blog

Zomerzelfreflectie: de crux voor transitie

bouwbreed 10

Zomerzelfreflectie: de crux voor transitie

Zo langzamerhand staat Nederland collectief op de sluimerstand. Persoonlijk vind ik dit altijd hét moment om met de blote voeten in het gras, zand of water eens rustig terug en vooruit te kijken. Wat gaat er nu goed, en wat kan er beter? Midden in de Nul op de Meter beweging staan betekent bijvoorbeeld nog dagelijks aanlopen tegen de grenzen van de huidige wereld. Grenzen die wij voor het tot stand komen van de transitie fundamenteel moeten verleggen.

Een voorbeeld? De laatste weken zie ik dat het openen van een blik met cijfertjes voor de bussinesscase voor een Nul op de Meter renovatie niet voldoende is. En ook alleen de technische innovaties zijn niet de oplossing. Het is naast een samenspel van techniek, financiering en procesaanpak namelijk steeds meer mensenwerk. En daar zie ik nu juist de crux. Om écht verder te komen moet de blik op de wereld en hoe we erin staan veranderen.

Eigenlijk komt er op alle plekken waar aan NOM wordt gewerkt wel een moment waarop de veiligheid van ‘zo doen we het nu eenmaal altijd’, moet worden doorbroken. Dan heb ik het bijvoorbeeld over de rol die je hebt als persoon maar ook als organisatie. En dan is lef, persoonlijk leiderschap en vooral vertrouwen in elkaar van groot belang. We weten allemaal, dat vertrouwen te voet komt en te paard gaat. Er kunnen 100 dingen goed gaan, maar er hoeft slechts één ding mis te gaan en we schieten in de stress en het vertrouwen in elkaar of in de NOM-renovatie krijgt een flinke optater. Zo zitten we nu eenmaal in elkaar en zo zal het altijd wel blijven.

Daarom is juist deze sluimerstandperiode de tijd om eens stil te staan bij de vraag: hoe ver zijn we eigenlijk al gekomen? En, laten we eerlijk zijn, dat is voor Nul op de Meter al een heel eind. Dat neemt niet weg dat alle partijen die dagelijks keihard aan de opgave werken nog over veel schaduwen heen moeten stappen en dat er ook nieuwe partijen nodig zijn die moeten aanhaken. De tweede vraag die mij bezighoudt is wat er zou gebeuren als we terugvallen of alles bij het oude houden? Dat lijkt nu wellicht geen risico, maar dat is het op de lange termijn natuurlijk wel. Afgezien van het feit dat uiteindelijk onze fossiele brandstoffen opraken, verandert ook de vraag van consumenten en huurders. Die wil een product en geen verbouwing. Anders koopt hij liever niks.

Afgelopen week twitterde ik nog dat wijzelf als mensheid misschien wel onze grootste vijand zijn. Zullen we dat hier even niet laten gebeuren en juist wel risico nemen en de nieuwe NOM-weg inslaan? Whatever it takes? Ik stel een nieuwe maatlat voor de dagelijkse beslissingen voor: is het resultaat een stap vooruit voor mens, maatschappij en de planeet? Dan moeten we dat doen! Denk er maar eens over na.

Harmke Bekkema, programmamanager Energiesprong

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels