blog

Doodlopende weg

bouwbreed Premium 552

Doodlopende weg

Nederlandse wegen zijn ten opzichte van die van onze buren nogal opgetuigd. Witte strepen, snelheidsborden en vangrail, die hebben we in Europa allemaal, maar qua dichtheid van signaleringssystemen laten we zien dat Nederland te vergelijken is met een stad.

Het zou zomaar eens kunnen zijn dan hier sprake is van een (uiteindelijk) remmende voorsprong. Wat wil het geval? Over een generatie krijgt de bestuurder van een voertuig zijn informatie niet meer van buiten (radio, verkeerssignalering boven de weg en routebegeleiding) en is hij voor zijn veiligheid niet meer afhankelijk van allerlei voorzieningen, maar is het voertuig in belangrijke mate aangestuurd door sensoring.

Voertuigen geven elkaar informatie die mobiliteit mogelijk maakt. Nu eens wat sneller, dan weer wat langzamer. Zo’n voertuig heeft niet veel meer nodig dan een strook asfalt (of iets wat daar op lijkt). Strepen, borden, signaleringssystemen, verlichting, vangrail en nog wat van die dingen zijn niet meer nodig.

Simpeler

Wegen gaan er nog simpeler uitzien dan vroeger. Als dan bovendien die voertuigen ook geen lawaai meer produceren (anders dan het zoeven van de wind) dan kunnen we ook al die verschrikkelijk lelijke en vieze geluidsschermen ruimen.

Maar dan kunnen we weleens aanlopen tegen het vraagstuk van de remmende voorsprong. Er is immers fors geïnvesteerd in het huidige wegennet. Het terugbrengen daarvan tot een simpel systeem van rijbanen is een kostbare megaklus. In die zin hebben landen met een minder opgetuigd voorzieningenniveau op en langs de weg een voordeel.

Lenny Vulperhorst
Adviseur Andersson Elffers Felix Utrecht
l.vulperhorst@aef.nl

Reageer op dit artikel