nieuws

Gastronomie samen met schilderkunst Unieke formule van Haags echtpaar in Lot

bouwbreed

Wijn en gastronomie behoren in hun beste vorm tot de cultuur, net als schilderen en muziek, om het even of ze bedreven worden of ondergaan. Niemand die dat beter begrepen en in praktijk gebracht heeft dan Geert Hoving in Le Vigan bij Gourdon in het Zuidfranse departement Lot.

Geert (60), veertig jaar geleden (in de legendarische periode Adema Zijlstra) kelner in het Scheveningse Kurhaus en later in het Palace Hotel, staat nu met zijn vrouw Margreet (oud-receptioniste) aan het hoofd van een schilderijenmuseum annex restaurant, dat zich vooral in de belangstelling van de fijnproevende streekgenoten mag verheugen.

Het is een ontwikkeling in hun leven die ze voorzien noch gezocht hebben, maar waarmee ze uitstekend uit de voeten ke.

Scheveningen van 1953 was heel anders dan nu: nog zonder pier en ’s winters uitgestorven. Geert hield het in Den Haag aan zee voor gezien en vertrok naar Brussel, waar hij carriere maakte. In 1970 werd hij er directeur van Hotel Astoria, dat hij reorganiseerde en tot bloei bracht. Henri Giron f. een Franse schilder die in Belgie enige faam genoot, maar in zijn eigen land nauwelijks f. vroeg hem of hij er kon exposeren.

Het werd een enorm succes. Alles verkocht. Giron, die toen nog als gesjochten werd gekenschetst, betaalde in natura: met schilderijen.

In 1982 vonden de Hovings het tijd om wat rustiger te gaan leven. Op een schilderachtige helling in Le Vigan bij Gourdon (Lot) lieten ze een huis bouwen met ‘de mooiste zonsondergangen ter wereld’ met een ruimte om van de collectie Giron te genieten. Die moest airconditioned zijn en goed verlicht.

En beveiligd, want maakte Giron 25 jaar geleden nog een portret voor f. 800,-. Tegenwoordig aanvaardt de tachtigjarige schilder van landschappen en stillevens, maar vooral van fascinerende en navrante vrouwenportretten geen opdracht meer onder de f. 70.000.

Het ligt voor de hand dat ook anderen konden komen kijken en zo was het Musee Henri Giron een feit. Het eerste jaar kwamen er 2000 bezoekers. Te weinig, vond Hoving en omdat de rust hem toch wel wat te rustig voorkwam, stichtte hij ook een restaurant, waar het goed toeven is.

Vijf dagen per week open, alleen voor het diner a prix fixe, twee opties voor elk van de vijf gangen, twee wijnen en mineraalwater inbegrepen, a gogo zelfs.

Bij de reservering hoort u wat het menu is, of liever: wat het zal worden, want met bezoekerswensen wordt optimaal rekening gehouden.

Het menu van een maand geleden was: veloute aux fruits de mer, asperges op z’n Vlaams, kreeft, tournedos, salade met noten, kaas, tartes maison en mousse au chocolat. Niets ‘of – of’, alles dus.

De wijnen, een witte droge Gaillac bij de voorgerechten en een stoere rode Cotes du Frontonnais (die de Madiran opvolgde, omdat de nieuwe jaargang Hoving minder behaagde) zijn inclusief. Wie iets bruisend voor wil, krijgt een Gaillac Perle, wie het zoet wil laten aflopen een Gaillac Doux. Streekgebonden dus.

Of men komt voor de schilderijen en blijft eten, dan wel men komt dineren en inspecteert en passant de collectie Giron.

Het doet er nauwelijks toe, maar de cultuurcombinatie loopt als een trein. De 5000 bezoekers in’93 waren veelal uit de regio. Het museum is opgenomen in de keten ‘Musees du Lot’: bij een bezoek aan een ervan gelden voor de andere gereduceerde toegangsprijzen. (Musee en restaurant Henri Giron, Les Prades, Le Vigan, t. 65413378).

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels