artikel

Afscheid van de economen

bouwbreed Premium

Sinds 2008 zijn er nog weinig economen die ik serieus neem. Vooral de modelmatigen werken op mijn lachspieren. Hun redeneringen en daarbij horende sommen geloof ik gewoon niet meer. Sommige economen blijf ik echter graag horen en lezen, maar toen Sweder van Wijnbergen ook al meldde de euforie op de beurzen van 14 september niet […]

Sinds 2008 zijn er nog weinig economen die ik serieus neem. Vooral de modelmatigen werken op mijn lachspieren. Hun redeneringen en daarbij horende sommen geloof ik gewoon niet meer. Sommige economen blijf ik echter graag horen en lezen, maar toen Sweder van Wijnbergen ook al meldde de euforie op de beurzen van 14 september niet zo te snappen, was ik er eigenlijk wel klaar mee. De Volkskrant v roeg hem of de monetaire injecties van de Europese en Amerikaanse banken voor het optimisme op die vrolijke vrijdag zorgden. Hij antwoordde “dat het nauwelijks iets” uithaalt. “De extra middelen blijven in het banksysteem steken. De werkloosheid neemt er niet door af en voor de huizenprijzen is het effect nul komma nul . De grote vraag is of het inflatiegevaar toeneemt. Dat blijkt uit niets. Dus het kan ook geen kwaad.” Mmmh, denk je dan als duider van bouwend Nederland: het kan geen kwaad… De betrouwbaarheid van macro-economen werd kort daarvoor overigens geïllustreerd door de financiële doorrekeningen van het CPB van de verkiezingsprogramma’s. Alle (!) partijen hebben afhankelijk van het gekozen perspectief ‘gelijk’. En daarmee zorgde het CPB er eerder voor dat de verwarring werd vergroot, dan dat het hielp om tot rationele keuzen te komen. Dat economen het niet meer weten, komt waarschijnlijk omdat hun centrale uitgangspunt ‘groei’ is. Gelukkig worden als consument of onderneming kan alleen als de welvaart stijgt. Maar hoe moet dat als die groei niet plaatsvindt of omslaat in krimp? Groen Links had een mooi spotje op de radio: hoe kan het nu toch dat volgens de Stemwijzer 10 procent het met ons eens is? Kennelijk voorvoelen we dat de toekomst anders zal worden. Dat dwingt ons te debatteren over de samenleving van overmorgen. En als er dan iets uitgerekend moet worden, dan roepen we ze wel.

Reageer op dit artikel