artikel

Blog: Dierenasiel in bouwkundige nood

bouwbreed

Vorige zomer overleed mijn hartsvriendin. Haar naam was Roosje en ze kwam uit het dierenasiel. Ik heb een tijdje geaarzeld of ik al dan niet een nieuwe poes in huis zou halen, maar nog niet zo lang geleden begeef ik me dan toch naar het opvangtehuis voor zwerfdieren in mijn woonplaats Rijswijk. Het gebouwtje staat aan het Julialaantje en dateert uit de jaren zeventig van de vorige eeuw.
Het voldoet niet meer en zou eigenlijk vervangen moeten worden, vertelt een medewerkster als we door een gang met hondenhokken naar het kattenverblijf lopen.

Terwijl een gekooide viervoeter vervaarlijk grommend zijn tanden laat zien, zegt ze dat er geen geld is voor nieuwbouw. Gelukkig kan het pand voor veel minder geld worden opgeknapt. Dat betekent het vervangen van onder meer hekken, verwarmingsinstallaties, de elektriciteitscentrale, het dak en de kozijnen. Daarnaast staat het vergroten van de opvangcapaciteit en de hondenhokken op het programma. Alles bij elkaar bedragen de kosten zo’n 1,3 miljoen euro. Het grootste deel van het bedrag heeft het asiel zelf bijeen weten te sprokkelen. De resterende drie ton moet uiterlijk 30 juni binnen zijn.

 

Maatschappelijk initiatief ondersteunen

Via collectes is inmiddels ruim een halve ton binnengehaald, niettemin dringt de tijd. Als er binnen enkele maanden niet voldoende geld is, zal het dierencentrum noodgedwongen sluiten. Terwijl de asieljuffrouw haar zegje doet, schiet me te binnen dat mijn lijfblad Cobouw wekelijks een rubriek plaatst met als titel De Sponsor. Daarin komen ondernemers aan het woord die een maatschappelijk initiatief steunen. Ze leveren bijvoorbeeld omniet materialen, sturen bouwvakkers om een handje te helpen, geven bouwkundige adviezen of financiële steun. Zo snijdt het mes aan twee kanten. Een sympathiek initiatief krijgt hulp en het levert de sponsor publiciteit op. Wat zouden ze aan het Julialaantje geholpen zijn met zo’n sponsorende bouwer, bedenk ik me. Tegelijkertijd realiseer ik me dat de bouw zwaar is getroffen door economische malaise. Zou er onder die omstandigheden nog animo zijn om een dierenasiel in bouwkundige nood de helpende hand toe te steken?

Speurende naar een nieuwe poes, besluit ik er dit stukje aan te wijden. Je weet ’t uiteindelijk nooit. Ondertussen valt mijn oog op een schuwe kitten die zich in een hokje probeert te verstoppen achter een soortgenoot die net een maatje groter is. Het angstige poesje blijkt Crumble te heten. Ze lijkt de problematiek van het dierenasiel te personifiëren: het kan nog heel wat worden, mits iemand een helpende hand toe steekt. Die gedachte bepaalt mijn keuze.

Voordat ik met Crumble, mijn toekomstige hartsvriendin, in een reismandje naar huis ga, stop ik een tientje in de collectebus die in het kantoortje op de balie staat. Nadat ik me ervan heb vergewist dat de asieldame buiten gehoorsafstand is, mompel ik zachtjes ‘Dag Roosje’.

Mario Silvester, journalist Cobouw

Reageren op deze blog? Dat kan via m.silvester@cobouw.nl of via Twitter op @MarioSilvester1

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels