artikel

Leve de corporatie!

bouwbreed

Leve de corporatie!

Eigenlijk is het Werelderfgoed: de aloude ‘Hollandse’ woningcorporatie. Een schitterende geschiedenis van burgerinitiatief, dat langzaam ‘publiek werk’ werd. Als we buitenlanders over de vloer hebben, laten we ze meegenieten. God schiep de wereld en de corporaties maakten de betaalbare, leefbare woonwijk.

Pareltjes van sociale architectuur bloeiden op: van de hofjes en Het Schip van Michel de Klerk, tot hedendaagse gemengde wijken als Le Medi: een omgeving waar bonding and bridging het ‘sociale kapitaal’ verder moet brengen.

Buitenlandse excursievrienden kijken soms verbaasd en onbegrijpend als we onze probleemwijken laten zien: what’s the problem? In ons Hollandse poldermodel paste die corporatie prima, zeker zolang gemeentebesturen en andere partijen er mee samenwerkten, of hen konden inzetten voor eigen ambities. De corporatie mocht in de jaren negentig zelfs op zichzelf gaan wonen, na de zogenaamde bruteringsoperatie. De winwin-wereld tierde er welig bij. De eerste stenen worden zelfs een Gouden Baksteen in het Amsterdamse, voor de ‘meest bouwende’ partij. Wat waren we toch blij met elkaar…

En toen ging het mis.

Bij de corporaties. Maar zeker ook in de politiek, in de gemeenten, bij de banken. En natuurlijk in de hoofden van sommige corporatiedirecteuren die aan hybris leden. Al zijn corporaties meer dan alleen directeuren. Het rapport van de enquêtecommissie is helder over het monsterverbond dat crashte. Iedereen boter op het hoofd, alleen bij de corporaties brandde die boter aan. De rest – inclusief de Tweede Kamer? – komt er mee weg.

Ik moest terugdenken aan de column van Paul de Beer in het FD over de ‘low trust society’ waarin we verzeild zijn geraakt, en de daaraan gekoppelde roep om volledige transparantie. Bij de corporaties moet wat gebeuren, dat is zeker. Maar vertellen dat ze alleen maar geld over de balk smijten, dat ze niks goeds hebben gedaan en (bijna) niks meer mogen, dat ze dagelijks toezicht krijgen en dat ze blij mogen zijn dat ze geen kopje kleiner wordt gemaakt, blijft een bijzondere manier van opvoeden. Alles natuurlijk in het belang van de huurder. Weg ziel én zakelijkheid. Leve de corporatie? Of wordt de corporatie zelf niet meer leefbaar? Kan die geschiedenis altijd nog werelderfgoed worden.

Fred Schoorl, directeur BNA

Reageren op deze column? Dat kan via redactie@cobouw.nl of op Twitter via @FredSchoorl of @CobouwNL 

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels