artikel

Somber

bouwbreed Premium

Niet dat het me frustreerde, maar ik heb altijd wel het gevoel gehad dat ik nog iets miste in mijn existeren. Sinds deze week ben ik erachter: een goed gevuld universiteitsauditorium met bouwkundestudenten die met volle aandacht ‘mijn verhaal’ over de culturele crisis wilden aanhoren. Binnen de populatie van de toekomst zag ik een verdwaalde […]

Niet dat het me frustreerde, maar ik heb altijd wel het gevoel gehad dat ik nog iets miste in mijn existeren. Sinds deze week ben ik erachter: een goed gevuld universiteitsauditorium met bouwkundestudenten die met volle aandacht ‘mijn verhaal’ over de culturele crisis wilden aanhoren. Binnen de populatie van de toekomst zag ik een verdwaalde grijze leeftijdsgenoot zitten die regelmatig aantekeningen maakte in een kladblokje. Vast een journalist met aandachtsgebied ‘onderwijs’ schoot het door mijn brein en ik deed nog beter mijn best om de studiehoofden op te roepen tot revolutie en anarchie. Ik zag aan hun heldere blikken en belangstellende zithouding dat ze mij begrepen toen ik de babyboomgeneratie verantwoordelijk stelde voor de maatschappelijke malaise waarin we nu zitten. Mijn voorbeelden van faalkosten door onbekwaamheid en desinteresse, vloekende architectuurvormen en een prijskopersmarkt met verkeerde opdrachtgevers, werden beloond met een daverend applaus dat de beamer bijna van het plafond liet donderen. De respons deed mij goed, want het zijn wel de huidige studenten die aan een toekomst kunnen gaan bouwen waarin weer plaats is voor liefdevol vakmanschap, schoonheidsbeleving en respect voor de schepping en elkaar. Na afloop kreeg ik massaal te horen dat mijn pleidooi om er eensgezind de schouders onder te zetten perspectief bood aan een beroepskeuze binnen de bouw en infra. De grijze leeftijdsgenoot kwam ook nog even ‘langs’. Op arrogante wijze wist hij mij te melden dat mijn verhaal erg somber was en dat hij, als voormalig hoogleraar het vooral wetenschappelijk onverantwoord vond wat ik allemaal de zaal in had geslingerd. Gelukkig waren zijn oud-studenten niet meer ‘afhankelijk’ van deze kamergeleerde, die er zelf aan had bijgedragen om een cultuur mee naar de kloten te helpen. De volgende dag kreeg ik een bemoedigend mailtje van een der aanwezige toehoorders: “bedankt voor de lezing gister, aangenaam om naar te luisteren en het is interessant om te weten dat ik over alles wat je zei hetzelfde denk.” Trots keek ik in de spiegel en trok mijn wijnbuikje in: ‘hoezo oud en grijs’.

Reageer op dit artikel