artikel

Blog: De betrekkelijke waarheid van duurzaam beton

bouwbreed

Zou u beton willen hebben met daarin oud beton, vermalen geveldelen of stukken snelweg? Of heeft u liever vers zand en grind? Dat is toch net iets goedkoper. Een ding is zeker: ‘duurzaam’ beton is er nauwelijks. Een ordinaire geldkwestie.

“Maak beton van oud beton.” Dat riep men dertig jaar geleden al. Toch komt dit nauwelijks van de grond. Slechts twee procent van de Nederlands puinberg belandt in nieuwe betonproducten. Dat komt door in beton gegoten regels, soms ondoorzichtige miljardenbelangen en conservatieve betontechnologen.

 

 

Jaarlijks komt er in Nederland 18 miljoen ton bouwafval bij recyclebedrijven terecht 

Even wat cijfers: de jaarlijkse ‘puinhoop’ is op dit moment 18 miljoen ton groot. Dat bouwafval komt uit gesloopte kantoren, huizen en wegen. Het lijkt veel, maar deze berg was voor de crisis stukken hoger. Economische tegenspoed levert ook minder sloopwerk op. Waar dat puin blijft? Onder Nederlandse snelwegen en gebouwen. Prachtig funderingsmateriaal zeggen de ‘afzetters’. Maar het moet eerst nog wel gewassen en gebroken worden door de Theo Pouws van deze wereld.

U rijdt dus dagelijks over vergane ministeries, scholen en ziekenhuizen. “Downcycling”, vindt de criticus. “Gebruik het in beton.” Het gebeurt amper. “Te gevaarlijk!”, zegt de één, “ze gooien er troep in”, piept de ander. Dat kan wel zo zijn, maar het is ook een geldkwestie. Plat gezegd zit de beton- en cementindustrie, die zelf beschikt over groeves en winputten, namelijk helemaal niet te wachten op tweedehands grondstoffen die ze zelf ooit maagdelijk in haar producten heeft verkocht. De zand- en grindposities worden in dat geval minder waard. Zou u zo ver gaan?

Na een breek- en wasbeurt blijft er een secundaire grondstof over: betongranulaat

“Langzaam maar zeker is er een kentering zichtbaar”, bezweren zelfs recycleboeren mij. “De betonindustrie maakt stappen.” Ik wil dat graag geloven, maar ben ook sceptisch. Wie mijn boek Duurzaamheidsoorlog heeft gelezen, zal dat begrijpen: er wordt wel vaker wat beloofd. Bovendien: het woord greenwashing is niet voor niets uitgevonden.

Er is nog een andere oorzaak die grootschalige toepassing van puin in beton tegenhoudt: de recyclingsindustrie is afhankelijk van de grote betonleveranciers. Dat zijn hun potentiële klanten. Wie maakt er nou ruzie met zijn broodheer? Wederom een geldkwestie.  

Uitzonderingen bevestigen de regel, ze maken al fietspaden van betongranulaat

“Recycling is ook maar relatief”, hoor ik Ronel Dielissen-Kleinjans, algemeen directeur van betongigant Mebin, onderdeel van de HeidelbergCement Group, verdedigen. Zij was begin deze week als gasthoofdredacteur van Cobouw even mijn baas. We hadden het over granulaten en ‘granutoepassen’ (flauw woordgrapje). “We hebben een puinpiek”, zei Dielissen mij. Om maar duidelijk te maken: het slopen van kantoren is ook eindig. “We kunnen ons niet uitsluitend richten op bouwafval als grondstof. Straks is het op.”

Ik blijf me intussen verbazen. Of ik beton zou kopen met bouwafval? Mij zal het eerlijk gezegd worst wezen. Als ik maar kan achterhalen wat er in die worst zit en iemand mij de kwaliteit ervan garandeert. Bovendien: als de puinberg groter groeit, zal de prijs ervan automatisch dalen en komt duurzaam beton vanzelf in beeld.   

Thomas van Belzen, politiek verslaggever Cobouw

Reageer op dit verhaal via: t.v.belzen@cobouw.nl of twitter @Thomasvanbelzen

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels