artikel

Stilstaan

bouwbreed

Stilstaan

Het is donker, koud en nat buiten. Na de drukke eindejaarsmaanden begint het jaar 2014 voor veel mensen ook al niet rustig. We moeten van ons zelf veel en het moet snel. Ik ken te veel mensen die een week na de kerstvakantie alweer in de stress zitten.

Ik moet weer terugdenken aan een jaar geleden. In de laatste maanden van 2012 moest ik verplicht gas terug nemen. Na een operatie aan mijn neusbijholte bleek mijn weerstand flink gedaald. En alle virussen vonden eindelijk genoeg ruimte in mijn voorhoofds- en bijholtes om een paar feestjes te bouwen. Ik was niet hondsberoerd (was ik dat maar), maar wel heel snel moe, mijn reactievermogen was laag en mijn hersenen werkten een stuk trager.

Tja, dan is het toch niet makkelijk om te erkennen dat dit “ziek zijn” is. Dus ik begon steeds weer met frisse moed, om weer af te haken. Dat schiet dus niet op. Rustig uitzieken is niet meer van deze tijd, maar had ik dat eerder gedaan was ik er wel sneller doorheen. Het is eigenlijk net als met andere zaken die doorzeuren: je moet snel door de zure appel heen bijten, anders wordt hij nog rot ook.

Zullen we voor 2014 afspreken dat we verstandig gaan zijn? De koe direct bij de horens vatten, niet uitstellen naar morgen wat je vandaag kan doen, en dat soort dingen. Maar dan niet als een kip zonder kop overal achteraan rennen. Mooie uitdaging om daar de balans in te zoeken. En dat doen we door ook stil te staan. Tijd voor reflectie is van wezensbelang. In deze eerste column van het jaar geef ik jullie daarom een gedicht dat ik zelf prachtig vind. Sta er eens bij stil.

al dat hout

bij de haard

voor één vuur

warmte vergt

jaren groei

Willem Hussem

Jacqueline Schlangen, directeur Vernieuwing Bouw Zij schrijft deze column op persoonlijke titel

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels