blog

Het is de schuld van die social media

bouwbreed Premium

Het is de schuld van die social media
Suzanne van de Kerk

Een misplaatste grap, een iets te snel getikt mailtje of een onbegrepen opmerking. Het overkomt ons allemaal wel eens. Op een verjaardag niet zo erg, de lichaamstaal verraadt vaak direct of men je goed begrepen heeft. Is dit niet het geval, dan kun je dit vaak direct bijsturen en tekst en uitleg geven.

Met de komst van social media lijken Facebook en Twitter soms wel verworden tot de nieuwe digitale schandpaal. Of iemand werkelijk ‘schuldig’ is of niet, is niet relevant. Veelal zonder hoor en wederhoor volgen er bedreigingen en sancties. Verdiep je maar eens in het verhaal van Nobelprijswinnaar Tim Hunt. Een ongelukkig grapje op een symposium in Seoul veranderde zijn hele leven. Het grapje werd volledig verdraaid, door een wetenschapsjournaliste op Twitter gezet en de internetgemeenschap deed de rest. Zijn eredoctoraten moest hij opgeven en zijn baan raakte hij kwijt. Google eens op zijn naam en je vindt direct het werkelijke verhaal. En er zijn veel meer van dit soort voorbeelden. Afgelopen weekend schreef Lars Duursma (@LarsDuursma) er een goed stuk over op NRC.nl.

De media, de meute, iedereen wijst naar Facebook en Twitter als ‘schuldigen’. Wat mij betreft te gemakkelijk. We vergeten dat achter al die accounts en profielen mensen schuil gaan. Mensen zoals jij en ik! Ook in de discussie rondom Zwarte Piet of het vluchtelingendebat zie ik een steeds hardere toon op social media. En dat irriteert mij mateloos. De nuance is ver te zoeken en steeds vaker zie ik nette burgers een taal gebruiken die mijn grenzen van normen en waarden ver overschrijdt. Ook door collega’s uit onze branche! De vrijheid van meningsuiting is een groot goed, maar niet alles wat je kunt zeggen, hoef je ook te zeggen. En vergeet niet: een tweet of Facebook-update die vandaag zo leuk leek, wordt morgen door je nieuwe werkgever of opdrachtgever gelezen. Bedenk je dus vooraf of die ene (frustratie)tweet wel zo handig is. Soms moeten ‘denken en doen’ toch echt in deze volgorde staan.

Reageer op dit artikel