nieuws

Elzas-wijnen als ideale begeleiders van Indonesisch eten voorgesteld

bouwbreed Premium

De ingredienten en de bereidingswijze van wat wij onder Indonesisch eten verstaan komen weliswaar uit de gordel van smaragd, maar de keuze, de hoeveelheid en de vloeibare begeleiding zijn zo Nederlands als het maar zijn kan. In Batavia speelden vooral bier en ook whisky een voorname rol; Sopexa en SIR vinden dat de wijn uit de Elzas goede kansen heeft.

Om dit ideaal bekendheid te geven hadden Sopexa, het Franse promotiebureau voor onder andere wijn en SIR (Selected Indonesian Restaurant, vergelijkbaar met wat de Alliance Gastronomique voor Nederlandse restaurants is) een lunch georganiseerd ter kennismaking met de voorgestelde partners. Het treffen vond plaats in restaurant Anak Depok in Den Dolder, waar ook zeven andere keukenbrigades van de SIR-groep hun bijdra gen leverden. “De tijden van de overdadige en hete rijsttafels met bier om de brand te blussen zijn voorbij” , constateerde Wina Born die de proeverij begeleidde. “Maar bier blust nauwelijks iets; alleen droge rijst kan de smaak weer een beetje in het reine brengen. Ook de Indonesische keuken is meegegaan met de algemene culinaire ontwikkelingen, zij is lichter geworden en meer gericht op de eigen smaak van vlees, vis en groenten dan op allerlei dominante toevoegingen. Zo is wijn -subtieler en genuanceerder dan bier- in beeld gekomen en dan gaan al gauw de gedachten uit naar die van de Elzas, ‘het jonge meisje onder de wijnen’

naar men in Frankrijk zegt.”

Wit of rood, in Anak Depok konden we kiezen uit zes witte Elzassers en een rode; de witte bruiswijn Cremant d’Alsace werd bij de ook hier al doorgedrongen ‘amuse geschonken.

De rijsttafel ging in vier ses sies van mild via meer gekruid naar flink pikant; de gekozen combinaties werden genoteerd en opgehaald. Wellicht dat Sopexa daarvan nog eens een doorwrochte studie zal publiceren.

De wijnen van de Elzas zijn ‘mono-cepages’, van een druifsoort gemaakt op de Edelzwicker na. De rode is ook een mono-capage, van de pinot noir, die in de Bourgogne het uitgangspunt is voor de beroemdste en duurste wijnen ter wereld. De rode zijn evenwel nog altijd maar een gering deel van het totaal; de witte vormen de hoofdmoot. De appellation d’origine controlee is betrekkelijk jong; zij dateert van 1962.

Toen al werd bepaald dat de druifsoort op het etiket moet worden vermeld. Voor de witte wijnen zijn dat de Riesling (dominant, krachtig en elegant), de Sylvaner (licht, als aperitief of als eerste wijn bij de maaltijd), de Muscat (karakteristiek, droog, fruitig), de Tokay Pinot Gris (stevig en weelderig), de Pinot Blanc (een volgzame allemansvriend), de Gewurztraminer (geprononceerd parfum, bijna exotisch).

De keuze van ideale combinaties was, vond ik, niet alleen afhankelijk van de soort wijn, maar ook van de vinificatie (een andere Pinot Gris had ongetwijfeld anders partij gegeven) en zelfs van de temperatuur, kortom zeer vrijblijvend.

Maar een notarieel eindoordeel was dan ook het doel niet. Het bleek mij eens te meer dat veel Indonesische gerechten uitstekend met vooral witte wijnen samengaan. Met een uitzondering. Bij de laatste, hete groep van gerechten bleef naar mijn mening en die van mijn tafelgenoten, geen enkele wijn overeind. Toch bier dan? Rijst is zo weinig vloeibaar. Of misschien een tafelwater, zoals het voortreffelijke, iets zoute Ramlosa, dat hier gretig aftrek vond.

Reageer op dit artikel