artikel

BVP is een feest

bouwbreed

Het was in de tijd dat wij nog een koningin hadden, vier weken geleden, op exact dezelfde plek als nu. Daar verkondigde ik betweterig dat best value procurment (BVP) zelf geen paradigmaverandering is, maar slechts een waarschuwing dat er een paradigmaverandering heeft plaatsgevonden. Niet dat ik geen gelijk had, maar ik deed BVP toch wel […]

Het was in de tijd dat wij nog een koningin hadden, vier weken geleden, op exact dezelfde plek als nu. Daar verkondigde ik betweterig dat best value procurment (BVP) zelf geen paradigmaverandering is, maar slechts een waarschuwing dat er een paradigmaverandering heeft plaatsgevonden. Niet dat ik geen gelijk had, maar ik deed BVP toch wel een beetje tekort. Een minstens zo belangrijk aspect van BVP was ik gemakshalve vergeten te melden. Daar werd ik nota bene door opdrachtgevend Nederland op gewezen. Juist waar ik met name reactie had verwacht uit de hoek van het “uilskuiken” (om dat te begrijpen dient u vooral mijn vorige column van 10 april te lezen). BVP tracht namelijk niet alleen een belangrijke rol in de opvoeding van de opdrachtnemer te spelen, maar minstens zo veel in de opvoeding van de opdrachtgever. Dat dat inzicht komt uit de opdrachtgevershoek is natuurlijk hoopgevend: elke opdrachtgever krijgt immers de opdrachtnemer die hij of zij verdient, om er nog maar eens een veelgehoorde uitspraak in te gooien. Is dat zo? Krijg je de opdrachtnemer die je verdient? Om niet weer van kortzichtigheid beticht te worden: nee, het ligt uiteraard veel gecompliceerder, maar toch. Er zit zeker een kern van waarheid in; actie-reactie. Wantrouwen levert wantrouwen, opportunisme levert opportunisme, starheid levert starheid, disrespect levert disrespect. Dus als je verwacht van de opdrachtnemer dat hij zijn rol pakt, dan lijkt het verstandig om dat als Opdrachtgever ook zeker te doen. Bij een geïntegreerd contract betekent dat met name dat de opdrachtnemer iets meer doet (verantwoordelijkheid dragen, ontwerpen) dan hij gewend is. De opdrachtgever zal daarentegen iets minder moeten doen dan wat van oudsher het natuurlijk gedrag was. Dat laatste is de kunst van het loslaten, minstens zo moeilijk als de kunst van het doen. Hoe dan ook, zoals we uitgebreid “stil” hebben gestaan bij het overdragen van de verantwoordelijkheden van Hare naar Zijne Majesteit, lijkt dat voor het gebruik van geïntegreerde contracten minstens zo belangrijk. BVP is daarmee wellicht de hoofdact op het feest.

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels