijn. Statistieken van de bedrijfstak geven aan dat elke derde werknemer bezig is met dagelijkse reparaties. Russisch cement kost weinig, terwijl de wereldvraag naar cement groot is. Toch exporteert het land weinig. Uitvoer van betekenis gebeurt vooral naar de voormalige Sovjet-republieken in Centraal-Azie en naar het Midden-Oosten. In de vroegere Sovjet Unie produceerde de Oekraine eveneens veel cement voor de export.

Concurrentie

Het ligt in de verwachting dat Rusland van dit land de nodige concurrentie kan verwachten. Hetzelfde geldt voor de Baltische staten. De laatst genoemde landen werken evenals de cementindustrie van de Oekraine met schonere Finse technieken. Mede daardoor wil ook Rusland de cementindustrie moderniseren, maar kan de benodigde middelen evenwel niet zelf opbrengen. Het land hoopt dat westerse bedrijven in de Russische produktie investeren of bedrijven voor een deel overnemen. Het belangrijkste cementprodukt betreft voorgefabriceerde bouwdelen waarmee meer dan 80 procent van de woningen in Moskou is gebouwd.

Rusland beschikt over de grootste houtreserves ter wereld, maar goed bouwhout is er nauwelijks te vinden. Het land kent twee soorten houtverwerkende bedrijven. De recent opgerichte ondernemingen die met Zweedse en Finse technologie werken, produceren uitsluitend voor de export. De oude bedrijven gebruiken verouderde technieken en produceren voor de eigen markt. Op de buitenlandse markt is dit hout onverkoopbaar. Zo komt het dat een buitenlandse investeerder die iets in Rusland wil bouwen het benodigde hout uit het westen moet halen. Ook de Russische houtverwerkende industrie kijkt voor de modernisering om naar buitenlandse investeerders. Vanaf dit jaar is voor de export van hout geen speciale toestemming meer nodig.

Transport

Transportproblemen verslechteren de kwaliteit van het hout. Die moeilijkheden komen voort uit de verdeel- en heersstrategie van Moskou. Als gevolg daarvan staan de verwerkende bedrijven ver van de plaatsen af, waar de winning van grondstoffen gebeurt. Siberisch hout komt daardoor terecht in Oekrainse fabrieken, in Wit-Rusland en in Europees Rusland. Het transport van Siberie naar het Europese deel gebeurt voornamelijk via de rivieren. Die zijn echter een deel van het jaar bevroren. Het hout bereikt de fabrieken in bepaalde periodes met aanzienlijke vertraging. Als het verwerkte hout later nodig blijkt voor de bouw in Siberie kan door het ijs weer een forse vertraging optreden.

In de jaren 1986-1988 bereikte de glasindustrie van de Sovjet Unie een topproduktie van meer dan 250 miljoen vierkante meter. De meeste glasfabrieken staan in Zuid-Rusland met Saratov nabij de Wolga als centrum. De benodigde grondstoffen komen voor het grootste deel eveneens voor in dit deel van het land. Ook voor deze industrietak geldt dat de technologie sterk verouderd is en dat Moskou voor concurrentie uit de Oekraine en Wit-Rusland moet vrezen.

*) Dr. A. Sandor leidt in Amsterdam het Business Buro Oost-Europa en schreef dit artikel in opdracht van het Exportplatform VROM.

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels