blog

Mis wat…

bouwbreed 949

Mis wat…

Onlangs kreeg ik een uitnodiging van Bouwend Nederland om de presentatie van de Bouwagenda bij te wonen en aansluitend aan te schuiven in het Cobouw Café. Ik heb daar al meerdere keren mogen aanschuiven, en mijn ervaring is dat de journalisten heel goed hun werk doen!

Ik meldde me aan met de gedachte om eens te luisteren en te kijken hoe wij, de bouwers, ons toekomstbestendig presenteren. Bij binnenkomst mocht ik ook nog kiezen welke workshop ik wilde bijwonen. Ik pakte het kaartje ‘toekomstbestendig huis van de Hogeschool van Utrecht’, dat leek me nou echt interessant, want de jeugd heeft de toekomst, toch?

Maar eerst was er de presentatie van de Bouwagenda, opgezet door Bernard Wientjes en gepresenteerd door Ben Spiering. Prachtig zag het eruit; het ging over gigantische vraagstukken waar wij met het huidige bouwvolume niet aan kunnen voldoen. Het ging over samenwerken en vertrouwen, maar wat miste ik in het verhaal? De samenwerking met universiteiten en hogescholen, want juist deze jonge innovatieve mensen hebben we heel hard nodig!  Ik dacht nog; ik zit nota bene straks bij de workshop over het huis van de toekomst van de Hogeschool van Utrecht, waar zijn zij in het verhaal? Die vraag wilde ik graag stellen aan een bestuurder van Bouwend Nederland. Ik trok hem aan zijn jasje en zei dat ik wat miste in de presentatie. Haastig zei hij dat hij er later op terug zou komen…nou…hij moet nog steeds komen!

Na de presentatie schoof ik aan bij de dolenthousiaste Hogeschoolstudenten uit Utrecht. Ze waren geselecteerd uit 150 teams, vertelden ze. Als enige Hogeschool uit Europa mochten zij meedoen aan de Solar Decathlonwedstrijd, waarbij het toekomstbestendige huis gebouwd diende te worden in Denver, USA. Het huis moest voldoen aan bepaalde voorwaarden en werd beoordeeld op gebruik van apparatuur, architectuur, communicatie, energieverbruik, constructie, comfort en huiselijke innovatie. Het huis stond in zes dagen en voldeed aan alle eisen die net werden genoemd bij de presentatie van de Bouwagenda. Dit is een gemiste kans, sprak ik uit, en de lector van de Hogeschool was het volkomen met mij eens.

Ik liep naar beneden, het Cobouw Café was al begonnen; aan tafel zaten de bestuurders van Bouwend Nederland. Ze hadden een duidelijk verhaal, waarbij ik natuurlijk dacht ‘Ik mis wat’, maar afijn… Na de bestuurders schoof een leuke groep dames aan, het onderwerp ‘tekort aan vrouwen in de bouw’ kwam aan bod. Die mening deel ik met deze dames, want uiteindelijk is de bouw nog steeds een mannenwereld.

Als laatste kwamen de mannen van de Bouwagenda aan het woord; grote bouwvraagstukken liggen er op tafel, en wel tot 2050. Bouwen, bouwen, bouwen en nog eens bouwen en toen viel bij mij het kwartje…

Hadden zij het niet bij de presentatie van de Bouwagenda over samenwerken en vertrouwen? Waarom zitten dan niet de brancheorganisaties van onze gespecialiseerde aannemers en de bouwers samen aan een tafel en praten zij niet samen over de toekomst en het invullen van de vraagstukken? De snelheid van bouwen wordt mede bepaald door onze leveranciers en toeleveranciers. Wij kunnen het wel roepen, maar de werkvloer moet wel samen met ons willen gaan bouwen. Of hadden we dit al tijdens de crisis voor elkaar moeten hebben? Weer een gemiste kans, dacht ik bij mezelf. Samenwerken doe je door iets los te laten en je kwetsbaar op te stellen.

Toen ik later naar mijn auto liep, dacht ik aan een nieuw woord, WIK; we roepen ‘wij’, maar bedoelen ‘ik’.


Rene Kesselaars, directeur/eigenaar van Kesselaar & Zn.

Reageer op dit artikel